I CSK 998/22

Sygn. akt I CSK 998/22

POSTANOWIENIE

Dnia 20 września 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Beata Janiszewska

w sprawie z powództwa I. B.
‎przeciwko M. S.
‎o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 września 2022 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy
‎z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt II Ca 800/20,

1.odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2.zasądza od M. S. na rzecz I. B. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwany M. S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy, oddalającego apelację skarżącego w sprawie z powództwa I. B. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi, wiązaną z naruszeniem przez Sąd Okręgowy art. 527 § 1 k.c. oraz art. 5 k.c. Sąd Okręgowy ustalił, że sporny tytuł wykonawczy związany był z podziałem majątku stron. Po wszczęciu egzekucji przez pozwanego, B. S. – osoba trzecia, syn stron – wszczął egzekucję alimentów należnych mu od pozwanego. Następnie komornik sądowy dokonał, w ramach postępowania prowadzonego z wniosku syna stron, zajęcia wierzytelności pozwanego względem powódki. Powódka dokonała zapłaty do rąk komornika. W toku procesu pozwany twierdził, że wszczęcie egzekucji przeciwko niemu przez B. S. miało charakter fraudacyjny, gdyż uiszczał on należne synowi alimenty, a działania powódki i syna stron miały na celu uniemożliwienie zaspokojenia roszczeń skarżącego. Stanowisko to powielono w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując, że „spełnienie świadczenia przez powódkę w tym samym dniu co wszczęcie egzekucji przez syna pozwanego (bez uprzedniego zajęcia tej wierzytelności) jest ewidentnym pokrzywdzeniem wierzyciela”.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przyczynie z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Pozwany nie wykazał, by jego skarga była oczywiście uzasadniona. Przedstawione przez niego stanowisko, obejmujące w istocie trzy zdania, z czego dwa dotyczą przyczyny kasacyjnej z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. w ogólności, a nie konkretnej sprawy, nie nosi znamion argumentacji prawnej i stanowi wyłącznie wyrażenie niezadowolenia z treści zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Nadto skarżący kwestionuje ustalony przez Sąd Okręgowy fakt zajęcia wierzytelności przysługującej pozwanemu wobec powódki w toku postępowania egzekucyjnego toczącego się z wniosku B. S., podczas gdy w postępowaniu ze skargi kasacyjnej ustalenia faktyczne sądu drugiej instancji mają charakter wiążący (art. 398³ § 3 k.p.c. i art. 398¹³ § 2 k.p.c.). Jedynie obiter dictum należy wskazać, że ewentualny fraudacyjny charakter działań B. S., podejmowanych w porozumieniu z powódką, nie mógłby być przedmiotem badania w niniejszej sprawie, lecz powinien być zwalczany z użyciem innych środków prawnych.

W skardze kasacyjnej odwołano się również do występowania w sprawie, bliżej niesprecyzowanego, zagadnienia prawnego, jednakże skarżący w żaden sposób nie rozwinął tej kwestii. Sąd nie ma zatem możliwości odniesienia się do przyczyny kasacyjnej unormowanej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. w sposób inny niż przez stwierdzenie, że nie tylko nie wykazano, by w sprawie występowało istotne zagadnienie prawne, lecz nawet nie wskazano, na czym miałoby ono polegać.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 398⁹ § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).

[as]