II CSK 500/15

Sygn. akt II CSK 500/15

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Karol Weitz

w sprawie z wniosku G. K.
‎przy uczestnictwie H. K., J. K., K. X., J. X., K. W., T. B., A. B., K. B., H. B., D. Ł., E. S., E. H., M. P. i J. Y.
‎o zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 lutego 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w P.
‎z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 26 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na „potrzebę wykładni przepisu art. 339 k.c. w kontekście, kiedy Sąd Okręgowy nie wskazał takich okoliczności faktycznych, które rzeczywiście podważyłyby zastosowanie w sprawie domniemania z art. 339 k.c. i nie zakwalifikował charakteru tego władztwa”. Stwierdzenie to pozostaje w wysokim stopniu niejasne. Skarżący nie tylko nie wskazał w tym wypadku konkretnej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z katalogu w art. 398⁹ § 1 k.p.c., lecz także nie sformułował w precyzyjny sposób kwestii, która  miałaby stanowić problem wymagający wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. W dalszej części swojego wywodu przytoczył on część stanu faktycznego sprawy oraz wskazał ogólnie na niejednolite rozstrzyganie opisanej przez siebie kwestii w orzecznictwie. Jak się wydaje, wskazany problem wiąże on bądź z art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. (istotne zagadnienie prawne) bądź z art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. (potrzeba  wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów).

Argumentacja skarżącego w oczywisty sposób nie odpowiada jednak żadnej z tych przesłanek. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego powołanie się na każdą z nich rodzi po stronie skarżącego obowiązek wskazania  konkretnych problemów interpretacyjnych lub rozbieżnych stanowisk, które wiążą się z tą kwestią (tak m.in. Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ. oraz z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 976/14, nie publ.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera tych elementów, ograniczając się do bardzo ogólnych i nie w pełni jasnych stwierdzeń.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

aw