I CSK 599/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
13 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 13 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku J.P.
z udziałem W.B. i B.P.
o stwierdzenie nabycia spadku,
na skutek skargi kasacyjnej W.B.
od postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie
z 3 lipca 2024 r., IV Ca 540/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od uczestniczki W.B. na rzecz wnioskodawcy i
uczestniczki B.P. tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego kwotę 360,00 (trzysta sześćdziesiąt) zł z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu
świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia uczestniczce W.B. odpisu postanowienia do dnia
zapłaty.
(A.T.)
UZASADNIENIE
I CSK 599/25
2
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i
trzecią z wymienionych przesłanek.
Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle
konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że
jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć
charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć
rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego
wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w
związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez
sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w
związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21
maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne
jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.
Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub
procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną
argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego
rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie
(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,
III SK 41/10, nie publ.).
Skarżąca przedstawiła – szczegółowo sformułowane w uzasadnieniu
wniosku – trzy problemy prawne, odnosząc je do wykładni art. 381 k.p.c., art. 670 §
1 k.p.c. i art. 232 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. uwzględniającej występującą
między nimi korelację. W istocie jednak wskazane przez skarżącą wątpliwości
zostały podniesione w celu weryfikacji trafności podjętych w sprawie decyzji
I CSK 599/25
3
procesowych dotyczących postępowania dowodowego. Sposób ujęcia wątpliwości
skarżącej nie odzwierciedla występowania zagadnień prawnych.
Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie doszło do nieważności
postępowania z przyczyny wskazanej w art. 379 pkt 5 k.p.c. Również i ta
przesłanka, mająca uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie
została spełniona. Skarżąca w toku postępowania przejawiała aktywną postawę i
miała możliwość zgłaszania twierdzeń oraz wniosków dowodowych. Należy
podkreślić, że oddalenie wniosków dowodowych nie oznacza pozbawienia strony
możności obrony swych praw i nie uzasadnia zarzutu nieważności postępowania
niezależnie od tego, czy nastąpiło to na skutek uznania, że nie mają one
znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, czy w wyniku naruszenia przepisów
postępowania normujących zasady przeprowadzania postępowania dowodowego
(zob. postanowienie SN z 29 sierpnia 2025 r., I CSK 2636/24, nie publ. oraz
orzecznictwo powołane w jego uzasadnieniu).
Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołane przez
skarżącą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób
właściwy wykazane.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(A.T.)
[SOP]
