I CSK 715/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
16 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.W. i S.W.
przeciwko A.M.K.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
na skutek skargi kasacyjnej M.W. i S.W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Koninie
z 7 czerwca 2024 r., I1 Ca 608/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w K. na rzecz radcy prawnego J.K. kwotę 2700 (dwa tysiące
siedemset)
złotych
powiększoną
o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu
w postępowaniu kasacyjnym;
3. odstępuje od obciążania powodów kosztami postępowania
kasacyjnego.
(P.H.)
UZASADNIENIE
Powodowie M.W. i S.W. wywiedli skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Okręgowego w Koninie z 7 czerwca 2024 r., wydanego w sprawie przeciwko A.M.K.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli.
I CSK 715/25
2
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazali
na jej oczywistą zasadność polegającą na błędach Sądu drugiej instancji
w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista
zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej
wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym
o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą
i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną
w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,
I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,
I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,
I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,
I CSK 5328/22).
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Powodowie pod pozorem
oczywistej zasadności w istocie pytają o trafność stanowiska Sądu Okręgowego
wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawili
wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla nich
rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.
Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń
faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem
I CSK 715/25
3
się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że
w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu
instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.
Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego
i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżący błędnie traktują skargę
kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Znamienne, że sądy obu instancji
wyczerpująco i wnikliwie odniosły się do przeprowadzonych dowodów z zeznań
świadków. Sądy szczegółowo ustaliły wzajemne relacje pomiędzy powódką
a pozwaną, podkreślając, że to S.W. unikała kontaktu, uniemożliwiając świadczenie
przez A.K. pomocy na rzecz rodziców.
Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności
postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Uwzględniwszy charakter sprawy oraz sytuację materialną skarżących,
stosownie do art. 102 k.p.c. w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. Sąd
Najwyższy odstąpił od obciążania powodów M.W. i S.W. kosztami postępowania na
rzecz Skarbu Państwa.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu orzeczono
stosownie do § 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb
Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 136).
Adam Doliwa
(P.H.)
[a.ł]
