I PSK 230/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bielecki
Dnia 6 maja 2026 r.
w sprawie z powództwa J.B., E.N., K.K., E.K. i M.W.
przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 6 maja 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Krakowie z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt VII Pa 93/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania bez
obciążania skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 21 lutego 2025 r., VII Pa 93/24, po rozpoznaniu sprawy z powództwa
J.B., E.N., K.K., E.K. i M.W. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi
Opieki Zdrowotnej w K., o zapłatę, oddalił apelację strony pozwanej od wyroku
Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie z 23 lutego 2024 r., IV P
1041/23/N, zasądzającego na rzecz każdej z powódek kwotę po 16.817,68 zł wraz
z odsetkami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pozwany zaskarżając go w
całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że w
sprawie występuje istotne zagadnienia prawne oraz istnieje potrzeba ujednolicenia
I PSK 230/26
2
reguł stosowania art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych (w brzmieniu po 1 lipca 2022 r.) w związku z pozycją nr 7 i
8 załącznika do tej ustawy, w szczególności wyjaśnienia czy odwołanie
ustawodawcy do pojęcia wykształcenia „wymaganego" należy interpretować jako
wykształcenie „posiadane", a tym samym każdą pielęgniarkę posiadającą tytuł
zawodowy magistra ze specjalizacją należy przypisać do grupy 2 zaszeregowania,
a także wyjaśnienie, jak przedstawiona przez Sąd Najwyższy interpretacja ma się
do reguł wyrażonych w art. 5 k.p., art. 78 §1 k.p., art. 183c k.p., art. 11 k.p. czy
art. 262 § 1 pkt 1 k.p. Skarżący wskazał, że kwestia ustalenia co ustawodawca miał
na myśli pod pojęciem wykształcenia „wymaganego” jest istotne nie tylko przy
ustalaniu minimalnego wynagrodzenia za pracę przy zatrudnieniu pracownika, lecz
także w czasie wykonywania umowy o pracę. Pozwany - jak każdy pracodawca -
chce mieć pewność, że przy ustalaniu wynagrodzenia pracownika przy
podpisywaniu umowy o pracę będą miały zastosowanie reguły wskazane w
kodeksie pracy. Tymczasem został postawiony w sytuacji, gdy orzeczeniem sądu
zostały zmienione warunki pracy i płacy bez jego zgody.
W odpowiedziach na skargę kasacyjną powódki wniosły o wydanie
postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądzenie na
ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia w celu jej
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Z kolei
zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymagania konstrukcyjne tego
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek
I PSK 230/26
3
o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że istnieje przynajmniej jedna z
okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie powinno
zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę
sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd
Najwyższy.
Skarżący powołał się na przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem
nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu
Najwyższego i dla rozwikłania, którego dotychczasowe orzecznictwo jest
niewystarczające. W przypadku powołania jako podstawy wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania istnienia w sprawie istotnego zagadnienia
prawnego, skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale
także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną
argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu
prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu
rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez
Sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty
przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie
art. 390 k.p.c. Samo zaś zagadnienie prawne, w formie pytania sformułowanego w
taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez skarżącego
wątpliwości, musi w swej treści zawierać odwołanie do przepisu lub przepisów
prawa, na tle których takie zagadnienie powstaje. Dopiero wówczas Sąd Najwyższy
ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście
zagadnieniem "prawnym" oraz czy jest to zagadnienie "istotne". Nie można przy
tym zasadnie twierdzić, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli
Sąd Najwyższy we wcześniejszym orzecznictwie wyraził swój pogląd w
podnoszonej kwestii, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające jego zmianę
(postanowienie Sądu Najwyższego z 12 sierpnia 2014 r., I UK 64/14).
Powoływanie się przez skarżącego na rozbieżność w orzecznictwie sądów
również nie może dotyczyć rozbieżności, która została już usunięta przez
I PSK 230/26
4
ukształtowanie się wyraźnej, umocnionej i stabilnej linii orzeczniczej (postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016/2/29).
