I CSK 421/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
30 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku M.Ł.
z udziałem K.B., E.N., S.L., J.S., S.M., A.O., J.N., K.P., M.S., S.L.1, I.P., S.B., S.Ł.,
A.R., Gminy T., J.S.1, M.T., H.P., G.P., A.P., B.Ł., A.M., W.Ł., J.Ł., A.Ł., M.B.,
M.B.1, M.K., M.Ł.1, K.Ł. i D.B.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej M.Ł.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu
z 5 listopada 2020 r., I Ca 97/20,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 6 grudnia 2019 r., wydanym w sprawie z wniosku M.Ł. z
udziałem T.Ł., J.Ł. S.Ł.1, K.B., Z.C., E.N., S.L., J.S., S.M., J.N., A.O., J.N., K.P.,
M.S., S.L.1 syna M. i M.1, I.P., S.B., S.Ł., A.R., Gminy T., J.S.1, M.T., S.P., H.P.,
G.P., A.P. o stwierdzenie zasiedzenia, Sąd Rejonowy w Biłgoraju stwierdził, że M. i
S. małżonkowie Ł. nabyli z dniem 2 maja 2016 r. przez zasiedzenie na zasadzie
ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej własność bliżej opisanej
zabudowanej nieruchomości rolnej położonej w L., oznaczonej jako działka nr […] o
powierzchni 0,86 ha oraz nieruchomości rolnej położonej w L. oznaczonej jako
działka nr […] o powierzchni 0,17 ha.
I CSK 421/25
2
Po rozpoznaniu apelacji uczestnika J.S., Sąd Okręgowy w Zamościu
postanowieniem z 5 listopada 2020 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób,
e oddalił wniosek o zasiedzenie.
Wnioskodawca M.Ł. wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej
przyjęcie do rozpoznania na przyczynach kasacyjnych objętych art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia
przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym
ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania
prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz
eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym
lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.
Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg
pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych)
kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu
merytorycznego rozpoznania.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca
powołał się na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego dotyczące kwestii, czy
cyt.: „w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, rygorystyczne
wymagania zamanifestowania wobec otoczenia oraz pozostałych współwłaścicieli
wejścia w samoistne posiadanie całości gruntu odnoszą się do posiadacza
samoistnego, który objął we władanie samoistne nieruchomość, zamanifestował to
I CSK 421/25
3
otoczeniu i wykonywał to władztwo w sposób niezakłócony i właściwy dla
właściciela przez długie lata - a następnie (po przeszło dwudziestu latach) stał się
jego współwłaścicielem w niewielkim udziale czy też do takiego posiadacza
samoistnego będzie miało zastosowanie domniemanie wynikające z art. 339 k.c.
skoro posiadacz taki obejmując nieruchomość w samoistne władanie nie był
współwłaścicielem gruntu, a nadto nie mógł być w żaden sposób ustalony krąg
ostatecznych współwłaścicieli, względem których ewentualnie miałby
zamanifestować swoje władztwo”. Drugie zagadnie prawne dotyczy kwestii, cyt.:
„jakie jest aktualne stanowisko Sądu Najwyższego co do wagi dopełnienia
obowiązku meldunkowego jako środka dowodowego, na wykazanie faktu innego
aniżeli samo dokonanie czynności administracyjnej w świetle treści art. 244 k.p.c.
oraz art. 25 k.c.”
Niejasne uzasadnienie tego wniosku oraz niejasny sposób sformułowania
przez pozwanego tej części skargi kasacyjnej, która jest poświęcona wnioskowi o
przyjęcie skargi, nie pozwala Sądowi Najwyższemu na zorientowanie się co do
istoty wątpliwości prawnych pozwanego. Tymczasem w świetle utrwalonego
orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów nauki, istotnym zagadnieniem
prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy i dotychczas
niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego,
którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy okazji rozpoznania skargi
kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa oraz będzie miało
znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych
podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września 2012 r., II
CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14). Skarżący nie sformułował
przedstawionych przez siebie zagadnień w sposób przyjęty przy zwracaniu się
przez sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego na podstawie
art.390 k.p.c., nie zawarł we wniosku pogłębionego wywodu prawnego
usprawiedliwiającego zgłoszone wątpliwości, nie wykazał także argumentami ściśle
jurydycznymi zasadności proponowanego sposobu ich rozstrzygnięcia, a także
wadliwości rozwiązania przez Sąd drugiej instancji przedstawionego problemu
prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2
I CSK 421/25
4
grudnia 2014 r., II CSK 376/14 oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14). W świetle
uzasadnienia zaskarżonego postanowienia reformatoryjnego Sądu Okręgowego,
zawierającego szczegółowe wywody dotyczące oceny przeprowadzonych w
sprawie dowodów z dokumentów i źródeł osobowych, poczynionych na ich
podstawie ustaleń faktycznych oraz ocen prawnych, przedstawione we wniosku o
przyjęcie skargi wątpliwości nie występują, a przynajmniej ich istnienia skarżący nie
wykazał.
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji.
(A.D.)
[SOP]
