I PSK 98/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 14 kwietnia 2026 r.
SSN Renata Żywicka
w sprawie z powództwa K.M.
przeciwko K. w N.
o odszkodowanie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 14 kwietnia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Nowym Sączu z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt IV Pa 9/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanego K. w N. na rzecz K.M. kwotę 240 zł
(dwieście czterdzieści złotych) wraz z odsetkami wynikającymi z
art. 98 § 11 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
[it]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r., IV P 379/23, Sąd Rejonowy w Nowym
Sączu w sprawie z powództwa K.M. przeciwko K. w N. o uznanie za bezskuteczne
wypowiedzenie umowy o pracę oddalił powództwo (pkt I.), zasądził od K.M. na
rzecz K. w N. 180 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego wraz z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia
zapłaty (pkt II.) i przyznał ze środków Skarbu Państwa, Sądu Rejonowego
w Nowym Sączu na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego M.W. w L. 180 zł plus 41,40
I PSK 98/26
2
zł VAT, łącznie 221,40 zł brutto tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej
powódce z urzędu oraz kwotę 115 zł tytułem wydatków (pkt III.).
Wyrokiem z dnia 24 października 2024 r., IV Pa 9/24, Sąd Okręgowy w
Nowym Sączu zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1. w ten sposób, że zasądził od
strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 11.422 zł tytułem odszkodowania za
nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę (pkt I.); zmienił zaskarżony wyrok
w pkt II i III w ten sposób, że zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę
180 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego (pkt II.); zasądził od strony pozwanej na rzecz
powódki kwotę 120 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu
świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku
do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
apelacyjnym (pkt III.).
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona pozwana zarzuciła
naruszenie art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 30 §1 pkt 2 i § 4 k.p.
Przyjęcie skargi kasacyjnej skarżąca uzasadniła oczywistą zasadnością
skargi kasacyjnej z uwagi na słuszność wskazanych powyżej podstaw kasacyjnych,
w szczególności w wynikających z naruszenia przez Sąd Okręgowy w Nowym
Sączu art. 45 §1 k.p. w zw. z art. 30 §1 pkt 2 i § 4 k.p. poprzez uznanie, że wyrok
uniewinniający w sprawie wydanej wobec powódki nie powoduje obiektywnej utraty
zaufania.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie na podstawie
art. 39815 § 1 k.p.c. zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w całości oraz
przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o
kosztach postępowania kasacyjnego, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i
oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz strony
pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o wydanie
postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz
zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania według norm
przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wraz z odsetkami oraz z
I PSK 98/26
3
ostrożności, na wypadek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o jej oddalenie
oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według
norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wraz z odsetkami
względnie o przyznanie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym - wg
stawki maksymalnej wynikającej z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki
samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego z urzędu, powiększonej o należny podatek VAT, co uzasadnione jest
nakładem pracy pełnomocnika z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia w celu jej
merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Nie
przysługuje od każdego orzeczenia Sądu drugiej instancji, które nie satysfakcjonuje
strony skarżącej. Wnosi się ją do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku
Sądu drugiej instancji poza tokiem instancji. Jej przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania musi być uzasadnione istotnym interesem publicznym, w
szczególności potrzebą dokonania wykładni przepisów, które jeszcze nie doczekały
się sądowej interpretacji albo budzą poważne wątpliwości, rozstrzygnięciem
istotnych zagadnień prawnych, zwłaszcza o charakterze precedensowym,
dotychczas nierozważanych przez Sąd Najwyższy, wreszcie wyeliminowaniem
orzeczeń oczywiście i rażąco wadliwych. Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej
doznaje istotnych ograniczeń, które pozwalają Sądowi Najwyższemu na wstępną
selekcję spraw, które będą merytorycznie rozpoznane (tzw. przedsąd).
Ustawodawca uznaje za doniosłe zadania Sądu Najwyższego związane przede
wszystkim z doskonaleniem wykładni prawa i jego stosowania, ujednolicaniem
orzecznictwa, rozwojem jurysprudencji, a w dalszej kolejności zadania polegające
na eliminacji w dostępnych granicach orzeczeń niegodnych ochrony ze względu na
oczywiste naruszenie prawa lub wydanie ich w warunkach nieważności.
I PSK 98/26
4
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.)
powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych
w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie (sporządzone odrębnie od uzasadnienia
podstaw kasacyjnych) powinno zawierać argumenty świadczące o tym, że
rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba
rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem
(kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu
drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w
jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości
stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń
faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi. Oczywista zasadność
skargi kasacyjnej, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., to zasadność widoczna
od razu (na pierwszy rzut oka), sprawiająca, że zaskarżone orzeczenie nie powinno
się ostać, doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa,
którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście
wadliwego (tak m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z 15 października 2015
r., III CSK 198/15, LEX nr 1823323). Pojęcie "oczywistości" mieści się w sferze
obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty
naruszenia przepisów powołanych w podstawach skargi są zasadne bez
konieczności dokonywania pogłębionej analizy wywodów zamieszczonych w jej
uzasadnieniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2015 r., I PK
242/14, LEX nr 1678955).
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia
powyższych wymogów. Należy zauważyć, że odwołanie się do przyczyny
kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga od skarżącego wykazania oczywistej
zasadności skargi i nie może sprowadzać się do odwołania do uzasadnienia
I PSK 98/26
5
podstaw kasacyjnych (zob. postanowienia SN: z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22,
LEX nr 3303417, i z 19 grudnia 2024 r., I CSK 1891/24, LEX nr 3794122). Wniosek
o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie
przedsądu, a przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są
dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego
rozpoznawania, zatem oba te elementy muszą być przez skarżącą stronę
wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione. Stanowią one oddzielne
wymagania skargi, które spełniają różne funkcje i muszą być spełnione odrębnie
(zob. postanowienie SN z 27 listopada 2020 r., I CSK 403/20, LEX nr 3093764).
Skarżący powinien zatem przedstawić wyodrębniony, samodzielny wywód prawny,
odnoszący się do wskazanych przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Skarga kasacyjna pozwanego nie spełnia tych wymogów, gdyż
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ogranicza się do
odwołania do powołanych w podstawach zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania
kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., 98 § 11 k.p.c., art. 108 § 1
k.p.c. w związku z art. art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.
[it]
[a.ł]
