I CSK 87/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Roman Trzaskowski
18 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 18 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P.W.
przeciwko T.K. prowadzącemu działalności gospodarczą pod firmą A. w Ł.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P.W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży
z 19 sierpnia 2024 r., I Ca 125/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego powoda,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 9 sierpnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Łomży oddalił apelację
powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Łomży oddalającego powództwo o zapłatę
przez pozwanego na rzecz powoda kwoty 51 000 zł z ustawowymi odsetkami od 25
sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty.
W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do
rozpoznania, powód wskazał przyczyny kasacyjne określone w art. 3989 § 1 pkt 2 i
4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady
od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących
I CSK 87/25
2
dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują
pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga
kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie
przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości,
wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w
interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i
stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z
uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2
k.p.c. wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię przepisów
prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w
dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej
wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe
wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich
rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia
wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Jeżeli
podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w
orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy
różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,
dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni
przepisu (por.m.in. postanowienia z 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.;
z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08, niepubl.;
z 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl.; z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15,
niepubl.; z 3 sierpnia 2017 r., IV CSK 85/17, niepubl.; z 7 grudnia 2017 r., I CSK
499/17, niepubl.; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 571/17, niepubl.).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego skarga kasacyjna
I CSK 87/25
3
jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi
niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy,
sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni
(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16,
niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji
orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub
procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.
np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15,
niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r.,
III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.;
z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17,
niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r.,
V CSK 168/18, niepubl.).
Przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący
uzasadnił potrzebą ustalenia, czy do roszczeń odszkodowawczych dochodzonych
na podstawie art. 471 k.c. z tytułu nienależytego wykonania umowy o dzieło, bieg
terminu przedawnienia liczony jest od dnia powstania szkody, tj. jego wymagalności,
czy też od dnia odbioru dzieła i w związku z tym wyjaśnienia, czy do roszczeń
odszkodowawczych związanych z nienależycie wykonaną umową o dzieło,
opierając się o reguły wykładni funkcjonalnej i celowościowej, można posłużyć się
regułami określonymi w art. 120 § 1 k.c. i zastosować 2-letni termin przedawnienia
od dnia powstania szkody.
Uzasadniając zaś przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4
k.p.c. skarżący wskazał, że istnieje konieczność rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy
naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 w związku z art.
378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegającego na przejęciu przez Sąd II instancji za własne
ustaleń faktycznych Sądu I instancji bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w
tej kwestii, w sytuacji gdy zarzuty apelacji - poza naruszeniem prawa materialnego -
obejmowały przede wszystkim uchybienia w zakresie dowolnej i nielogicznej oceny
zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało tym, że zarzuty apelacyjne
I CSK 87/25
4
w ten sposób nie zostały rozpoznane.
Zgodnie z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wymaganie
określone w art. 3984§ 1 pkt 2 k.p.c. nie jest tożsame z określonym w art. 3984 § 2
k.p.c., co oznacza, że skarżący powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i
ich uzasadnienie i odrębnie uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, nawet jeżeli argumentacja prawna może się w pewnym zakresie
pokrywać (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00,
OSNC 2001, Nr 10, poz. 156; z 5 czerwca 2001 r. IV CZ 45/01, OSNC 2001, Nr 10,
poz. 157; z 10 stycznia 2003 r. VCZ 189/02, niepubl.; z 13 lipca 2007 r. III CSK
180/07, niepubl.; z 5 kwietnia 2017 r., II CSK 688/16, niepubl.; z 11 kwietnia 2018 r.,
V CSK 547/17, niepubl.; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 567/17, niepubl.).
Uzasadnienia przyczyn kasacyjnych, kwalifikujących przyjęcie skargi do
rozpoznania, Sąd Najwyższy nie może doszukiwać się w uzasadnieniu podstaw,
niezależnie od tego, że chodzi w tym wypadku o zupełnie odmienne metody
argumentowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2020 r., II
CSK 432/19, niepubl., z 15 grudnia 2006 r., III CZ 93/06; nie publ. i z 18 kwietnia
2012 r., ICSK 520/11, niepubl.).
Skarżący nie przedstawił przekonywującego wywodu, że zachodzi potrzeba
kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego dotycząca przedawnienia roszczeń
wynikających z umowy o dzieło, a dotychczasowa wykładnia art. 646 k.c. wymaga
zmiany, nie wskazywał również na mające występować w orzecznictwie
rozbieżności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko,
zgodnie z którym norma art. 646 k.c. określa samodzielnie początek biegu terminu
przedawnienia wszystkich roszczeń z umowy o dzieło i stanowi regulację
szczególną w stosunku do art. 120 k.c. Wyjaśniono również, że użyte w art. 646 k.c.
określenie „roszczenia wynikające z umowy o dzieło” obejmuje także roszczenia o
naprawienie szkody, co oznacza, że termin przedawnienia roszczenia o
naprawienie szkody wynikającej z nienależytego wykonania umowy o dzieło
przysługującego na podstawie art. 471 k.c. rozpoczyna bieg w chwili określonej w
art. 646 k.c. (zob. np. uchwałę Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2024 r., III CZP
19/24, OSNC 2025, nr 3, poz. 29; wyrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2024 r., II
CSKP 1313/22, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2018 r., II
I CSK 87/25
5
CSK 182/18, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2019 r., V
CSK 444/18, niepubl.). Przyczyna kasacyjna z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została
zatem przez skarżącego wykazana.
Nie została również wykazana oczywista zasadność skargi kasacyjnej, którą
skarżący powiązał z zarzutem naruszenia art. 233 § 1 w związku z art. 378 § 1 i art.
382 k.p.c. Skarżący nie wyjaśnił we wniosku, jaki wpływ na wynik sprawy ma
ewentualne naruszenie przez Sąd Okręgowy wskazanych przepisów, zważywszy,
że zasadniczą podstawą oddalenia apelacji była przyjęta przez Sąd Okręgowy
ocena dotycząca przedawnienia roszczenia, a podważana w apelacji ocena
dowodów i ustalenia faktyczne, których nieuprawnione przyjęcie za własne zarzuca
Sądowi Okręgowemu, nie dotyczyły okoliczności istotnych dla powyższej kwestii.
Wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy wymagałby w okolicznościach
sprawy uprzedniej oceny zasadności podstawy kasacyjnej w postaci naruszenia
prawa materialnego, co nie jest dopuszczalne na etapie przedsądu i wyklucza
oczywistą zasadność postawionego zarzutu procesowego.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,
jak w sentencji.
Roman Trzaskowski
(M.M.)
[a.ł]
