I NSP 132/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bosek
Dnia 14 lipca 2026 r.
w sprawie z powództwa D. S.
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej […] w W.
o ustalenie ewentualnie o uchylenie uchwały,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
w dniu 14 lipca 2026 r.,
na skutek skargi D. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym
w Warszawie w sprawie o sygn. III C 863/22 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie
w sprawie o sygn. VI ACa 3713/23,
z udziałem Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Warszawie,
1. podejmuje zawieszone postępowanie;
2. przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Warszawie.
[kf]
UZASADNIENIE
Pismem z 5 lutego 2025 r. D. S. wniósł do Sądu Apelacyjnego w Warszawie
skargę na przewlekłość postępowania w sprawie VI ACa 3713/23.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I NSP 132/25
2
Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia kwestii właściwości sądu
do rozpoznania skargi na przewlekłość, Sąd Najwyższy wyjaśnia przyczyny
podjęcia postępowania w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 30 października 2025 r., I NSP 132/25, na podstawie
art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. per analogiam, Sąd Najwyższy zawiesił niniejsze
postępowanie z uwagi na konieczność przeprowadzenia zmian legislacyjnych,
usuwających wady procesowe, określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej (Wielka Izba) z 21 grudnia 2023 r., C-718/21 oraz w wyroku
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 23 listopada 2023 r. Wałęsa przeciwko
Polsce (skarga nr 50849/21) w terminie tam zakreślonym.
Wskazane orzeczenia nie zostały w zakreślonym terminie lojalnie przez
ustawodawcę wykonane. Termin wyznaczony pierwotnie w wyroku pilotażowym
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 23 listopada 2023 r., Wałęsa
przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), upłynął bezskutecznie. 20 listopada 2024 r.
Europejski Trybunał Praw Człowieka, na wniosek Polski, postanowił przedłużyć
termin na wykonanie wyroku w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce (nr skargi
50849/21). Także ten termin upłynął bezskutecznie. W związku z tym 17 listopada
2025 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka po raz kolejny postanowił przedłużyć
termin na wykonanie przez Polskę wyroku w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce
(nr skargi 50849/21).
W związku z brakiem lojalnego wykonania przez ustawodawcę krajowego
wskazanych orzeczeń oraz w związku z brakiem wiarygodnych informacji
o perspektywie ich wykonania i wprowadzenia wymaganych zmian legislacyjnych,
usuwających stwierdzone wady procesowe wynikające z braku niezależności
Krajowej Rady Sądownictwa, Sąd Najwyższy ważąc konkurujące wartości uznał,
że dalsze oczekiwanie na usunięcie stwierdzonych wad procesowych przez
ustawodawcę nie jest korzystne dla stron ani uzasadnione, ponieważ może
skutkować naruszeniem obowiązku rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.
Rzetelne rozpoznanie sprawy wymaga zawsze lojalnego i wszechstronnego
zbadania uwarunkowań prawnych i faktycznych sprawy, ale powinno następować
w rozsądnym terminie.
I NSP 132/25
3
Nie oznacza to bynajmniej, że utraciły doniosłość ustalenia poczynione w
uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2020 r.,
I NOZP 3/19, mającej moc zasady prawnej. W uchwale tej Sąd Najwyższy
przypomniał, że podstawą funkcjonowania Unii Europejskiej jest wzajemne
zaufanie państw członkowskich, w szczególności przez przestrzeganie prawa UE.
Z tego względu, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3
akapit pierwszy (Dz.U. 2004, nr 90, poz. 864/30 ze zm.) – Państwa Członkowskie
powinny zapewnić na swym terytorium stosowanie i poszanowanie prawa
Unii Europejskiej oraz podejmować w tym celu środki służące zapewnieniu
wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji
Unii Europejskiej. Na Rzeczypospolitej Polskiej ciąży więc w dalszym ciągu
obowiązek zapewnienia Krajowej Radzie Sądownictwa niezależności.
Brak niezależności Krajowej Rady Sądownictwa jest przyczyną wątpliwości
co do niezależności niektórych składów orzekających w sądach krajowych.
