I KK 493/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
Dnia 4 lutego 2026 r.
w sprawie P. S.
skazanego wyrokiem łącznym
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3
k.p.k.),
w dniu 4 lutego 2026 r.,
kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt XVII Ka 447/25
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu
z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt VIII K 102/25
postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie
kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, wyrokiem łącznym z 26
lutego 2025 r., połączył następujące wyroki skazujące P. S. : Sądu Rejonowego –
Stare Miasto w Poznaniu z 26 marca 2024 r. (VIII K 65/24) uprawomocniony 29
lipca 2024 r., Sądu Rejonowego – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z 1 lipca 2024 r.
(VI K 182/24) uprawomocniony 31 sierpnia 2024 r., Sądu Rejonowego w Gorzowie
I KK 493/25
2
Wielkopolskim z 24 lipca 2024 r. (II K 327/24) uprawomocniony 2 sierpnia 2024 r. i
Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z 24 lipca 2024 r. (III K
552/24) uprawomocniony 21 września 2024 r., którymi wymierzono kolejno kary
pozbawienia wolności: roku, roku i 3 miesięcy, rok i 8 miesięcy (kara łączna) i 4
miesiące i orzekł karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po
rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrokiem z 11 czerwca
2025 r., zmienił wyrok Sądu pierwszoinstacyjnego w ten sposób, że połączył
wyrokiem łącznym wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w
Poznaniu z 14 listopada 2023 r. (III K 962/23), którym wymierzono P. S. karę 7
miesięcy pozbawienia wolności i umorzył postępowanie co do wyroku Sądu
Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 lipca 2024 r. (II K 327/24) i orzekł karę
łączną 2 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca podnosząc w niej
zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia art. 434 §
1 k.p.k. polegający na wydaniu wyroku niekorzystnego dla skazanego.
W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o oddalenie jej jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja był oczywiście bezzasadna.
Ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie wynika bezsprzecznie, że wyrok
Sądu odwoławczego jest korzystny dla P. S. . Po wydaniu reformatoryjnego wyroku
Sądu drugiej instancji skazany musiałby odbyć dwie kolejne kary 2 lat i 4 miesięcy
pozbawienia wolności (XVII Ka 447/25) i rok i 8 miesięcy (II K 327/24) co w sumie
daje 48 miesięcy (4 lata) podczas gdy w pierwszym układzie procesowym po
wydaniu wyroku łącznego P. S. miałby do odbycia dwie kary pozbawienia wolności:
3 lat i 6 miesięcy (VIII K 102/25) oraz 7 miesięcy (III K 962/23) co w sumie
dawałoby 49 miesięcy (cztery lata i jeden miesiąc) pozbawienia wolności. Sytuacja
procesowa skazanego została więc, w wyniku rozpoznania apelacji obrońcy,
polepszona i tym samym nie doszło do bezprawnego pominięcia zakazu
reformationis in peius.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej
orzeczenia, uznając kasację za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3
I KK 493/25
3
k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art.
636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
[J.J.]
[a.ł]
