I KK 155/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 czerwca 2026 r.
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)
SSN Jacek Błaszczyk
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)
w sprawie M. K.
skazanego z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 16 czerwca 2026 r.
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść
od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze
z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt VII Ka 932/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego we Wschowie
z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt II K 471/24,
1. uchyla zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu
pierwszej instancji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku
karnym świadczenia pieniężnego w kwocie 1500 zł na rzecz
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej,
2. obciąża Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
I KK 155/26
2
UZASADNIENIE
M. K. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego we Wschowie z dnia 9 lipca
2025 r., sygn. akt II K 471/24, na karę grzywny w wysokości 180 stawek dziennych
po 20 złotych każda za to, że w dniu 14 listopada 2024 r., na ul. H. w S., woj. [...],
posiadał przy sobie wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii substancję psychotropową w postaci metamfetaminy o
masie 0,21 g netto, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co
najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo
podobne, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we Wschowie z dnia 29 listopada
2018 r., sygn. akt II K 354/17, tj. za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005
r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k.
Ponadto, wyrokiem tym Sąd Rejonowy we Wschowie:
- w punkcie trzecim, na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii, orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w
kwocie 1.500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy
Postpenitencjarnej;
- na podstawie art. 70 ust. 2 tej samej ustawy orzekł przepadek na rzecz Skarbu
Państwa dowodów rzeczowych w postaci białej krystalicznej substancji, opisanej w
wykazie dowodów rzeczowych nr […], poprzez jej zniszczenie.
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez
prokuratora na niekorzyść oskarżonego, wyrokiem z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt
VII Ka 932/25, zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że w pkt 1 części
dyspozytywnej ustalił, iż czyn przypisany oskarżonemu stanowi wypadek mniejszej
wagi, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii, w zw. z art. 64 § 1 k.k. i przepis ten przyjął za podstawę wymiaru
orzeczonej kary grzywny. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
I KK 155/26
3
Prokurator Generalny, działając na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł
kasację od tego wyroku Sądu odwoławczego. Zaskarżył go w części dotyczącej
zawartego w pkt 2 rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy pkt 3 wyroku Sądu
Rejonowego, na korzyść M. K. i zarzucił: „rażące i mające istotny wpływ na treść
wydanego orzeczenia naruszenie prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 70
ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegające na
zaniechaniu uchylenia, orzeczonego wobec oskarżonego M. K. wyrokiem Sądu I
instancji (pkt 3), w związku ze skazaniem za czyn zakwalifikowany przez ten Sąd z
art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z
art. 64 § 1 k.k. (pkt 1), środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie
1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz
Pomocy Penitencjarnej, mimo równoczesnej zmiany zaskarżonego wyroku Sądu
meriti, poprzez ustalenie, iż czyn przypisany oskarżonemu stanowił wypadek
mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w sytuacji, gdy stosownie do treści powołanego
przepisu art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
orzeczenie tego środka nie było możliwe, ponieważ jest ono dopuszczalne wyłącznie
w przypadku skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 53 ust. 1, 1a lub 2,
art.55 ust. 1, 2 lub 3, art. 56 ust. 1, 2 lub 3, art. 58 ust. 1 lub 2, art. 59 ust. 1, 2 lub 3,
art. 61, art. 62 ust. 1 lub 2, art. 62b ust. 2, art. 63 ust. 1, 2 lub 3 ustawy z dnia 29 lipca
2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.”
Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku Sądu
Okręgowego w Zielonej Górze w zaskarżonej części oraz utrzymanego nim w mocy
rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3. orzeczenia Sądu I instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, dlatego podlega rozpoznaniu i
uwzględnieniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Sąd odwoławczy, dokonując korekty wyroku Sądu pierwszej instancji i
przyjmując, że czyn oskarżonego stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jednocześnie utrzymał
I KK 155/26
4
w mocy rozstrzygnięcie z punktu 3. tego wyroku, o orzeczeniu wobec oskarżonego
środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1500 zł na rzecz
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Penitencjarnej. W rezultacie
doszło w postępowaniu odwoławczym do rażącego naruszenia art. 70 ust. 4a ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jako że orzeczenie tego środka
nie było możliwe za przypisane M. K. przestępstwo z art. 62 ust. 3 tej ustawy.
Sąd Rejonowy we Wschowie skazał M. K. na karę grzywny za czyn z art. 62
ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegający na
posiadaniu w dniu 14 listopada 2024 r. metamfetaminy o masie 0,21 g netto. W toku
postępowania sądowego ustalił przy tym na podstawie opinii biegłych, że chociaż z
posiadanej przez oskarżonego ilości narkotyku można było teoretycznie utworzyć
około 14 porcji, to z uwagi na jego silne zanieczyszczenie, zawartość czystej soli
metamfetaminy w tych 0,21 g wynosi zaledwie 0,08 g, co odpowiada 1 do 2 porcji
pozwalających na odurzenie (przyjmuje się bowiem, że standardowa, jednorazowa
działka tego narkotyku wynosi ok 0,05-0,04 g) – (por. str. 2 uzasadnienia wyroku
Sądu Rejonowego).
W związku ze skazaniem za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii, Sąd pierwszej instancji w punkcie trzecim wyroku orzekł od oskarżonego,
na podstawie art. 70 ust. 4a w/w ustawy, świadczenie pieniężne w kwocie 1500 zł na
rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zgodnie
z treścią art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ten środek karny
orzeka się bowiem obligatoryjnie w razie skazania sprawcy za przestępstwo
określone w art. 53 ust. 1, 1a lub 2, art. 55 ust. 1, 2 lub 3, art. 56 ust. 1, 2 lub 3, art.
58 ust. 1 lub 2, art. 59 ust. 1, 2 lub 3, art. 61, art. 62 ust. 1 lub 2, art. 62b ust. 2, art.
63 ust. 1, 2 lub 3.
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze, odwołując się do ustaleń Sądu meriti
dotyczących faktycznej ilości substancji odurzającej w posiadanej przez
oskarżonego porcji narkotyku uznał, że konieczna jest zmiana kwalifikacji prawnej
przypisanego mu czynu na wypadek mniejszej wagi, określony w art. 62 ust. 3 ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Tak też uczynił, utrzymując
przy tym w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji w pozostałym zakresie. Nie
I KK 155/26
5
zauważył jednak, że utrzymane w mocy rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3. wyroku
Sądu Rejonowego przestało być adekwatne po zmianie kwalifikacji prawnej czynu,
ponieważ przestępstwo z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie
zostało wymienione w art. 70 ust. 4 tej ustawy, co stoi na przeszkodzie
jednoczesnemu skazaniu z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz
orzeczeniu tego środka karnego.
Z tego względu, celem wyeliminowania z obiegu prawnego wadliwego, bo
dotkniętego rażącym naruszeniem prawa materialnego, orzeczenia o środku karnym
w postaci świadczenia pieniężnego, konieczne stało się uchylenie zaskarżonego
wyroku w zaskarżonej kasacją części, to jest w części, w jakiej wyrokiem tym
utrzymano w mocy rozstrzygnięcie o tym środku karnym oraz rozstrzygnięcie z
punktu 3. wyroku Sądu pierwszej instancji.
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku, przy czym o
kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 638 k.p.k.
[J.J.]
[a.ł]
Jacek Błaszczyk Andrzej Stępka Eugeniusz Wildowicz
