I KK 282/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 listopada 2025 r.
SSN Włodzimierz Wróbel
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 listopada 2025 r., na posiedzeniu w trybie
art. 535 § 3 k.p.k.
sprawy M.S.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 157 § 2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV
Ka 239/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia -
Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 28 października 2024 r, sygn. akt XII K 595/22,
p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć oskarżyciela prywatnego S.P.
postępowania kasacyjnego.
[WB]
kosztami
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 października 2024 r., sygn. akt XII K 595/22, Sąd
Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu uniewinnił oskarżonego M.S. od
zarzutu popełnienia czynu z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 9 § 1 k.k., polegającego na
tym, że w dniu 16 sierpnia 2021 roku w W., działając w zamiarze bezpośrednim,
spowodował naruszenie czynności narządu ciała oraz roztrój zdrowia trwający nie
I KK 282/25
2
dłużej niż 7 dni u S.P. poprzez uderzenie go kilkanaście razy w głowę, policzek oraz
nos pięścią lewej ręki.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżyciela
prywatnego S.P., zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości i
zarzucając mu w szczególności obrazę prawa materialnego, tj. art. 25 § 1 k.k.
poprzez jego błędne zastosowanie.
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 239/25, Sąd Okręgowy
we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik
oskarżyciela prywatnego S.P., zaskarżając orzeczenie w całości na niekorzyść M.S.
Autor kasacji, na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
„rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art.
457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie należytego rozważenia przez Sąd II instancji
podniesionych w apelacji zarzutów, a mianowicie zarzutu naruszenia przez Sąd I
instancji art. 25 § 1 k.k. oraz zaniechanie konkretnego i rzetelnego odniesienia się
do tego zarzutu w uzasadnieniu wyroku, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia
Sądu ad quem.”
Podnosząc powyższy zarzut, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu i przekazanie
sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik oskarżyciela prywatnego
wskazał, że Sąd drugiej instancji w sposób nienależyty wywiązał się z obowiązku
rzetelnej kontroli instancyjnej. Podniósł on, iż sformułowane w apelacji zarzuty
dotyczące błędnego przyjęcia przez Sąd Rejonowy, że oskarżony działał w ramach
obrony koniecznej (art. 25 § 1 k.k.), zostały potraktowane przez Sąd Okręgowy w
sposób ogólnikowy i powierzchowny. Zdaniem pełnomocnika, uzasadnienie wyroku
Sądu odwoławczego nie zawiera konkretnej i wyczerpującej odpowiedzi na
argumentację skarżącego, co stanowi rażące naruszenie standardów rzetelnego
procesu i miało decydujący wpływ na treść rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy
wyrok uniewinniający.
Oskarżony wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
I KK 282/25
3
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w sposób ponadstandardowy wywiązał się z
obowiązków wynikających z art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. Wbrew
twierdzeniom skarżącego, Sąd odwoławczy poddał zaskarżone orzeczenie Sądu
pierwszej instancji niezwykle wnikliwej i kompleksowej kontroli instancyjnej. Należy
podkreślić, że Sąd ad quem poruszył każdy istotny wątek zdarzenia, odnosząc się
merytorycznie i wyczerpująco do każdego z zarzutów apelacji, mimo że ta ostatnia
sformułowana została w sposób ogólnikowy i opierała się w znacznej mierze na
subiektywnej polemice z ustaleniami faktycznymi.
Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że skarżący nie przedstawił racjonalnych
argumentów, które mogłyby podważyć dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę
dowodów przez pryzmat art. 7 k.p.k. W uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji
słusznie wskazano, iż samo niezadowolenie strony z oceny dowodów nie jest
tożsame z wykazaniem naruszenia zasady swobodnej oceny. Sąd odwoławczy
szczegółowo przeanalizował relacje świadków, w tym osób obcych dla stron
(funkcjonariuszy Policji oraz świadków P. T. i M. S.), a także skrupulatnie
zweryfikował dokumentację medyczną oskarżyciela prywatnego. Prawidłowo
skonstatowano, że wyniki badań fizykalnych, TK głowy oraz konsultacji
specjalistycznych (okulistycznej i laryngologicznej) nie potwierdziły wersji o
wielokrotnym, brutalnym biciu pokrzywdzonego, a jedynie wykazały dwa niewielkie
obrzęki, co w pełni koresponduje z wyjaśnieniami oskarżyciela o działaniu podjętym
w celu odparcia ataku na matkę.
W tym kontekście, Sąd odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy ustalenia
dotyczące działania oskarżonego w ramach obrony koniecznej (art. 25 § 1 k.k.).
Sąd ten trafnie uznał, iż M.S. zaingerował w zdarzenie dopiero w fazie eskalacji
agresji S.P. wobec E.P., stosując sposób obrony współmierny do
niebezpieczeństwa zamachu.
Odnosząc się do treści wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy zauważa, że
skarżący praktycznie nie przedstawia w niej argumentów ściśle nawiązujących do
realiów dowodowych niniejszej sprawy. Skarga kasacyjna stanowi w przeważającej
mierze rekapitulację orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów doktryny
I KK 282/25
4
dotyczących teoretycznej istoty i granic obrony koniecznej. Tak sformułowany
środek zaskarżenia, abstrahujący od poczynionych w sprawie i rzetelnie
skontrolowanych ustaleń faktycznych, nie jest wystarczający dla skutecznego
zakwestionowania prawomocnego wyroku uniewinniającego. Kasacja nie może
ograniczać się do teoretycznych rozważań prawnych w oderwaniu od konkretnych
dowodów, które w niniejszej sprawie legły u podstaw uznania, że oskarżony
odpierał bezpośredni i bezprawny zamach na zdrowie i życie innej osoby.
Reasumując, skoro Sąd odwoławczy rzetelnie i rygorystycznie ocenił
zasadność zastosowania art. 25 § 1 k.k. w świetle zgromadzonego materiału, to
powielanie w kasacji ogólnych definicji obrony koniecznej bez wskazania
konkretnych uchybień w procesie kontroli odwoławczej czyni ten środek
zaskarżenia bezzasadnym.
[WB]
[r.g.]
