I CSK 724/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Maciej Kowalski
27 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K. spółki akcyjnej w S.
przeciwko S. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej K. spółki akcyjnej w S.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 26 września 2024 r., I AGa 155/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od K. spółki akcyjnej w S. na rzecz S. spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w S. 12 500 (dwanaście tysięcy
pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
(a.z.)
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Szczecinie z 26 września 2024 r. powód K. spółka akcyjna w S. wniósł
o przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
W lakonicznym - wspólnym dla wszystkich przywołanych przesłanek
przedsądu – uzasadnieniu wniosku skarżący nie wskazał okoliczności, które
I CSK 724/25
2
odnosiłyby się bezpośrednio do twierdzenia o oczywistej zasadności skargi
kasacyjnej.
Powód podniósł, że istnieje potrzeba wykładni następujących przepisów:
1) art. 65 w zw. z art. 56 k.c.; 2) art. 471 k.c.; 3) art. 3531 k.c. w zw. z art. 3 ust. 3,
art. 12 ust. 1 i art. 16 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie w kontekście
odpowiedzi na następujące zagadnienia prawne:
1) Czy w umowie sponsoringu z udziałem sponsora tytularnego w sporcie
zawodowym występuje ekwiwalentność świadczeń? 2) Czy dopuszczalne jest
powierzenie jednostronnego kształtowania wysokości świadczonej kwoty
w kontekście ustalenia istotnych postanowień stron umowy sponsoringowej
z udziałem sponsora tytularnego w sporcie zawodowym z uwzględnieniem przepisu
z art. 353 § 1 k.c.?
3) Czy odpowiedzialność odszkodowawcza na podstawie art. 471 k.c.
z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania umownego może
obejmować przypadki naruszenia umowy sponsoringowej posiadającej zapisy
ogólne mogące być uznane jako postanowienia ramowe, które same w sobie
nie indywidualizują przedmiotu świadczenia, tylko określają ogólne ramy
współpracy stron, a dla konkretyzacji praw i obowiązków wynikających ze stosunku
prawnego łączącego strony, wymagane jest dodatkowo zawarcie umów
(porozumień) szczegółowych?
W przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, jakie warunki muszą
zostać spełnione, aby naruszenie umowy ramowej stanowiło niewykonanie
lub nienależyte wykonanie zobowiązania, aktualizujące odpowiedzialność
odszkodowawczą na podstawie art. 471 k.c.
Pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej
do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm
przepisanych
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba
I CSK 724/25
3
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje
się zagadnienie dotychczas nierozstrzygnięte w orzecznictwie, a zatem takie, które
cechuje się przymiotem nowości i którego wyjaśnienie może sprzyjać rozwojowi
prawa (zob. np. postanowienia SN: z 21 stycznia 2022 r., I CSK 1285/22;
z 24 kwietnia 2023 r., I CSK 4950/22; z 20 grudnia 2023 r., I CSK 4003/23).
Powołanie się na przyczynę kasacyjną wymienioną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie
dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter. Zagadnienie prawne powinno
przy tym zostać oparte na konkretnych, powołanych we wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania przepisach prawa, które jednocześnie pozostają
w związku z podstawami wniesionego środka prawnego. Zagadnienie takie musi
zostać ujęte w sposób abstrakcyjny - tak, aby jego rozstrzygnięcie mogło uzyskać
ogólniejsze znaczenie, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą.
Konieczne jest także powołanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen
przedstawionego problemu i zaprezentowanie możliwych kierunków
interpretacyjnych (zob. np. postanowienia SN: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07;
z 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13; z 16 grudnia 2021 r., V CSK 289/21;
z 23 grudnia 2022 r., I CSK 3245/22; z 14 czerwca 2023 r., I CSK 1253/23;
z 4 września 2023 r., I CSK 1862/23; z 31 stycznia 2024 r., I CSK 2718/23).
Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne
wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis
prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo
niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności
w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,
które należy przytoczyć (zob. m.in. postanowienia SN: z 28 marca 2007 r., II CSK
84/07; z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 31 października 2023 r., I CSK
2890/23; z 30 listopada 2023 r., I CSK 5560/22, i z 21 grudnia 2023 r., I CSK
3439/23). Konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie
argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także
I CSK 724/25
4
przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (zob. np. postanowienia SN:
z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09; z 9 listopada 2023 r., I CSK 6588/22).
