II CSK 501/16

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2017-02-02

Dane orzeczenia

SygnaturaII CSK 501/16
Data orzeczenia2017-02-02
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział II
SędziowieSSN Zbigniew Kwaśniewski, SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący), SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt II CSK 501/16

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku W. B., Z. N. i Z. T.
przy uczestnictwie M. B., M. K. i A. G. S.
o zasiedzenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 lutego 2017 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania A. G. S.

od postanowienia Sądu Okręgowego w S.
z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzeka, że wnioskodawczynie oraz uczestniczka postępowania A. G. S. ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać  wniosek  o  przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku. Uzasadnienie  to  nie  może poprzestawać na odwołaniu się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych (s. 9), lecz  musi obejmować wyodrębnioną argumentację jurydyczną   przekonującą, że   powołana przez skarżącego przesłanka w  sprawie  zachodzi. W wypadku,  gdy skarżąca na s. 3 i na s. 9 skargi twierdzi,  że   jej skarga   jest   oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w  czym ta  oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to  twierdzenie,  przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy  (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z  dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006,  nr 4, poz. 75). Skarga  kasacyjna  uczestniczki nie przedstawia wyraźnie wyodrębnionego w  stosunku do uzasadnienia podstaw kasacyjnych tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości" skargi. Jej uzasadnienie odsyła jedynie do oceny zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów.

Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.

jw

l.n

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)