Sygn. akt I CSK 56/17
POSTANOWIENIE
Dnia 23 czerwca 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z wniosku G. S.
przy uczestnictwie M. B., Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. i D. B.
o zatwierdzenie uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia w przedmiocie przyjęcia spadku,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2017 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt V Ca […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym - ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia.
Chociaż skarżąca wnioskodawczyni powołała się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to na s. 3 w uzasadnieniu wniosku nie przedstawiła argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o wystąpieniu istotnego zagadnienia prawnego.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie przedstawia na s. 3, w odmiennym tylko ujęciu, tożsame kwestie podniesione w ramach uzasadnienia pierwszej podstawy kasacyjnej.
Ponadto, skarżąca błędnie utożsamia występowanie istotnego zagadnienia prawnego z rozbieżnościami w interpretacji art. 1019 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 84 § 2 k.c., występującymi jedynie w piśmiennictwie a nie w orzecznictwie sądów, a przecież są to dwie odrębne od siebie ustawowe przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, których nie należy utożsamiać, o czym świadczy brzmienie art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
aw
jw