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 września 2023 r., I CSK
5136/22, potrzeba, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. oznacza, że określony
przepis, istotny z punktu widzenia podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia,
może być rozumiany na różne sposoby, a orzecznictwo i nauka prawa albo nie
wypracowały w tym przedmiocie żadnego poglądu, albo prezentują rozbieżne
stanowiska. W konsekwencji przyjąć należy, że nie istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawa, podobnie jak nie występuje w sprawie istotne zagadnienie
prawne, jeżeli Sąd Najwyższy co do podnoszonych kwestii wyraził już swój pogląd
we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające
zmianę przyjętego stanowiska (zob. m.in. postanowienia SN: z 23 kwietnia 2015 r.,
I CSK 691/14; z 30 listopada 2023 r., I CSK 6472/22).
Powołanie się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4
k.p.c.) stawia skarżącemu szczególnie wysokie wymagania. Zgodnie z utrwalonym
orzecznictwem Sądu Najwyższego, podzielanym przez doktrynę, oczywista
zasadność skargi oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane
w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka będzie miała
miejsce tylko wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły zarzucane uchybienia, jest pewne,
że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo podniesione
we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumenty oczywiście
uzasadniają zasadność wniesionego środka prawnego. Oczywiste jest przy tym
tylko to, co można dostrzec od razu - bez potrzeby głębszej analizy
czy przeprowadzenia wnikliwych badań lub dociekań. Innymi słowy, podnoszone
uchybienia muszą mieć kwalifikowany charakter i być dostrzegalne na pierwszy rzut
oka - już nawet przy pobieżnej lekturze skargi (zob. m.in. postanowienia SN:
z 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06; z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09; z 15 czerwca
2018 r., III CSK 38/18; z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19, z 28 stycznia 2022 r.,
I CSK 584/22; z 7 czerwca 2023 r., I CSK 742/23; z 20 października 2023 r., I CSK
1673/23).
I CSK 724/25
5
Podkreślenia wymaga, że przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. obejmuje
jedynie uchybienia przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym
sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym, które
polegają w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu
oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną
w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie
obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu
w ustalonym stanie faktycznym.
Należy też wskazać, że zgodnie z powszechnie aprobowanym
w orzecznictwie i nauce prawa stanowiskiem, o przyjęciu skargi kasacyjnej
do rozpoznania w związku z wystąpieniem przyczyny kasacyjnej z art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c. nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu,
lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia,
które nie może się ostać (zob. np. postanowienie SN z 1 grudnia 2023 r., I CSK
5300/22 i przywołane tam orzecznictwo).
Nie budzi również wątpliwości, że okoliczności uzasadniające przyjęcie
skargi do rozpoznania skarżący winien wykazać we wniosku bez odwoływania się
do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, które nie podlegają badaniu na etapie
tak zwanego „przedsądu” (zob. m.in. postanowienia SN: z 28 stycznia 2022 r.,
I CSK 947/22; z 13 lipca 2023 r., I CSK 2570/22, i z 10 sierpnia 2023 r., I CSK
5584/22).
Skarżący nie wykazał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz aby jego skarga kasacyjna
była oczywiście uzasadniona.
Mając na względzie ujęcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania podnieść należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie
Sądu Najwyższego wyjaśniono już, że jeżeli jako okoliczność uzasadniającą
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 w zw. art. 3989 § 1 k.p.c.)
wskazuje się istotne zagadnienie prawne, a więc zagadnienie poważne,
wymagające pogłębionej analizy prawnej i wcześniej nierozstrzygane, to skarga
I CSK 724/25
6
taka nie może być jednocześnie oczywiście uzasadniona, a więc uzasadniona
prima facie, bez podejmowania jakichkolwiek szczegółowych analiz i dociekań.
To samo dotyczy zbiegu przesłanek w postaci oczywistej zasadności skargi oraz
potrzeby wykładni przepisów prawa (zob. orzeczenia SN: z 26 kwietnia 2018 r.,
IV CSK 577/17, i z 17 lipca 2019 r., III CSK 148/19). W konsekwencji konstrukcja
wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może być
uznana za prawidłową.
