Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2019-12-17
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II CSK 248/19
POSTANOWIENIE
Dnia 17 grudnia 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku P. N.
przy uczestnictwie I. R.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2019 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania
od postanowienia Sądu Okręgowego w P.
z dnia 17 września 2018 r., sygn. akt II Ca (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek wnioskodawcy o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 17 września 2018 r. Sąd Okręgowy w P. w sprawie o podział majątku wspólnego, na skutek apelacji obojga uczestników – P. N. i I. R. – zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 18 grudnia 2017 r.
Uczestniczka wniosła skargę kasacyjną, wskazując, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż błędy rachunkowe nie mogą być naprawione w inny sposób niż przez rozpoznanie skargi. Ponadto zakwestionowała ustalenia Sądów, że cała kwota ze sprzedaży mieszkania powinna zostać zaliczona jako wydatek z majątku odrębnego na majątek wspólny, a następnie rozliczona między małżonkami.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna, zarówno w płaszczyźnie podstaw, jak i przyczyn kasacyjnych stanowi polemikę z ustaleniami dokonanymi przez Sądy meriti, będąc – najogólniej mówiąc – wyrazem niezadowolenia i subiektywnego poczucia uczestniczki pokrzywdzenia zaskarżonym orzeczeniem. W uzasadnieniu przyczyn kasacyjnych, najistotniejszym na etapie tzw. przedsądu, nie wykazano oczywistości skargi i podobnie jak przy uzasadnianiu podstaw, skoncentrowano się na krytyce dokonanych ustaleń i samego rozstrzygnięcia. Przyczyny kasacyjnej nie może stanowić także powołanie się na błędy rachunkowe, jeżeli bowiem rzeczywiście do nich doszło i mają wyłącznie arytmetyczny charakter, podlegają sprostowaniu jako oczywiste omyłki w rozumieniu art. 350 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 1 w związku z art. 39821, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c.
aj
rg
