I CZ 49/10

Sygn. akt I CZ 49/10 POSTANOWIENIE Dnia 22 lipca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Irena Gromska-Szuster SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z. K. i K. B. przeciwko Gminie R. o zobowiązanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lipca 2010 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego zawarte w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt VI ACa (…), w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego, oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem zawartym w punkcie II wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. Sąd Apelacyjny orzekł o nieobciążaniu powódek na rzecz pozwanej kosztami postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zastosował art. 102 k.p.c., gdyż miał na względzie charakter sporu zaistniałego między stronami, a także okoliczność, że obie powódki są emerytkami. W zażaleniu na to postanowienie strona pozwana wniosła o zmianę rozstrzygnięcia i zasądzenie na jej rzecz kwoty 5.400 złotych lub o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie Sądowi drugiej instancji sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przepis art. 102 k.p.c., zastosowany przez Sąd Apelacyjny w związku z art. 391 § 1 k.p.c., ma charakter dyskrecjonalny. Wprawdzie kwestia trafności jego zastosowania, co do zasady, może być objęta kontrolą Sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia o kosztach powinna być jednak w takim wypadku wyjątkowa. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy sytuacji wyjątkowej, wymagającej jego ingerencji, dlatego też należało orzec, jak w sentencji (art. 386 § 1 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 k.p.c.).