Ponadto, jak wyjaśnił Sąd Najwyższy przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1
pkt 1 i 2 k.p.c. mają odmienny charakter i nie mogą być traktowane zamiennie (zob.
postanowienia SN: z 28 marca 2023 r., I CSK 4659/22, i z 13 lipca 2023 r., I CSK
4954/22). Każda z tych przesłanek wymaga bowiem innej metody uzasadnienia
(zob. postanowienia SN: z 29 kwietnia 2016 r., I CSK 641/15; z 15 grudnia 2016 r.,
I CSK 315/16; z 21 maja 2020 r., I CSK 784/19, i z 6 lipca 2022 r., I CSK 3203/22).
Zamieszczone uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania
powyższych wymagań nie spełnia.
Powód nie przedstawił stosownej argumentacji jurydycznej potwierdzającej,
że sformułowane zagadnienia prawne mają charakter rzeczywisty w tym znaczeniu,
że istnieją co najmniej dwie równorzędne możliwości ich rozstrzygnięcia. Innymi
słowy, w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
powód nie przytoczył – co jest niezbędne - poglądów orzecznictwa i doktryny, które
wskazywałyby na istnienie rozbieżnych interpretacje przywołanych regulacji i racje
jurydyczne stojące za nimi (zob. postanowienie SN z 18 grudnia 2025 r., I CSK
3743/24).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
powód powołał jedynie art. 471 k.c. ale nie wyjaśnił, dlaczego regulacja ta wymaga
wykładni. Nie wykazał bowiem, że przywołany przepis jest istotny z punktu widzenia
podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, podstaw kasacyjnych oraz
rozstrzygnięcia skargi, a ponadto, że może być odmiennie rozumiany. Innymi słowy
nie wykazał, że istnieje realna potrzeba wypowiedzi Sądu Najwyższego co do
wskazanej regulacji.
I CSK 724/25
7
Jak zostało to już wyżej podniesione powód powołał się na oczywistą
zasadność swojej skargi – art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., ale skoro twierdzenie to nie
znalazło stosownego odzwierciedlenia w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania brak jest podstaw do bliższych rozważań w tym zakresie
(zob. mutatis mutandis postanowienie SN z 19 lutego 2026 r., I CSK 1123/25).
Jedynie ubocznie zauważyć należy, że problematyka odpowiedzialności
odszkodowawczej kontrahenta oparta na niewykonaniu umowy ramowej była już
przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego. W orzecznictwie wyjaśniono, że nie
ma ogólnych przepisów cywilnoprawnych, które w sposób wiążący określałyby
cechy konstytutywne umowy ramowej i dookreślałyby jej reżim prawny. Nie został
też wykształcony jednolity typ empiryczny umowy ramowej, który mocą zwyczaju
(art. 56 k.c.) uzupełniałby ten brak. W konsekwencji do wniosków mających
wynikać z samego zakwalifikowania konkretnej umowy obligacyjnej jako ramowej
należy podchodzić z ostrożnością, a decydujące znaczenie ma treść umowy
oceniana w świetle przepisów prawa zobowiązań (zob. postanowienie SN
z 28 kwietnia 2023 r., I CSK 3960/22).
Sąd Najwyższy wyraził już także stanowisko, że w sytuacji, gdy
sponsorowanie określonej działalności przynosi również korzyści finansowe
sponsorowanemu, zaś koszty tej działalności finansowane przez sponsora są
wysokie, to zastrzeżenie w umowie obowiązku sponsorowanego przekazywania
określonej części dochodów uzyskiwanych w związku z tą działalnością nie jest co
do zasady sprzeczne z przesłankami określonymi w art. 3531 k.c. Niemniej z istoty
umowy sponsoringu wynika nieekwiwalentność wzajemnych majątkowych
świadczeń stron, aczkolwiek nie można wykluczyć, iż w dłuższym okresie jej
obowiązywania może dojść do sytuacji, że świadczenia te mogą się zrównać,
a nawet wzajemne - tego rodzaju - świadczenie sponsorowanego przewyższy
świadczenie finansowe sponsora (zob. wyrok SN z 9 lipca 2021 r., I CSKP 208/21).
W sprawie nie zachodzi także nieważność postępowania, którą Sąd
Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1
k.p.c.).
I CSK 724/25
8
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,
jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
i 3 w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przy
uwzględnieniu § 2 pkt 9 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 oraz § 20 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie.
Maciej Kowalski
(a.z.)
[r.g.]
