I CSK 2875/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
3 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 3 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.D.
przeciwko P. spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej J.D.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 7 kwietnia 2025 r., I ACa 1589/22,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2700 (dwa
tysiące siedemset) złotych, z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego postanowienia powodowi do dnia zapłaty
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
(M.T.)
UZASADNIENIE
Powód J.D. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Krakowie z 7 kwietnia 2025 r., w sprawie o sygn. akt. I ACa 1589/22, zaskarżając
go w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powód powołał się
na okoliczność, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Głównym
I CSK 2875/25
2
zarzutem skargi było niedopuszczenie przez Sąd z urzędu dowodu z opinii
biegłego.
W odpowiedzi na skargę, pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, służy ochronie
interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa
oraz prawidłowej wykładni, umożliwia także uchylenie orzeczeń wydanych
w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Nie będąc
ogólnie dostępnym środkiem zaskarżenia orzeczeń umożliwiającym rozpoznanie
sprawy w kolejnej instancji sądowej, poddawana jest wstępnej ocenie w ramach
tzw. przedsądu, ustanowionej w art. 3989 k.p.c., mającej za celu zbadanie,
czy spełnia przesłanki przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., uzasadniające
jej przyjęcie do rozpoznania.
Skarżący potrzebę rozpatrzenia jego skargi wiąże z wystąpieniem przesłanki
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Jak już wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, oczywista
zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy
wskazane
w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka w szczególności
występuje wtedy, gdy bez wątpienia miały miejsce uchybienia, na które powołuje
się skarżący i jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia
albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesiony środek zaskarżenia.
Skarżący musi więc wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym
naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących
w praworządnym państwie (zob. postanowienie SN z 18 czerwca 2008 r.,
III CSK 110/08), a wydane orzeczenie na skutek tego naruszenia jest oczywiście
błędne. Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
nie potwierdza stanowiska o oczywistej zasadności skargi powoda. W niniejszej
sprawie zarzuty skargi sprowadzały się w istocie do polemiki z ustaleniami
faktycznymi przyjętymi przez sąd odwoławczy oraz oceny momentu, w którym
I CSK 2875/25
3
poszkodowany – przy zachowaniu obiektywnej należytej staranności - mógł ustalić
osobę odpowiedzialną. Skarżący nie wykazał, w jakim zakresie Sąd drugiej
instancji miałby dopuścić się uchybienia. Z treści uzasadnienia zaskarżonego
wyroku nie wynika, aby przyjęcie początku biegu terminu przedawnienia było
oczywiście wadliwe.
Główny zarzut skargi dotyczył odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii
biegłego z urzędu. Zdaniem powoda, Sądy powinny dokonać samodzielnej oceny
czy szkoda jest wynikiem przestępstwa i w tym celu winny dopuścić dowód z opinii
biegłego. W konsekwencji- zdaniem powoda- oczywiste jest naruszenie przez Sąd
Apelacyjny w Krakowie przepisu art. 278 k.p.c. przez oddalenie wniosku
dowodowego powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, pomimo iż tego
wymagał stan sprawy, a to dostrzeżona kwestia możliwości skorzystania przez
powoda z dłuższego okresu przedawnienia i uwzględnienia jego roszczenia.
W niniejszej sprawie powód był reprezentowany przez profesjonalnego
pełnomocnika, wobec czego nie zachodziła potrzeba, aby sąd działał za niego
z urzędu. Powód i jego pełnomocnik mieli świadomość, że pozwany podniósł zarzut
przedawnienia, a mimo to nie podjęli żadnych działań, aby udowodnić, że zdarzenie
stanowiło przestępstwo, co mogłoby mieć znaczenie dla biegu przedawnienia. Sądy
obu instancji ustaliły, że materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że do
zdarzenia wywołującego szkodę doszło w warunkach przestępstwa, a zatem brak
było podstaw do zastosowania w sprawie dwudziestoletniego terminu
przedawnienia. Do analogicznych wniosków doszły sądy w sprawie I ACa 2188/23,
na którą to powód się powołuje w niniejszej skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy - w tym
dokumentacja medyczna - wskazywał, że uszkodzenia pojazdu były niewielkie,
a obrażenia powoda nie naruszały czynności ciała powyżej 7 dni. Powód sam
potwierdził, że uraz nie miał poważnych następstw. Nie było więc podstaw, aby sąd
dopuszczał dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny z urzędu.
Skarżący powołał się również na ustalenia poczynione w innej sprawie
(sygn. akt. I ACa 2188/23), jednak orzeczenia zapadają indywidualnie, a sąd nie
jest związany ocenami dokonanymi w innym postępowaniu - nawet z udziałem tych
I CSK 2875/25
4
samych stron. W niniejszej sprawie sąd dysponował opinią instytutu, którą uznał
za rzetelną i kompletną. Nie było więc podstaw do powoływała kolejnego biegłego,
ponieważ istniejąca opinia była logiczna, spójna i wystarczająca do ustalenia stanu
faktycznego.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało także wyjaśnione,
że okoliczność, iż zgodnie z art. 286 k.p.c. sąd może zażądać dodatkowej opinii od
tych samych lub innych biegłych, wcale nie oznacza, że w każdym przypadku
jest to konieczne, potrzeba taka może bowiem wynikać z okoliczności sprawy
i podlega ocenie sądu orzekającego. Wskazaną możliwość należy traktować jako
obowiązek podjęcia wymienionej czynności wówczas, gdy konieczne jest ustalenie
okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, a ocena wydanej opinii
prowadzi do wniosku, że jest nieprzekonująca, zawiera braki, stwierdzenia budzące
wątpliwości lub sprzeczności. Okoliczność, że opinia biegłego nie ma treści
odpowiadających stronie nie stanowi dostatecznego uzasadnienia
dla przeprowadzenia dowodu z opinii dalszych biegłych jeżeli w przekonaniu sądu
opinia wyznaczonego biegłego jest na tyle kategoryczna i przekonująca,
że wystarczająco wyjaśnia zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych
(zob. m.in. wyroki SN z: 14 lipca 2017 r., II CSK 655/16; 10 stycznia 2017 r.,
III UK 41/16; 13 stycznia 2016 r., V CSK 262/15; 14 listopada 2013 r.,
IV CSK 135/13; 10 października 2012 r., I UK 210/12; 30 maja 2007 r.,
IV CSK 41/07; 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99, OSNAPiUS 2000, nr 22, poz. 807,
5 listopada 1974 r., I CR 562/74, oraz postanowienia SN z 24 listopada 2016 r.,
III CSK 35/16 i z 7 listopada 2010 r., I CKN 1170/98, OSNC 2001 nr 4, poz. 64).
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności,
które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie
art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych.
(M.T.)
I CSK 2875/25
5
[SOP]
