I NSP 146/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bosek
Dnia 30 lipca 2025 r.
w sprawie z powództwa S. K.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w
dniu 30 lipca 2025 r.,
na skutek skargi S. K. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Warszawie w
sprawie o sygn. XXV C 1776/21 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o
sygn. V ACa 2015/24,
przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w
Warszawie.
UZASADNIENIE
Pismem z 1 kwietnia 2025 r. S. K., reprezentowany przez profesjonalnego
pełnomocnika, wniósł o „stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie z
powództwa S. K. przeciwko Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W.”. W uzasadnieniu
wskazał, że postępowanie w sprawie „toczy się nieprzerwanie od grudnia 2020 r.
Pomimo upływu prawie 4,5 lat, nie doszło do prawomocnego zakończenia sprawy.
Wydanie wyroku przez Sąd I instancji nastąpiło w lutym 2024 r. tj. ponad 3 lata po
wpłynięciu sprawy do sądu”. W ocenie skarżącego „odstępy czasowe pomiędzy
poszczególnymi czynnościami procesowymi podejmowanymi przez Sąd nie mogą
I NSP 146/25
2
zostać uznane za rozsądne ani uzasadnione jakkolwiek nadzwyczajną sytuacją”.
Dalej wskazał, że „od blisko 10 miesięcy Sąd Apelacyjny nie podjął żadnych działań
procesowych” (pisownia oryginalna).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Warszawie.
Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.
1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast
Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania
przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze
na przewlekłość).
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do
rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze
kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,
I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24).
Analiza zakresu żądania oraz uzasadnienia skargi i podnoszonych w niej
okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania
potwierdza, że skarżący kwestionuje sprawność postępowania zarówno przed
sądem pierwszej, jak i drugiej instancji. Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy
przewlekłości postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w
Warszawie o sygn. akt XXV C 1776/21, jak i przed Sądem Apelacyjnym w
Warszawie w sprawie o sygn. V ACa 2015/24, właściwym do jej rozpoznania
jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.
I NSP 146/25
3
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 § 3
k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,
jak w sentencji.
[KF]
[r.g.]
