I KZ 58/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 4 lutego 2026 r.
SSN Ryszard Witkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Anna Dziergawka
SSN Stanisław Stankiewicz
w sprawie G. G.
skazanego z art. 297 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 4 lutego 2026 r.
zażalenia skazanego
na postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2025 r. w sprawie I KO
106/25 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 6 czerwca 2024 r.,
sygn. akt II AKa 93/24,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z 8 października 2025 r. w sprawie I KO
106/25 – na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. – odmówił przyjęcia wniosku skazanego
G.G., osobiście przez niego sporządzonego, o wznowienie postępowania
zakończonego
prawomocnym
wyrokiem
Sądu
Apelacyjnego
I KZ 58/25
2
w Poznaniu z 6 czerwca 2024 r. sygn. akt II AKa 93/24, utrzymującym w mocy
wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 16 lutego 2024 r. sygn. akt III K 503/23.
Postanowienie to zaskarżył G.G. W zażaleniu ponownie podniósł, że został
pomówiony przez pokrzywdzoną, która ma problemy ze zdrowiem psychicznym, a
na skutek nierzetelnego postępowania i wadliwej oceny zgromadzonych w sprawie
dowodów – zwłaszcza nagrania z należącego do niego telefonu komórkowego –
Sądy orzekające w sprawie niesłusznie orzekły o jego winie. Padł zatem ofiarą
intrygi ze strony E.S., która fałszywie oskarżyła go o gwałt. W konkluzji wniósł o
ponowne rozpoznanie sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie skazanego G.G. na uwzględnienie nie zasługuje.
Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. – sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie
postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli
z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już
rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista
bezzasadność. W myśl tego przepisu sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku,
nie bada więc także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia.
Natomiast wniosek taki podlega kontroli o charakterze quasi formalnym, pod kątem
hipotetycznej możliwości wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 25
września 2015 r. sygn. akt II KO 49/15).
Analiza złożonego przez G.G. wniosku oraz uzasadnienia zaskarżonego
postanowienia Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2025 r. prowadzi do konkluzji, że
zasadne jest wyrażone tam przekonanie Sądu Najwyższego
o oczywistej bezzasadności przedmiotowego wniosku. Skarżący nie zaprezentował
żadnych okoliczności świadczących o tym, iż zaskarżone orzeczenie zostało
wydane z naruszeniem prawa bądź też zostało oparte na wadliwie dokonanych
ustaleniach faktycznych. W swym zażaleniu w istocie nie przedstawił żadnych
argumentów, które wskazywałyby na to, że zaskarżone postanowienie jest błędne,
wydane z naruszeniem prawa, czy niedostrzegające argumentacji skazanego
przedstawionej w uzasadnieniu wniosku.
I KZ 58/25
3
[WB]
[a.ł]
