I ZI 59/24
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 marca 2025 r.
1. Na podstawie art. 80 § 2a i 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej: usp) w zw. z art. 13
k.p.k. oraz art. 120 § 2 k.p.k., odmówić przyjęcia wniosku o wydanie
zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej: sędziego
SO w S. X.Y., asesora SR [...] w W. X.Y.1, sędzi SR [...] w W. X.Y.2, z
uwagi na oczywistą bezzasadność wniosku oraz niespełnienie
warunków formalnych w postaci braku przesłania wniosku
sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika będącego radcą
prawnym lub adwokatem oraz braku przesłania odpisu aktu
oskarżenia wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w której
immunitet ma być uchylony, pomimo wcześniejszego wezwania do ich
uzupełnienia;
2. Na podstawie art. 135 § 3 w zw. z art. 135 § 4 ustawy z dnia 28
stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (dalej: upp) w zw. z art. 13
k.p.k. oraz art. 120 § 2 k.p.k., odmówić przyjęcia wniosku o wydanie
zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora
Prokuratury Rejonowej [...] w W. X.Y.3, z uwagi na oczywistą
bezzasadność wniosku oraz niespełnienie warunków formalnych w
postaci braku przesłania wniosku sporządzonego i podpisanego przez
pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem oraz braku
przesłania odpisu aktu oskarżenia wniesionego do sądu
wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony, pomimo
wcześniejszego wezwania do ich uzupełnienia;
3. Na podstawie art. 120 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 128 usp w zw. z
art. 13 k.p.k., oraz na podstawie art. 120 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 171
I ZI 59/24
2
pkt 1 upp w zw. z art. 13 k.p.k., wniosek M. C. z 18 września 2024 r. o
wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do złożenia wniosku o
zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej: sędziego
SO w S. X.Y., asesora SR [...] w W. X.Y.1, sędzi SR [...] w W. X.Y.2,
prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w W. X.Y.3, uznać za
oczywiście bezzasadny wobec oczywistej bezzasadności wniosku o
wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej oraz
pozostawić w aktach sprawy bez podejmowania czynności;
4. Odpis zarządzenia doręczyć wnioskodawczyni wraz z
pouczeniem, że na zarządzenie to przysługuje zażalenie do Izby
Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od
dnia jego doręczenia;
5. Sprawę zakreślić w repertorium I ZI, jako załatwioną.
UZASADNIENIE
M. C. wniosła o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej:
sędziego SO w S. X.Y., asesora SR [...] w W. X.Y.1, sędzi SR [...] w W. X.Y.2,
prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w W. X.Y.3.
Przewodniczący Wydziału I Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu
Najwyższego zarządzeniem z 9 września 2024 r., wezwał M. C. do uzupełnienia
braku formalnego ww. wniosku poprzez przesłanie wniosku sporządzonego i
podpisanego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem oraz
przesłanie odpisu aktu oskarżenia wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w
której immunitet ma być uchylony w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania
pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku w razie nieusunięcia braku w
wyznaczonym terminie.
Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych M. C. odebrała 17 września
2024 r.
I ZI 59/24
3
Pismem z 18 września 2024 r. M. C. wniosła o wyznaczenie pełnomocnika z
urzędu do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności
karnej, ponieważ jest osobą ubogą i chorą.
Przepis art. 119 § 1 k.p.k., określa wymogi formalne, jakie winno spełniać
każde pismo procesowe składane przez strony w procesie karnym, a więc także
wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.
Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 k.p.k. art. 119 k.p.k., wniosek o zezwolenie na
pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności – będący pismem procesowym –
winien zawierać oznaczenie sprawy karnej, której dotyczy. Innymi słowy
wnioskodawca ma obowiązek wskazać konkretne postępowanie karne, które jest
prowadzone przeciwko sędziemu, stawiane mu zarzuty oraz organ sądowy, przed
którym to postępowanie się toczy. Uchylenie immunitetu sędziemu nie może
bowiem nastąpić in abstracto, lecz tylko w konkretnej sprawie i w zakresie
konkretnych czynów zarzucanych sędziemu.
Jak stanowi art. 80 § 2b usp, jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie
sędziego do odpowiedzialności karnej nie odpowiada warunkom formalnym pisma
procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego lub jest oczywiście
bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego, w drodze zarządzenia, odmawia jego
przyjęcia.
Z kolei w przepisie art. 135 § 3 upp, wniosek o zezwolenie na pociągnięcie
prokuratora/asesora do odpowiedzialności karnej, jeżeli nie pochodzi od
prokuratora, sporządza i podpisuje pełnomocnik będący adwokatem albo radcą
prawnym. Zgodnie natomiast z art. 135 § 4 upp, jeżeli wniosek o zezwolenie na
pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej lub wniosek o zezwolenie na
tymczasowe aresztowanie prokuratora/asesora nie odpowiada warunkom
formalnym pisma procesowego określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r.
Kodeks postępowania karnego, przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia, w
drodze zarządzenia, jego przyjęcia.
Natomiast zgodnie z art. 13 k.p.k. uzyskanie zezwolenia władzy, od którego
ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela.
I ZI 59/24
4
Powinnością M. C. było udowodnienie posiadania statusu oskarżyciela a tym
samym wykazania, że posiada legitymację do wystąpienia w charakterze
pokrzywdzonego. Wnioskująca mogła uczynić powyższe poprzez przedłożenie
odpisu aktu oskarżenia przesłanego do właściwego Sądu. Możliwość uruchomienia
procedury immunitetowej wymaga bowiem udokumentowania tej czynności.
Należy podkreślić, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie
wynika, aby M. C. formalnie przysługiwał status oskarżyciela, którego nabycie
uprawnia dopiero do wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na pociągnięcie do
odpowiedzialności karnej.
Do wniosku nie dołączono ponadto żadnych dokumentów wskazujących na
prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa. Brak jest przesłanek wskazujących
na możliwość wydania zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej
wskazanych we wniosku sędziów, asesora i prokuratora.
W związku z powyższym, wobec faktu, że wnioskodawczyni M. C. w
wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku formalnego oraz z uwagi na oczywistą
bezzasadność wniosku, należało zarządzić jak na wstępie.
[M. T.]
[a.ł]
