I KK 3/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Mirek
Dnia 5 marca 2026 r.
w sprawie M. M.
podejrzanego o czyny z art. 222 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 5 marca 2026 r.,
wniosku obrońcy oskarżonego o wstrzymanie wykonania prawomocnego
orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Sądu
Rejonowego w Kościanie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II K
297/24, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w
Poznaniu z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt XVII Ka 486/25.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kościanie postanowieniem z dnia 27 lutego 2025 r. umorzył,
na mocy art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k., postępowanie w sprawie
przeciwko M. M. , oskarżonemu o popełnienie czterech przestępstw, realizujących
odpowiednio znamiona z art. 222 § 1 k.k. oraz art. 222§ 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i
art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a także. z art. 222 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k.
i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 226§ 1 k.k., jednocześnie - na
I KK 3/26
2
podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k. – stosując wobec podejrzanego środek
zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym.
Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone apelacją obrońcy podejrzanego,
która jednak okazała się nieskuteczna. Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia
15 lipca 2025 r., sygn. akt. XVII Ka 486/25, utrzymał zaskarżone postanowienie w
mocy.
Kasację od wyrok Sądu odwoławczego wniósł obrońca podejrzanego,
zaskarżając go w całości i wskazując na rażące i mające istotny wpływ na treść
wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. rozdziału 22 k.p.k., w
szczególności art.193 k.p.k., art. 194 k.p.k., art. 196 k.p.k. jak i art. 200 k.p.k.
poprzez ich niezastosowanie, a także art. 440 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie
kontroli odwoławczej poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jak
również art. 7 k.p.k. oraz art. 198 § 1 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie, a także
art. 196 § 1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 5 i art. 6 Europejskiej
Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela, tj. prawa do wolności i prawa
do sądu jak również przepisów art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, gwarantujących
zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego. Na tej podstawie wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi
Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Kasacja zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczonego wobec M.
M. środka zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym. W
ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwał on na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia, o której mowa
w art. 532 § 1 k.p.k., ma charakter nadzwyczajny i stanowi odstępstwo od zasady
bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Sąd Najwyższy
konsekwentnie stoi na stanowisku, że jej zastosowanie uzależnione jest od
wystąpienia szczególnych okoliczności, a to graniczącego z pewnością
prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz wykazania, że
dalsza egzekucja orzeczenia wywołałaby dla strony skutki o charakterze wyjątkowo
dolegliwym i w praktyce nieodwracalnym.
I KK 3/26
3
Przeprowadzona przez Sąd Najwyższy analiza akt sprawy oraz treści
wniesionej kasacji, w zakresie wymaganym do rozpoznania wniosku, nie daje
podstaw do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie ziściły się powyższe warunki. W
realiach niniejszej sprawy zarzuty sformułowane przez obrońcę nie cechują się taką
jednoznaczną i wręcz rzucającą się w oczy zasadnością, która uzasadniałaby
wstrzymanie wykonania orzeczenia. Ich merytoryczna weryfikacja oraz ocena
wpływu na treść rozstrzygnięcia wymagają pogłębionej analizy, która może zostać
dokonana wyłącznie na etapie rozpoznawania kasacji co do meritum. Ani specyfika
sprawy, ani fakt stosowania izolacyjnego środka zabezpieczającego nie mogą być
uznane za samodzielne i wystarczające podstawy do wstrzymania wykonania
prawomocnego orzeczenia. Dolegliwości związane z realizacją orzeczonego środka,
choć niewątpliwie dotkliwe, same w sobie nie stanowią argumentu za
zastosowaniem art. 532 § 1 k.p.k.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że niniejsze rozstrzygnięcie w żadnej
mierze nie determinuje ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego ani nie
przesądza oceny trafności argumentacji skarżącego.
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej.
[J.J.]
[a.ł]