Sąd Najwyższy odnotowuje przy tym, że sam Sąd Najwyższy nie może
samodzielnie rozwiązać problemu braku niezależności Krajowej Rady Sądownictwa,
chociaż również w okresie poprzedzającym wydanie wyżej wskazanych wyroków
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw
Człowieka, sędziowie Sądu Najwyższego mając na celu umożliwienie ustawodawcy
dostosowania ustawodawstwa do standardów prawa europejskiego, w reakcji
na uchwałę składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. BSA I-4110-1/20),
powstrzymywali się od orzekania (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z 2 marca 2020 r., I NSW 1/20; postanowienia
Sądu Najwyższego: z 11 lutego 2020 r., I NO 3/20; z 26 lutego 2020 r., I NO 190/19;
z 26 lutego 2020 r., I NSP 2/20; z 26 lutego 2020 r., I NSP 200/19; z 19 marca
2020 r., I NSP 11/20; z 19 marca 2020 r., I NSP 14/20; z 19 marca 2020 r.,
I NSP 15/20; z 19 marca 2020 r., I NSP 8/20; z 23 marca 2020 r., I NSW 4/20;
z 30 marca 2020 r., I NSW 7/20; z 13 lutego 2020 r., I NO 187/19; z 23 marca
2020 r., I NSW 4/20; z 30 marca 2020 r., I NSW 7/20). Także po wydaniu wyroku
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 grudnia 2023 r., C-718/21 oraz
wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 23 listopada 2023 r., Wałęsa
I NSP 132/25
4
przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), Sąd Najwyższy podkreślał konieczność
podjęcia przez ustawodawcę koniecznych inicjatyw legislacyjnych (zob. m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego z 5 marca 2024 r., I NKRS 76/21; z 19 marca
2024 r., I NKRS 7/23; z 19 marca 2024 r., I NKRS 34/23; z 19 marca 2024 r.,
I NKRS 45/23; z 19 marca 2024 r., I NKRS 70/23; z 20 marca 2024 r., I NKRS 44/23;
z 20 marca 2024 r., I NKRS 59/23; z 20 marca 2024 r., I NKRS 69/23; z 20 marca
2024 r., I NKRS 82/23; z 20 marca 2024 r., I NKRS 93/23; z 9 kwietnia 2024 r.,
II NSK 127/23; z 9 kwietnia 2024 r., II NSKP 11/23; z 11 kwietnia 2024 r.,
II NSKP 71/23; z 11 kwietnia 2024 r., II NSNc 470/23; z 11 kwietnia 2024 r.,
III CB 14/22; z 25 kwietnia 2024 r., I NB 6/22; z 18 kwietnia 2024 r., I NSW 14/18;
z 9 lipca 2024 r., I NSW 23/24; z 8 października 2024 r., I NO 34/23;
z 10 października 2024 r., II NSNc 181/24; z 10 października 2024 r.,
II NSNc 151/24; z 10 października 2024 r., II NSNc 194/24; z 10 października
2024 r., II NSNc 250/24).
Dnia 15 maja 2026 r. Sejm RP działając na podstawie art. 187 ust. 1 pkt 2
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 9a ust. 1 i art. 11d ust. 5 ustawy z dnia
12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 1186)
oraz art. 29a ust. 1 Regulaminu Sejmu RP, dokonał wyboru członków Krajowej
Rady Sądownictwa kwalifikowaną większością głosów (3/5).
Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii sądu właściwego do rozpoznania
skargi na przewlekłość, Sąd Najwyższy uznał, że skargę należało przekazać
do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie.
Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora
i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,
poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast
Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania
przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze
na przewlekłość).
I NSP 132/25
5
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego
do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze
kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,
I NSP 333/24; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25; z 30 lipca 2025 r., I NSP 146/25;
z 5 maja 2026 r., I NSP 427/24).
Jak wynika z akt sprawy, skarga na przewlekłość dotyczy postępowania
przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie o sygn. III C 863/22
i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 3713/23.
W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przyjmuje się,
że rozpatrując skargę na przewlekłość, należy wziąć pod uwagę całość
postępowania w sprawie (zob. wyrok ETPC: z 7 lipca 2015 r., Rutkowski i inni
przeciwko Polsce, skarga nr 72287/10z 6 czerwca 2024 r., skarga
nr 45960/21,Terczyński i inni przeciwko Polsce; z 6 czerwca 2024 r., Pluciński i inni
przeciwko Polsce, skarga nr 56092/22; z 11 kwietnia 2024 r., Stań i inni przeciwko
Polsce, skarga nr 56287/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paradowski i inni przeciwko
Polsce, skarga nr 18706/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paliccy i inni przeciwko Polsce,
skarga nr 32837/20). Konstrukcja prawna właściwości sądu do rozpoznania skargi
na przewlekłość przyjęta w ustawie o skardze na przewlekłość, wskazuje, że jeżeli
przewlekłość dotyczy postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym,
sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd apelacyjny (zob. przepis
szczególny art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość).
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397
§ 3 k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,
jak w sentencji.
[kf]
[a.ł]
I NSP 132/25
6
