I CSK 296/17

Sygn. akt I CSK 296/17

POSTANOWIENIE

Dnia 25 października 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku M. R.
‎przy uczestnictwie Miasta W.
‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt IV Ca […],

‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i ustala, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami wprowadzenia środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Uczestnik postępowania zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 listopada 2016 r. naruszenie art. 172 § 1 i 2 k.c., art. 206 k.c., art. 209 k.c., art. 336 k.c., art. 339 k.c. oraz art. 176  §  1  i  2  k.c.    i  art. 6 k.c., a wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej  skargi  kasacyjnej  uzasadnił oczywistą jej zasadnością ze względu na  sprzeczność   z   powszechnie  akceptowanym, utrwalonym i niebudzącym wątpliwości stanowiskiem Sądu Najwyższego, zgodnie z którym współwłaściciel żądający  stwierdzenia zasiedzenia  idealnego udziału innego współwłaściciela musi dać wyraz temu, że  rozszerzył zakres swojego posiadania ponad realizację uprawnienia wynikającego z art. 206 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398⁹ §1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa  albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez  potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15). Wniosek powinien jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06).

Skarga kasacyjna uczestnika postępowania nie dowodzi tak rozumianej oczywistej jej zasadności. Skarżący pomija w swojej argumentacji, że wskazywane przez niego kwestie rozszerzenia zakresu samoistnego posiadania ponad realizację uprawnień, o których mowa w art. 206 k.c., były przedmiotem szczegółowych rozważań Sądu drugiej instancji. Skarżący nie wykazał, aby  zaskarżone postanowienie zawierało kwalifikowane, widoczne prima facie naruszenia wskazanego przepisu.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania orzekł stosownie do art. 520 § 1 k.p.c.

aw

jw