I NSP 367/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 listopada 2025 r.
SSN Leszek Bosek
w sprawie z powództwa J. L.
przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ
w Gdańsku i Prezesowi Sądu Okręgowego w Gdańsku
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
w dniu 27 listopada 2025 r.,
na skutek skargi J. L. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym
w Krakowie w sprawie o sygn. I ACa 2532/24 i Sądem Okręgowym w Krakowie
w sprawie o sygn. I C 776/18,
z udziałem Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie,
przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Krakowie.
UZASADNIENIE
Pismem z 28 lipca 2025 r. J. L., reprezentowany przez profesjonalnego
pełnomocnika, wniósł do Sądu Apelacyjnego w Krakowie skargę na przewlekłość
postępowania w sprawie I ACa 2532/24.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I NSP 367/25
2
Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Krakowie.
Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.
1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”.
Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłości
postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym
(art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do
rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze
kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,
I NSP 333/24; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25; z 30 lipca 2025 r., I NSP 146/25).
Jak wynika z treści uzasadnienia skargi, skarżący przedstawił
dotychczasowy przebieg postępowania przed Sądem Okręgowym w Krakowie i
Sądem Apelacyjnym w Krakowie. Przytoczył szereg okoliczności wskazujących, że
kwestionuje sprawność postępowania zarówno przed sądem I instancji, jak i przed
sądem II instancji. W szczególności wskazał, że Sąd Okręgowy w Krakowie „działał
wysoce opieszale” przesłuchując jedynie trzech świadków i powoda oraz próbując
„przez dłuższy czas w sposób nieudolny pozyskać akta sprawy”. Zdaniem
skarżącego opieszałość ta „była z punktu widzenia powoda celowa i zmierzała do
przeciągnięcia sprawy w czasie”. Dalej wskazał, że w związku z brakiem działań
Sądu Apelacyjnego w Krakowie, pismem z dnia 25 kwietnia 2025 r. złożył wniosek
o przyspieszenie rozpoznania sprawy, a następnie pismem z dnia 28 maja 2025 r.
wniosek o pilne i poza kolejnością rozpoznanie sprawy. Skarżący zaznaczył, że „od
momentu zainicjowania sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie minęło już
ponad 8 i pół roku”.
I NSP 367/25
3
Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że okoliczności podniesione w
uzasadnieniu skargi w zakresie opisu przebiegu postępowania i czasu trwania
postępowania, argumentacja dotyczą postępowania przed Sądem Okręgowym w
Krakowie w sprawie I C 776/18 i Sądem Apelacyjnym w Krakowie w sprawie o sygn.
I ACa 2532/24 wskazują, że skarga dotyczy postępowania zarówno przed Sądem
Okręgowym w Krakowie, jak i Sądem Apelacyjnym w Krakowie, stąd właściwy do
jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Krakowie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 § 3
k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,
jak w sentencji.
[kf]
[r.g.]
