II CSK 188/17

Sygn. akt II CSK 188/17

POSTANOWIENIE

Dnia 1 czerwca 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie z wniosku M. Spółki Jawnej z siedzibą

w S. i G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D.
‎przy uczestnictwie A. B. - jako syndyka masy upadłości D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K., B. S. - jako wierzycielki hipotecznej, R. Spółki Jawnej

o wpis prawa własności w księdze wieczystej macierzystej (…)

oraz wykreślenie z niej i z księg wieczystych 11 współobciążonych nieruchomości lokalowych hipoteki przymusowej łącznej w kwocie 1.569.000 zł,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 czerwca 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania "R." Spółki Jawnej

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt VII Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Uczestnicy postępowania (dziesięcioro uczestników) wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 25 maja 2016 r. (sygn. akt VII Ca (…)), w którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 29 listopada i uchylono dokonany przez referendarza sądowego wpis - wykreślenie hipoteki przymusowej łącznej w kwocie 1.569.000 zł o numerach wskazanych w  pkt I postanowienie z dnia 25 maja 2016 r. Postanowienie to zapadło po wniesieniu apelacji B. S. od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 29 listopada 2013 r.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa procesowego. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdzili, że w rozpoznawanej sprawie wieczystoksięgowej występuje istotne zagadnienie prawne, sformułowane w pkt 1 skargi, a ponadto skarga ta jest oczywiście uzasadniona ze względu na rażące i oczywiste naruszenie art. 328 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.

Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Analizując sentencję i treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z dnia 25 maja 2016 r., sygn. VII Ca […], treść skargi kasacyjnej uczestników postępowania oraz zawartą w skardze kasacyjnej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (s. 3 - 8 skargi), Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Zgodnie z art. 324 § 2 k.p.c., sentencję wyroku (orzeczenia) podpisują wszyscy sędziowie orzekający w danej sprawie. W § 95 rozporządzenia MS z dnia 23 grudnia 2015 r. – Regulaminu urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. 2015 r., poz. 2316 ze zm.) przewidziano sposób podpisywania orzeczeń i uzasadnień tych orzeczeń.

Z akt sprawy wynika, że pod sentencją postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 25 maja 2016 r (sygn. akt) figurują podpisy wszystkich trzech sędziów, którzy brali udział w wydaniu postanowienia (k. 882 verte). Podpisy takie zostały złożone także pod uzasadnieniem tego postanowienia, odpowiednio przy nazwiskach sędziów podanych drukiem (k. 886 akt sprawy, t. V).

W ocenie Sądu Najwyższego, nie powstała potrzeba wyjaśnienia w postępowaniu kasacyjnym, czy podpis złożony przez jednego z sędziów wydających zaskarżone postanowienie był podpisem prawidłowym w rozumieniu art. 324 § 2 k.p.c. i § 95 Regulaminu. Nie istnieje wymaganie posługiwania się podpisem czytelnym, a tzw. skrócona postać podpisu może przybierać różny kształt graficzny. Podpis sędziego G. R., choć bardzo oszczędny graficznie, spełnia jednak wymagania podpisu skróconego w rozumieniu § 95 Regulaminu. Należy także stwierdzić, że w sposób dostateczny identyfikuje on sędziego w danej sprawie, skoro umieszczony został w powiązaniu z oznaczeniem imienia i nazwiska tego sędziego drukowanymi literami.

Ponadto podpis ten w sposób rozpoznawalny identyfikuje wspominanego sędziego w toku jego funkcji orzeczniczych (vide podpisy podobnej postaci graficznej na innych orzeczeniach: z dnia 25 maja 2016 r., VII Ca [X.], VII Ca [Y.], VII Ca [Z.]).

Nie można także stwierdzić, że - wbrew stanowisku skarżących - złożona skarga jest oczywiście uzasadniona z racji rażącego i oczywistego naruszenia art. 328 k.p.c. w z. z art. 391 § 1 k.p.c. w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie o wpis. Spór w niniejszej sprawie dotyczył konstrukcyjnego ujęcia hipoteki łącznej oraz skutków zbycia przedsiębiorstwa upadłego w  odniesieniu do hipoteki łącznej, obciążających nieruchomości (lokalowe), stanowiących własność osób trzecich. Koncentrując się na tej kwestii Sąd   Okręgowy zachował wymagania dotyczące zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego (art. 626⁸ § 2 k.p.c.).

W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawców do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

aj