I CSK 2805/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
14 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 14 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Bank spółki akcyjnej w W.
przeciwko D.L. i J.M.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 31 marca 2025 r., I ACz 362/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego powódkę,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 2805/25
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka Bank S.A.
w W. powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych, tj. art. 1099 § 1 k.p.c.
i art. 28 w związku z art. 3 i art. 41 k.p.c.
W świetle utrwalonego stanowiska, w celu uzasadnienia potrzeby wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) konieczne jest
wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów, mimo że budzi
poważne wątpliwości, których rozstrzygnięcie rzutuje na wynik postępowania, nie
doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane
przez skarżącego rozbieżności w judykaturze w odniesieniu do identycznych lub
podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z dnia 28 marca
2007 r., II CSK 84/07).
Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej
zaskarżonym postanowieniem wystąpiła twierdzona przyczyna kasacyjna.
Przepis art. 1099 k.p.c. stanowi, że brak jurysdykcji krajowej sąd bierze pod
rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy; w razie stwierdzenia braku jurysdykcji
krajowej sąd odrzuca pozew lub wniosek, z zastrzeżeniem art. 1104 § 2 lub art.
1105 § 6 k.p.c. Przepis ten statuuje zatem jedynie nakaz badania jurysdykcji
krajowej jako bezwzględnej przesłanki procesowej ex officio w każdym stanie
sprawy i procesowy skutek jej braku. Wniosek nie ujawniał żadnych wątpliwości
interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tego przepisu, a tym bardziej nie
wykazywał, by budził on rozbieżności w orzecznictwie.
Z kolej art. 28 k.p.c., niezależnie od tego, że również w tym przypadku
wniosek nie konkretyzował wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tej regulacji,
nie odnosi się do jurysdykcji krajowej, której brak stanowił podłoże zaskarżonego
postanowienia, lecz właściwości miejscowej sądu, której ocena wchodziłaby w
I CSK 2805/25
3
rachubę wtedy, gdyby sądom polskim w ogólności przysługiwała jurysdykcja
krajowa do rozpoznania sprawy. Sąd Apelacyjny, negując in casu jurysdykcję
krajową, wskazał na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz
ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. UE L 351, s. 1),
przy czym żaden z przepisów tego aktu nie został powołany w podstawach skargi
kasacyjnej. Ewentualne wątpliwości wokół stosowania przepisów rozporządzenia nr
1215/2012, w tym wzmiankowanego we wniosku art. 7 pkt 1 tego aktu, nie mogły
mieć zatem wpływu na wynik postępowania kasacyjnego (arg. ex art. 39813 § 1
k.p.c.).
Jedynie na marginesie należało zauważyć, że w sprawach dotyczących
umów konsumenckich – a takiej kwalifikacji sporu nie podważano w skardze
kasacyjnej – jurysdykcję krajową, z zastrzeżeniem art. 6 i art. 7 pkt 5, określają art.
17 i n. rozporządzenia nr 1215/2012, nie zaś art. 7 pkt 1 rozporządzenia nr
1215/2012, do którego odnosił się powołany we wniosku wyrok Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012).
Ponadto, zgodnie z art. 62 rozporządzenia nr 1215/2012, w celu ustalenia, czy
strona ma miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, którego
sąd rozpoznaje sprawę, sąd stosuje prawo krajowe, co w przypadku sądu polskiego
wymagania odwołania się do art. 25 i n. k.c. Również te przepisy nie zostały jednak
objęte podstawami skargi kasacyjnej.
Należało zatem odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Paweł Grzegorczyk
(K.G.)
I CSK 2805/25
4
[a.ł]
