I KS 20/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 2 września 2026 r.
SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie M.I.,
oskarżonego z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 2 września 2026 r.,
skargi obrońcy oskarżonego
na wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 16 kwietnia 2026 r., sygn. akt IV Ka 163/26,
uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 955/23,
i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania,
na podstawie art. 539e § 2 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić skargę;
2. kosztami sądowymi postępowania skargowego obciążyć
oskarżonego.
UZASADNIENIE
M.I. został oskarżony o to, że w nieustalonym dniu kwietnia 2018 roku w K.,
woj. […] sporządził projekt budowlany i wykonawczy pt. „Remont muru oporowego
stawu zdrojowego w K.”, wykonując samodzielną funkcję techniczną w budownictwie
I KS 20/26
2
– projektanta nie posiadając do tego odpowiednich uprawnień budowlanych w
specjalności hydrotechnicznej,
tj. o przestępstwo z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo
budowlane.
Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II K
955/23, na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., umorzył
postępowanie karne wobec M.I..
Od tego wyroku apelację wniósł prokurator, który – podnosząc zarzut błędu w
ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego
treść – wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego
rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Kłodzku.
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt VI
Ka 166/25, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania
Sądowi pierwszej instancji.
Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony skargą przez obrońcę
oskarżonego. Podniesiono w niej zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie doszło do przedawnienia
karalności, podczas gdy karalność zarzucanego oskarżonemu czynu uległa
przedawnieniu z końcem kwietnia 2023 r.
Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu II instancji i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna, albowiem Sąd II instancji trafnie ustalił, że nie doszło
do upływu terminu przedawnienia.
W sprawie nie budzi wątpliwości to, że w dniu 22 maja 2019 r. wszczęto
śledztwo w sprawie, której jednym z aspektów było „wykonanie samodzielnie w 2016
r. funkcji technicznych w postaci sporządzenia projektu budowlanego i
wykonawczego realizacji inwestycji «Remont muru oporowego stawu zdrojowego w
K. » bez posiadanych do tego uprawnień tj. o czyn z art. 91 ust. 1 pkt 2 prawa
budowanego”. W świetle takiego zakreślenia ram postępowania przygotowawczego
I KS 20/26
3
Sąd odwoławczy miał podstawy, by przyjąć, że jego zakresem objęto także
wykonany później projekt dotyczący ww. inwestycji. Trafnie powołał się przy tym na
tezę z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2023 r., (sygn. akt II KK 260/23),
zgodnie z którą: „postanowienie o wszczęciu śledztwa jest swoistym aktem
programującym to postępowanie, ale w żaden sposób nie przesądza ostatecznie o
jego przedmiocie. Wskazany w postanowieniu o wszczęciu śledztwa zakres
przedmiotowy postępowania przygotowawczego nie wiąże organów postępowania
przygotowawczego”. Podzielić należy również wyrażony w tym orzeczeniu pogląd,
zgodnie z którym „artykuł 303 k.p.k., ani inne przepisy k.p.k., nie przewidują
wydawania decyzji procesowych, które polegałyby na «dodatkowym» wszczynaniu
odrębnych postępowań przygotowawczych, rozszerzaniu pierwotnie wydanej decyzji
o wszczęciu czy «uzupełnianiu postanowienia o wszczęciu śledztwa», w sytuacji, gdy
w toku prowadzonego już postępowania doszło do ujawnienia kolejnych czynów,
bądź też ujawnienia sprawstwa innych osób”. Wskazywanie w uzasadnieniu skargi
na inne rozważania Sądu Najwyższego z powołanego wyroku, nie podważają
trafności powołanych tez, a jedynie odnoszą się do szczególnych realiów
procesowych tamtej sprawy, gdzie data wydania postanowienia o wszczęciu
postępowania przygotowawczego limitowała jego zakres temporalny w ten sposób,
że nie mogło ono obejmować czynów popełnionych później. W realiach procesowych
niniejszej sprawy problem ten nie występuje, skoro śledztwo zostało wszczęte w
2019 r., a występek zarzucany M.I. miał został popełniony w roku 2018. Warto także
zauważyć, że w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia 5
listopada 2020 r. (uchylonym następnie postanowieniem Sądu Okręgowego w
Świdnicy z 22.03.2021 r., III Kp 665/20) wskazano wprost na osobę M.I. jako autora
projektu (k. 383-384), co tylko potwierdza szerszy zakres postępowania w fazie ad
rem niż tylko okres obejmujący 2016 r.
W świetle powyższego Sąd odwoławczy trafnie stwierdził, że postępowanie
toczyło się w sprawie czynu zarzucanemu M.I. od 22 maja 2019 r., a skoro tak, to w
sprawie nastąpiło przedłużenie terminu przedawnienia karalności o 10 lat na
podstawie art.102 k.k. Podniesiony w skardze zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. jest więc niezasadny i nie ma potrzeby (art. 436 k.p.k.
w zw. z art. 539f k.p.k.) rozważania znaczenia przepisów „covidowych” o
przedawnieniu, ani doniosłości prawnej momentu wydania postanowienia o
przedstawieniu zarzutów, który zresztą również mógłby aktualizować skutek, o
I KS 20/26
4
którym mowa w art. 102 k.k., niezależnie od tego, kiedy to postanowienie ogłoszono
by podejrzanemu.
Z tych względów, nie stwierdzając okoliczności, o których mowa w art. 439 §
1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, obciążając oskarżonego
kosztami postępowania skargowego.
[WB]
[a.ł]
