I KO 78/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 sierpnia 2025 r.
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie M.O.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 sierpnia 2025 r.,
wniosków skazanego o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II AKa 112/15
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 20 października
2014 r., sygn. akt II K 101/12,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia
bezzasadności.
wniosku
wobec
jego
oczywistej
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo skazanego M.O., w którym wniósł on
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II AKa 112/15,
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 20 października
2014 r., sygn. akt II K 101/12. Jednocześnie złożone pismo określił sygnalizacją
uchybień. Poza tym, dodał, że wydany wobec niego wyrok powinien dotyczyć
wyłącznie 10 tabletek zbadanych przez biegłego, w których stwierdził on istnienie
substancji niedozwolonych. Biegły nie zbadał pozostały 9738 tabletek i dlatego
I KO 78/25
2
wnioskodawca nie powinien zostać skazany za czyn obejmujący wszystkie 9748
tabletek.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k., osobisty wniosek strony o wznowienie
postępowania podlega, w sposób formalny, wstępnej kontroli w zakresie jego treści.
W razie stwierdzenia, że treść wniosku świadczy o jego oczywistej bezzasadności,
pismo to nie podlega procedurze uzupełnienia jego braków formalnych, w tym
dotyczących przymusu adwokackiego. O oczywistej bezzasadności wniosku
możemy mówić wtedy, gdy nie zawiera on żadnych racjonalnych i obiektywnych
przesłanek do merytorycznego badania podstaw wznowienia określonych
przepisami prawa procesowego, a wskazanych w art. 540, 540a i 540b k.p.k. (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2022 r., II KO 125/21).
Złożony przez skazanego wniosek nie został sporządzony i podpisany przez
adwokata lub radcę prawnego, jak nakazuje przepis art. 545 § 2 k.p.k. Sąd
Najwyższy odstąpił od wyznaczenia skazanemu obrońcy z urzędu bądź wzywania
do uzupełnienia tego braku formalnego, z uwagi na treść pisma, niewskazującą na
zaistnienie jakichkolwiek podstaw do wznowienia postępowania w niniejszej
sprawie.
Przypomnieć wypada, że podstawy dla wznowienia postępowania karnego
zakończonego prawomocnym orzeczeniem wylicza art. 540 k.p.k. Są one
precyzyjnie opisane i z uwagi na wyjątkowość możliwości przełamywania
prawomocności wyroku sądowego – obejmują jedynie najpoważniejsze
okoliczności, jakie z uwagi na zasady procesu karnego (art. 2 k.p.k., m.in. że
podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne)
powodują, że sprawę należy rozstrzygnąć ponownie. Specyfika postępowania
wznowieniowego wszczynanego na wniosek powoduje, że nie dokonuje się na
nowo oceny zebranych w toku procesu dowodów i poprawności przyjętych w
oparciu o nie ustaleń faktycznych będących podstawą prawomocnego wyroku. Nie
bada się również oceny zasadności orzeczenia sądu pierwszej instancji, tak jak to
się czyni w ramach kontroli instancyjnej (tak SN w postanowieniu z dnia 21
Kwietnia 2016 r., V KO 22/16). Podlega weryfikacji jedynie to czy np. ustalono
I KO 78/25
3
prawomocnym wyrokiem, że popełniono przestępstwo w związku z pierwotnym
postępowaniem i istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć
wpływ na treść orzeczenia (art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.), ujawniły się nowe fakty lub
dowody świadczące m.in. o tym, że czynu nie popełniono i nie były one znane
wcześniej (art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.), przepis stanowiący podstawę wydania
orzeczenia został uchylony przez Trybunał Konstytucyjny z uwagi na jego
sprzeczność z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą (art.
540 § 2 k.p.k.), albo potrzeba wznowienia wynika z rozstrzygnięcia organu
międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej
przez Rzeczpospolitą Polską (art. 540 § 3 k.p.k.).
Podniesione przez wnioskodawcę okoliczności świadczą o oczywistej
bezzasadności złożonego wniosku. Po pierwsze wobec skazanego orzeczono karę
3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek
dziennych o wysokości jednej stawki w kwocie 50 zł za przestępstwo z art. 55 ust. 1
i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Dodatkowo Sąd I
instancji orzekł wobec niego nawiązkę w kwocie 2 000 zł, przepadek, zaliczył okres
faktycznego pozbawienia wolności oskarżonego oraz orzekł o kosztach. Orzeczone
kary nie mają charakteru nieznanych ustawie.
Jeśli chodzi o okoliczność dotyczącą zbadania przez biegłego 10 tabletek
spośród 9748 tabletek, to nie mam do czynienia z nowym faktem lub dowodem,
które nie był wcześniej znany wnioskodawcy. Trudno oczekiwać, że biegły zbada
każdy gram zabezpieczonej substancji, w tym przypadku każda tabletkę. Biegły T.K.
– jak wskazał (k.2024 i następne) - wybierał do badania tabletki losowo. Jeśli
jednak zdaniem wnioskodawcy wśród tych tabletek były również takie, które nie
zwierały substancji niedozwolonych, to powinien to podnosić w toku postępowania.
Tymczasem z akt sprawy wynika, że skazany nawet nie złożył apelacji, co więcej,
na rozprawie oświadczył, że „oczywiście, że przyznaje się do popełnienia
stawianych mi zarzutów, to ja załatwiłem te narkotyki” (k.1764 akt II K 101/12).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy
odmówił przyjęcia powyższego wniosku do rozpoznania.
[WB]
I KO 78/25
4
[a.ł]
