I CSK 2890/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
28 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa B. spółki akcyjnej w W.
przeciwko I.M. i M.B.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej B. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 25 lutego 2025 r., XI Ga 212/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od B spółki akcyjnej w W. na rzecz I.M. i M.B.
solidarnie 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w
wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu niniejszego
postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 25 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabrycznej
oddalił
powództwo
B.
S.A.
w
W.
przeciwko
I.M.
i M.B. oraz orzekł o kosztach postępowania.
Wyrokiem z 25 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił apelację
powoda i orzekł o kosztach postępowania.
I CSK 2890/25
2
Powód wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego
w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej ze względu na oczywistą
zasadność skargi kasacyjnej i naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c.,
art. 321 § 1 k.p.c. i art. 232 k.p.c.
W odpowiedzi pozwane wniosły o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz od pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do
zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych
sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi
wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych
rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku,
gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,
powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się
wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest w związku z tym wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającej
na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy
I CSK 2890/25
3
prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r.,
V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu Najwyższego
z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75; postanowienie Sądu
Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga przy tym podkreślenia,
że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia
(zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Wynikająca z
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma
charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje
się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu „oczywistym”, jeżeli można ją
stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby pogłębionego badania okoliczności
sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).
Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
pozwala przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w przyjętym
wyżej rozumieniu. Wywód skargi sprowadza się bowiem do polemiki ze
stanowiskiem Sądu drugiej instancji. Skarżący w motywach wniosku w istocie
kwestionuje ocenę dowodów i ustalenia faktyczne stanowiące podstawę
zaskarżonego orzeczenia (art. 233 § 1 k.p.c.), zmierzając tym samym do
narzucenia Sądowi Najwyższemu roli sądu faktu, sprzecznej z jego ustrojową
i procesową rolą. Postępowanie kasacyjne nie stanowi kolejnej odsłony sporu
w zakresie oceny dowodów i prawidłowości ustaleń faktycznych, służy natomiast
kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia. Założenia te znajdują potwierdzenie
w niedopuszczalności zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów
(art. 3983 § 3 k.p.c.), jak również w związaniu Sądu Najwyższego podstawą
faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Reguły te determinują
funkcję i wyznaczają granice postępowania kasacyjnego, czyniąc na tym etapie
niedopuszczalną polemikę z oceną dowodów i ustaleniami faktycznymi, które
stanowiły podłoże zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
I CSK 2890/25
4
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,
11 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
A.G.
[a.ł]
