I NSP 78/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bosek
Dnia 6 marca 2025 r.
w sprawie z powództwa K. W. i A. W.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
w dniu 6 marca 2025 r.,
na skutek skargi K. W. i A. W. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy
bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w
Warszawie w sprawie o sygn. XXVIII C 14413/21, Sądem Apelacyjnym w
Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 2156/23,
stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę do
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie.
[SOP]
UZASADNIENIE
Skargą z 19 lipca 2024 r. K. W. i A. W., reprezentowani przez
profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o stwierdzenie przewlekłości postępowania
„w sprawie o sygn. akt VI ACa 1949/23, toczącej się obecnie przed Sądem
Apelacyjnym w Warszawie VI Wydział Cywilny oraz w sprawie Sądu Okręgowego w
Warszawie o sygn. akt XXVIII C 14413/21”. Zdaniem skarżących „zwłoki, której
dopuścił się najpierw Sąd Okręgowy, a potem Sąd Apelacyjny nie można w żadnej
mierze uznać jako uzasadnioną” (pisownia oryginalna).
I NSP 78/25
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Warszawie.
Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.
1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast Sąd
Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłości postępowania
przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze
na przewlekłość).
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do
rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze
kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,
I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24).
W przeciwieństwie do okoliczności sprawy I NSP 495/24 przedmiotowa
skarga nie jest konstrukcyjnie wadliwa. W petitum skargi skarżący wyraźnie
domagają się stwierdzenia przewlekłości w sprawie toczącej się „obecnie przed
Sądem Apelacyjnym w Warszawie (…) oraz w sprawie Sądu Okręgowego w
Warszawie”. W uzasadnieniu skargi przytaczają szereg okoliczności
uzasadniających żądanie, w sposób jednoznaczny kwestionują sprawność
postępowania zarówno postępowania przed sądem I instancji, jak i przed sądem II
instancji.
Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania
prowadzonego przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn.
VI ACa 2156/23, jak i przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. akt
XXVIII C 14413/21 właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.
I NSP 78/25
3
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 § 3
k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,
jak w sentencji.
[kf]
[r.g.]
