I KO 75/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 kwietnia 2026 r.
SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)
SSN Barbara Skoczkowska
SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)
w sprawie C. P.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 kwietnia 2026 r.
kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2025 r. (sygn. akt II AKa 294/24),
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 29 listopada 2023 r.
(sygn. akt III K 51/22),
nie stwierdza podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.
Barbara Skoczkowska Zbigniew Puszkarski Włodzimierz Wróbel
UZASADNIENIE
C.P., prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia
29 listopada 2023 r., sygn. akt III K 51/22, który to wyrok został następnie
zmieniony wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2025 r.,
sygn. akt II AKa 294/24, zasygnalizował potrzebę wznowienia postępowania z
urzędu. Skazany został uznany za winnego popełnienia szeregu czynów, w tym
m.in. czynu z art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s., art.
61 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw.
z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zb. (art. 8 § 1 k.k.s.) z
art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a także czynu z art. 18 §
3 k.k. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s., art. 61 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1
I KO 75/25
2
k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1
k.k.s. oraz czynu z art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w
zw. z art. 65 § 1 k.k. Skazany w swojej sygnalizacji wywiódł, że w sprawie wystąpiła
bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci
nienależytej obsady sądu, wynikająca z faktu, że w składach orzekających obu
instancji zasiadały osoby powołane na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Skazany
wskazał w tym kontekście na sędziego Sądu Okręgowego X.3 Y.3 oraz sędziów
Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu: X. Y., X.1 Y.1 oraz X.2 Y.2.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Sygnalizacja jest oczywiście niezasadna i nie daje podstaw do podjęcia
działań z urzędu w trybie art. 542 § 3 k.p.k. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem,
w tym w szczególności z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z
dnia 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22 (OSNK 2022, nr 6, poz. 22), sam fakt powołania
sędziego sądu powszechnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w składzie
ukształtowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. nie jest wystarczający do przyjęcia,
że każdorazowo zachodzi nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2
k.p.k. Stwierdzenie tej bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymaga wykazania,
że w konkretnych okolicznościach wadliwość procesu nominacyjnego doprowadziła
do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności, co w konsekwencji mogło
rzutować na wynik sprawy. Tymczasem skazany C. P. ograniczył się do
sformułowania ogólnych zastrzeżeń o charakterze ustrojowym i systemowym, nie
przytaczając żadnych zindywidualizowanych okoliczności, które mogłyby poddać w
wątpliwość bezstronność wymienionych w sygnalizacji sędziów przy rozpoznawaniu
jego sprawy.
W odniesieniu do podniesionego zarzutu dotyczącego sędziego X.1 Y.1
należy wskazać, że kwestia jego statusu oraz spełniania przez niego wymogów
niezawisłego sędziego była już przedmiotem szczegółowej weryfikacji. W sprawie o
sygn. akt I KK 124/24 Sąd Najwyższy przeprowadził test niezależności i
bezstronności sędziego X.1 Y.1, który zakończył się wynikiem pozytywnym. Sąd
Najwyższy nie stwierdził wówczas podstaw do uznania, aby okoliczności jego
powołania na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w jakikolwiek sposób wpływały
I KO 75/25
3
negatywnie na pełnienie przez niego obowiązków orzeczniczych czy też godziły w
standard rzetelnego procesu. Powyższe ustalenie czyni sygnalizację skazanego w
tym zakresie całkowicie bezprzedmiotową.
Podobnie rzecz się ma w przypadku pozostałych sędziów wskazanych we
wniosku. Skazany nie uprawdopodobnił, aby udział sędziów X. Y., X.2 Y.2 czy X.3
Y.3 skutkował w tej konkretnej sprawie naruszeniem prawa do sądu. Sama
argumentacja oparta na orzeczeniach sądów niższych instancji czy osobistym
przekonaniu skazanego o nielegalności organów konstytucyjnych nie stanowi
wystarczającej podstawy do wznowienia postępowania, jeśli nie idzie za nią
wykazanie konkretnego wpływu domniemanej wadliwości na sferę praw
procesowych skazanego. Wskazane zresztą przez samego wnioskodawcę w
sygnalizacji orzeczenia Sądu Najwyższego wymagają każdorazowo badania „in
concreto”, czego w przedmiotowym wystąpieniu zabrakło.
Treść sygnalizacji wskazuje zatem na jej oczywistą bezzasadność. Wobec
czego należało orzec o odmowie wszczęcia postępowania o wznowienie z urzędu.
[J.J.]
[r.g.]
Barbara Skoczkowska Zbigniew Puszkarski Włodzimierz Wróbel
