I CSK 3546/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
7 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 7 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku W.T.
z udziałem M.T.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej W.T.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu
z 22 maja 2025 r., XV Ca 2119/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. oddala wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego.
(K.G.)
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
I CSK 3546/25
2
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją
w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że
w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności
o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawczyni
W.T. powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z tego, że
na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego możliwe było uwzględnienie
żądań wnioskodawczyni co najmniej w części.
Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista
zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy
wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Oczywiste jest przy
tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy
przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą
zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych
przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.
m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,
OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001,
nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).
Lakonicznie sformułowany wniosek nie stwarzał podstaw do przyjęcia, że
skarga kasacyjna jest – w powyższym rozumieniu – oczywiście zasadna. Co
więcej, analiza wniosku w powiązaniu z podstawami kasacyjnymi, w których
szeroko zarzucano – w kolizji z jasnym zakazem wyrażonym w art. 3983 § 3 k.p.c. –
dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w związku z przekroczeniem granic
swobodnej oceny dowodów i zaniechaniem uznania określonych faktów za
przyznane (art. 233 § 1 i art. 230 k.p.c.) wskazywała na to, że skarga kasacyjna
zmierzała w istocie do narzucenia Sądowi Najwyższemu roli sądu faktu, sprzecznej
z jego ustrojową i procesową funkcją.
I CSK 3546/25
3
Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
przypominając zarazem, że Sąd Najwyższy bada na tym etapie wyłącznie wniosek
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem, nie wnikając
w ocenę zasadności podstaw kasacyjnych.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 520 § 1, art. 391 § 1,
art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
(K.G.)
[SOP]
