I KK 139/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 czerwca 2026 r.
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)
SSN Jacek Błaszczyk
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)
w sprawie kpr. rez. K. P.
skazanego z art. 357 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 16 czerwca 2026 r.
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść
od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie
z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt Sg. 22/25,
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia
o karze i przekazuje sprawę w tym zakresie Wojskowemu Sądowi
Garnizonowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Jacek Błaszczyk Andrzej Stępka Eugeniusz Wildowicz
UZASADNIENIE
I KK 139/26
2
Kpr. rez. K. P. został skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w
Lublinie z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt Sg. 22/25, na karę 2 miesięcy ograniczenia
wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele
społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym za to, że „w dniu 23
grudnia 2024 r. na terenie G. w miejscowości G. 1., wprawił się w stan nietrzeźwości
z wynikami badań: I badanie- 0,83 mg/ dm3 o godz. 20.23, II badanie- 0,83 mg/ dm3
o godz. 20.46, III badanie- 0,79 mg/dm3 o godz. 21:03 alkoholu w wydychanym
powietrzu, będąc w służbie na stanowisku dowódcy zmiany zgodnie z rozkazem
dziennym Dowódcy [...] nr [...] z dnia 22.12.2024 r. w godz. 12:00-00:00 oraz będąc
wyznaczonym do pełnienia służby w dniu 24.12.2024 r. w godz. 00:00-12:00
rozkazem dziennym Dowódcy [...] nr [...] z dnia 23.12.2024 r.”, tj. za czyn z art. 357
§ 1 k.k.
Wyrok ten, niezaskarżony przez żadną ze stron, uprawomocnił się z dniem 31
maja 2025 r.
Prokurator Generalny, działając w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł kasację od
powyższego wyroku, zaskarżając go w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze na
niekorzyść skazanego i zarzucając: „rażące i mające wpływ na orzeczenie
naruszenie prawa materialnego - art. 34 § 1aa pkt 1 k.k., polegające na orzeczeniu
kary ograniczenia wolności w wymiarze 2 miesięcy za popełnienie przestępstwa
określonego w art. 357 § 1 k.k. podczas gdy przepis ten pozwala na takie
rozstrzygnięcie tylko w sytuacji zagrożenia karą pozbawienia wolności nie
przekraczającą roku.”
Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w Lublinie do
ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, w związku z czym podlega rozpoznaniu i
uwzględnieniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Kpr. rez. K. P. został skazany za czyn z art. 357 § 1 k.k., polegający na
wprawieniu się w stan nietrzeźwości lub odurzenia po wyznaczeniu do służby lub w
I KK 139/26
3
trakcie służby, zagrożony karą ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo
pozbawienia wolności do lat dwóch.
Karę ograniczenia wolności co do zasady wymierza się w granicach od
miesiąca do 2 lat (art. 34 § 1 k.k.).
Z treści art. 34 § 1 aa pkt 1 - 3 k.k. wynika, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej,
to za przestępstwo zagrożone zarówno karą ograniczenia wolności jak i karą
pozbawienia wolności, sąd wymierza karę ograniczenia wolności na okres minimum
dwóch miesięcy - jeżeli czyn jest zagrożony karą pozbawienia wolności
nieprzekraczającą roku, trzech miesięcy – w przypadku czynu zagrożonego karą
pozbawienia wolności nieprzekraczającą 2 lat albo 4 miesięcy – za czyn zagrożony
karą pozbawienia wolności przekraczającą 2 lata. Oznacza to, że karę 2 miesięcy
ograniczenia wolności, można orzec wyłącznie za przestępstwo zagrożone obok
kary ograniczenia wolności karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą roku.
Wymierzając skazanemu karę ograniczenia wolności w wymiarze 2 miesięcy
za czyn z art. 357 § 1 k.k., zagrożony między innymi karą do 2 lat pozbawienia
wolności, Wojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie naruszył zatem przepis prawa
materialnego limitujący swobodę sędziowską w zakresie wymiaru kary ograniczenia
wolności, poprzez wymierzenie kary poniżej dolnego progu zagrożenia, określonego
w art. 34 § 1 aa pkt 2 k.k.
Stwierdzone uchybienie stanowi rażące naruszenie wskazanego w zarzucie
kasacji przepisu prawa materialnego i ma istotny wpływ na treść zaskarżonego
orzeczenia, co skutkuje koniecznością usunięcia go z obiegu prawnego w części
dotyczącej rozstrzygnięcia o karze.
Wojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie, ponownie rozpoznając sprawę w
zakresie kary za zarzucony oskarżonemu czyn z art. 357 § 1 k.k., będzie miał na
uwadze aktualne brzmienie przepisów regulujących wymiar kary.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak wyroku.
[J.J.]
I KK 139/26
4
[r.g.]
Jacek Błaszczyk Andrzej Stępka Eugeniusz Wildowicz
