I CSK 2808/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
28 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K.W.
przeciwko M.M.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej M.M.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 11 marca 2025 r., V AGa 516/23,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od M.M. na rzecz K.W. 2 700 zł (dwa tysiące
siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego
z
odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu niniejszego
postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 10 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej zasądził od
M.M. na rzecz K.W. 128 065,32 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1
marca 2023 r. do dnia zapłaty (pkt 1); oddalił powództwo w pozostałym zakresie
(pkt 2) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 3).
Wyrokiem z 11 marca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację
I CSK 2808/25
2
pozwanego i orzekł o kosztach postępowania.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu
Apelacyjnego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 365 k.p.c. oraz powołał się na
oczywistą zasadność skargi kasacyjnej ze względu na naruszenie
art. 235 § 1 k.p.c., art. 2352 § 1 i 2 w zw. z art. 227 i art. 365 k.p.c., art. 471,
art. 361, art. 362, art. 481 i art. 482 k.c.
W odpowiedzi powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów zastępstwa
procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do
zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych
sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania
jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem
rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co
wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie
zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,
I CSK 2808/25
3
zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,
z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny
i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1
pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego
wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia Sądu
Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r.,
I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).
Bliższa analiza skargi kasacyjnej wykazała, że w sprawie nie zachodzi
powołana wyżej przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny prawidłowo
przyjął, że powagą rzeczy osądzonej objęta jest treść sentencji wyroku, a atrybutu
tego pozbawione jest jego uzasadnienie. Uzasadnienie może być pomocne do
ustalenia tego, o jakim żądaniu i w związku z jaką podstawą faktyczną zapadło
rozstrzygnięcie. Motywy wyroku zawarte w jego uzasadnieniu nie uzyskują cech
prawomocności i nie ograniczają kognicji sądu przy wydawaniu innego orzeczenia
(orzeczenie SN z dnia 6 lipca 1934 r., C.III. 313/33, Zb. Orz. 1935, poz. 67;
postanowienia SN: z 30 października 2025 r., I CSK 1477/25; z 30 października
2025 r., III CZ 107/25).
Mogą one jedynie służyć wyjaśnieniu treści sentencji, choćby nawet znalazły
się w samej sentencji (orzeczenie SN z dnia 24 września 1926 r., C. 1247/25,
OSP 1927, z. VI, poz. 212).
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi
wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych
rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku,
gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,
powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się
wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest w związku z tym wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającej
na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy
prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r.,
I CSK 2808/25
4
V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu Najwyższego
z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75; postanowienie Sądu
Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga przy tym podkreślenia,
że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia
(zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Wynikająca
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma
charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje
się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu „oczywistym”, jeżeli można ją
stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby pogłębionego badania okoliczności
sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).
Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
pozwala przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w przyjętym
wyżej rozumieniu. Skarżący nie wykazał, że zaskarżone orzeczenie dotknięte jest
kwalifikowanymi błędami, które doprowadziły do oczywiście błędnego
rozstrzygnięcia w zakresie kwoty zasądzonego roszczenia. Należy przy tym
zauważyć, że w judykaturze Sądu Najwyższego zaakceptowano dopuszczenie
dowodów z poszczególnych, ściśle określonych dokumentów przeprowadzonych
w innych postępowaniach (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lipca 2020 r.,
IV CSK 723/19). Sąd Najwyższy wyjaśnił, że dowód z protokołu zeznań świadka
przesłuchanego w innym postępowaniu jest dowodem z dokumentu urzędowego
odzwierciedlającego treść tych zeznań. Przeprowadzenie tego dowodu nie narusza
zasady bezpośredniości z art. 235 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego
z 28 października 2022 r., I CSK 3121/22). Kodeks postępowania cywilnego
zezwala także na dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sporządzonej w innym
postępowaniu przewidzianym przez ustawę (art. 2781 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,
11 i 3 w związku z art. 99 k.p.c. i § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
I CSK 2808/25
5
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
A.G.
[a.ł]
