I NSP 105/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bosek
Dnia 15 maja 2025 r.
w sprawie z powództwa M. F.
przeciwko P. spółce akcyjnej w W.
o zapłatę, ewentualnie o ustalenie i zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w
dniu 15 maja 2025 r.,
na skutek skargi M. F. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym
w Warszawie w sprawie o sygn. XXVIII C 2969/21 i Sądem Apelacyjnym w
Warszawie w sprawie o sygn. I ACa 2030/23,
przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Warszawie.
UZASADNIENIE
W dniu 6 maja 2024 r. M. F. wniosła do Sądu Apelacyjnego skargę na
przewlekłość, wskazując na okoliczności dotyczące postępowania przed Sądem
Okręgowym w Warszawie i Sądem Apelacyjnym w Warszawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Warszawie.
I NSP 105/25
2
Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.
1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast Sąd
Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłości postępowania
przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze
na przewlekłość).
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do
rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze
kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,
I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24).
Jak wynika z treści skargi profesjonalny pełnomocnik skierował skargę
na przewlekłość do rozpoznania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie oraz powołał
się na pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej przed „sądami
powszechnymi”. W uzasadnieniu skargi natomiast przedstawił dotychczasowy
przebieg postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie
i Sądem Apelacyjnym w Warszawie zaznaczając, że „łączny czas rozpatrywania
sprawy wynosi blisko 7 lat”. Przytoczył okoliczności wskazujące, że kwestionuje
sprawność postępowania zarówno przed sądem I instancji, jak i przed sądem
II instancji.
Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że okoliczności podniesione
w skardze dotyczą postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn.
XXVIII C 2969/21 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACa
2030/23, wskazują tym samym, że skarga dotyczy postępowania zarówno przed
Sądem Okręgowym w Warszawie, jak i Sądem Apelacyjnym w Warszawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 § 3
k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,
I NSP 105/25
3
jak w sentencji.
[kf]
[r.g.]
