I KK 234/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
Dnia 30 lipca 2025 r.
w sprawie M.G.
skazanego z art. 202 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 lipca 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt XVII Ka 1012/24, Sąd
Okręgowy w Poznaniu, po rozpoznaniu wywiedzionych w sprawie przez strony
apelacji, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 27 lutego 2024 r., sygn.
akt II K 752/22, skazujący M.G. z art. 202 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i
wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości, obrońca skazanego
zarzucił we wniesionej kasacji rażące naruszenie prawa, tj. m.in. art. 47 Konstytucji
RP, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 2 § 2 k.p.k., art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w zw.
z art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 42 ust. 2
Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.k. i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego
wyroku i uniewinnienie skazanego, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu
Okręgowego w Poznaniu i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego
I KK 234/25
2
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie skarżący wniósł o
wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, przy czym wniosek ten nie
został odrębne uzasadniony.
Odpowiadając pisemnie na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Na wyjątkowość instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia Sąd Najwyższy
niejednokrotnie już zwracał uwagę w swoich rozstrzygnięciach, podkreślając iż jako
odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której
orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, przyczyną, dla której
możliwe jest jej zastosowanie są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki,
które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane.
Utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione
szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do
wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby
dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa. Zaistniałaby
bowiem sytuacja, że skazany odbywałby karę w okolicznościach w których, z racji
na charakter uchybień, którymi dotknięty jest zaskarżony wyrok, nie powinien tego
czynić.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż
jedynym argumentem mogącym przemawiać za uwzględnieniem wniosku jest waga
podniesionych uchybień i prawdopodobieństwa ich uwzględnienia. Dokonując
wstępnej kontroli kasacji obrońcy skazanego M.G., Sąd Najwyższy nie znalazł
podstaw do jednoznacznego uznania zarzutów kasacyjnych za oczywiście zasadne,
stąd też nie znalazł podstaw do uznania, iż zachodzą wystarczające podstawy do
zastosowania instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia w trybie przepisu art.
532 § 1 k.p.k. Podkreślić jednak należy, że przeprowadzona na tym etapie analiza
wniesionej kasacji nie przesądza o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy,
które musi być poprzedzone pogłębioną analizą i oceną podniesionych niej
zarzutów .
I KK 234/25
3
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