Przedstawione przez skarżącego problemy prawne nie mają takiego
charakteru, bowiem Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie odniósł się już do
kwestii zaliczania pracowników do grupy zawodowej w oparciu o załącznik do
ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych,
składania wypowiedzenia zmieniającego w celu realizacji przepisów tej ustawy, a
także dopuszczalności różnicowania wynagrodzenia pracowników. W wyroku
z 23 kwietnia 2025 r. I PSKP 3/25 (OSNP 2025, nr 10, poz. 98). Sąd Najwyższy
przyjął, że od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o
której mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1473 z późn. zm.) było
legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo
legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą
specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w
ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane
były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było
adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Sąd Najwyższy uznał, że jeśli
ustawodawca ze względów społecznych zdecydował się na ograniczenie swobody
kształtowania wysokości wynagrodzenia w zawodach związanych ze służbą
zdrowia, wówczas wykładnia prokonstytucyjna i funkcjonalna wymaga, aby
limitowanie dolnego progu wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do stosowania
przez pracowników, pracodawców oraz ostatecznie - przez sąd. Już z samego
brzmienia ustawy osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej wynagrodzenie
odpowiada najniższemu wynagradzaniu ustawowemu. W tym kontekście ustalanie
dolnego limitu wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek nie mogło więc podlegać
arbitralnej decyzji pracodawcy lub takiego ustalenia struktury organizacyjnej
jednostki służby zdrowia, aby żadna pielęgniarka nie mogła się ubiegać o
wynagrodzenie z wyższej grupy załącznika do analizowanej ustawy.
I PSK 230/26
5
W ocenie Sądu Najwyższego, określenie wysokości najniższych
wynagrodzeń zasadniczych oraz wzajemnych relacji między wynagrodzeniami dla
poszczególnych kategorii zawodowych pracowników medycznych nie wyłącza
ogólnych przepisów prawa pracy normujących zasady ustalania wynagrodzenia za
pracę, w tym zakłada możliwość różnicowania wysokości wynagrodzeń
poszczególnych pracowników w zależności od posiadanego doświadczenia
zawodowego, na przykład stażu pracy, dodatkowych kwalifikacji. Nie ma przeszkód
formalnych, aby pracownicy z niższym wykształceniem, ale z większym
doświadczeniem zawodowym, byli analogicznie wynagradzani, jak osoby zaliczone
do grupy drugiej. W ocenie Sądu Najwyższego, korzystna dla pracowników zmiana
ustawowych warunków wynagradzania, co do zasady, nie wymaga dokonywania
wypowiedzeń zmieniających. Sąd Najwyższy w powoływanym wyroku zwrócił
uwagę, że analizowana ustawa nie przewiduje konieczności dokonywania
wypowiedzeń zmieniających, bowiem oparta została na paradygmacie korzystnego
dla pracowników podwyższenia wynagrodzeń minimalnych (uzgodnionych ze
stroną społeczną w komisji trójstronnej). Jeśli natomiast nowelizacja zostałaby
przez pracodawcę powiązana ze zmianą zakładowego systemu wynagradzania,
jurysdykcyjne zasady weryfikacji korzystności bądź niekorzystności postanowień
nowego regulaminu wynagradzania pracowników w porównaniu do
dotychczasowych warunków płacowych zostały wyjaśnione w uchwale składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 wrzenia 2004 r., III PZP 3/04 (OSNP
2005 Nr 4, poz. 49), z której wynika obowiązek zachowania trybów wypowiedzenia
lub porozumienia zmieniającego także wtedy, gdyby ukształtowane nowym
układem (regulaminem) wynagrodzenie nie ulegało obniżeniu. W przypadku
wypowiedzeń zmieniających, pozwanego obciążałby obowiązek podania
zrozumiałej przyczyny wypowiedzenia w odniesieniu do sytuacji indywidualnych
pracowników, przy czym powołanie się w uzasadnieniu wypowiedzenia tylko na
konieczność wykonania art. 5a omawianej ustawy byłoby niewystarczające, co z
przyczyn formalnych implikowałoby uwzględnienie odwołań pracowników
(postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25).
I PSK 230/26
6
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach procesu
rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 102 k.p.c. ze względów natury społecznej.
[SOP]
