I NSP 201/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bosek
Dnia 21 lipca 2026 r.
w sprawie z powództwa I. J.
przeciwko B. Spółce Akcyjnej w G.
o ustalenie i zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
w dniu 21 lipca 2026 r.,
na skutek skargi I. J. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Warszawie w
sprawie o sygn. III C 82/23 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. V
ACa 1570/24,
przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Warszawie.
UZASADNIENIE
Pismem z 22 kwietnia 2026 r. I. J., reprezentowana przez profesjonalnego
pełnomocnika, wniosła do Sądu Apelacyjnego w Warszawie skargę na
przewlekłość postępowania w sprawie V ACa 1570/24.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Warszawie.
I NSP 201/26
2
Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora
i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,
poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast
Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania
przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze
na przewlekłość).
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego
do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze
kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie
(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19;
z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24;
z 30 lipca 2025 r., I NSP 146/25).
Analiza uzasadnienia skargi wskazuje, że skarżąca kwestionuje sprawność
postępowania zarówno przed sądem pierwszej, jak i drugiej instancji.
Skarżąca przedstawiła przebieg postępowania od 9 marca 2020 r., tj. od dnia
złożenia pozwu o ustalenie i zapłatę. Podniosła, że „przedmiotowe postępowanie
trwa od 6 lat i 1 miesiąc, co już samo w sobie stanowi zdecydowanie nadmierny
czas rozpoznania sprawy”.
W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przyjmuje się,
że rozpatrując skargę na przewlekłość, należy wziąć pod uwagę całość
postępowania w sprawie (zob. wyrok ETPC: z 7 lipca 2015 r., Rutkowski i inni
przeciwko Polsce, skarga nr 72287/10z 6 czerwca 2024 r., skarga
nr 45960/21,Terczyński i inni przeciwko Polsce; z 6 czerwca 2024 r., Pluciński i inni
przeciwko Polsce, skarga nr 56092/22; z 11 kwietnia 2024 r., Stań i inni przeciwko
Polsce, skarga nr 56287/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paradowski i inni przeciwko
Polsce, skarga nr 18706/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paliccy i inni przeciwko Polsce,
skarga nr 32837/20). Konstrukcja prawna właściwości sądu do rozpoznania skargi
na przewlekłość przyjęta w ustawie o skardze na przewlekłość, wskazuje,
I NSP 201/26
3
że jeżeli przewlekłość dotyczy postępowania przed sądem okręgowym i sądem
apelacyjnym, sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd apelacyjny
(zob. przepis szczególny art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość).
Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania
prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. akt III C 82/23,
jak i przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. V ACa 1570/24,
właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397
§ 3 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,
jak w sentencji.
[kf]
[a.ł]
