I KK 295/25

I KK 295/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 26 września 2025 r. SSN Stanisław Stankiewicz w sprawie J. K. skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2025 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt IV Ka 7/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt VI K 772/22, na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W kasacji obrońcy skazanego J. K., podnoszącej zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa, sformułowano również wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia. – do czasu rozpoznania kasacji. W ocenie autora wniosku „(…) przystąpienie do wykonania kary, wobec podniesienia zarzutów kasacyjnych co do całości wydanego orzeczenia, grozi niepowetowaną szkodą u oskarżonego polegającą na możliwości wykonania kary”, zaś „(…) interes wymiaru sprawiedliwości nie wymaga tego, by przystąpić do natychmiastowego wykonania kary”. I KK 295/25 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma niewątpliwie charakter wyjątkowy, wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni rozszerzającej, zaś sama czynność procesowa wniesienia kasacji, nie stanowi dostatecznej podstawy do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to bowiem z faktem, że kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem takiej decyzji, jednakże w orzecznictwie prezentowane jest utrwalone stanowisko, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i nieodwracalne następstwa. Tego rodzaju skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując wstępnej kontroli kasacji wniesionej na rzecz J. K. i w niczym nie przesądzając oczywiście ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Zresztą to I KK 295/25 3 skarżący powinien odrębnie, w powiązaniu z formułowanymi w kasacji zarzutami przedstawić dodatkową argumentację i wykazać właśnie szczególnymi oraz jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami, wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia podniesionych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych skutków wykonania już obecnie prawomocnie orzeczonej kary. Obrońca wskazując na charakter podniesionych zarzutów, podkreślił konieczność kontynuowania przez skazanego edukacji. Rzecz jednak w tym, że sama subiektywna ocena obrońcy co do zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, a w konsekwencji nietrafności zapadłego wobec skazanego orzeczenia, nie wystarcza do pozbawienia prawomocnego wyroku waloru wykonalności, zaś inne, podniesione we wniosku, okoliczności mogą okazać się przydatne w ewentualnym postępowaniu o zastosowanie odpowiednich instytucji przewidzianych w Kodeksie karnym wykonawczym (odroczenia wykonania kary, względnie przerwy w jej wykonaniu). Zresztą obrońca sam wskazuje, że skazany korzysta obecnie z takiego dobrodziejstwa. Natomiast afirmowane w kasacji uchybienia, akcentujące rażącą obrazę licznych przepisów prawa (m.in. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i in.), będą przedmiotem pogłębionej analizy Sądu Najwyższego na rozprawie kasacyjnej. Rzecz jasna takiej gruntownej oceny nie można dokonywać na przedpolu merytorycznego rozpoznania kasacji, w sytuacji, gdy obrońca nie podnosi tego rodzaju uchybień oraz argumentów, które w sposób oczywisty, a więc bez potrzeby głębszego wnikania w całokształt materiałów sprawy, wskazywałyby na niebudzącą wątpliwości, ewidentną ich zasadność, a zatem już prima facie przekonywałyby o wysokim prawdopodobieństwie uwzględnienia kasacji. Dostrzec także należy, że w pisemnej odpowiedzi na tę skargę, prokurator wniósł o: „oddalenie kasacji z powodu jej oczywistej bezzasadności”, tudzież - „nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczonej wobec skazanego kary łącznej”. W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na obecnym etapie brak było wystarczających podstaw do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Przedmiotowe, I KK 295/25 4 incydentalne postąpienie w żadnej mierze nie przesądza o trafności podniesionych w skardze zarzutów i kierunku przyszłego rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności wniesionej kasacji. Mając na uwadze powyższe względy, orzeczono jak na wstępie. [J.J.] [r.g.]