Co stanowi przepis
Art. 1105 KPC reguluje tzw. umowę derogacyjną, czyli porozumienie, w którym strony oznaczonego stosunku prawnego poddają sprawy o prawa majątkowe wynikłe lub mogące wyniknąć z tego stosunku pod jurysdykcję sądów państwa obcego, jednocześnie wyłączając jurysdykcję sądów polskich. Zgodnie z § 1 taka umowa wymaga formy pisemnej i musi być skuteczna według prawa, które ma do niej zastosowanie w państwie obcym. Paragraf 2 wprowadza cztery kategorie spraw, w których wyłączenie jurysdykcji polskiej jest niedopuszczalne: sprawy należące do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich, sprawy z zakresu prawa pracy (chyba że umowa została zawarta już po powstaniu sporu), sprawy z umów zawartych przez konsumenta mającego miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w Polsce oraz sprawy ze stosunku ubezpieczenia. Paragraf 3 wyklucza skuteczność klauzul jednostronnych, na podstawie których tylko jedna ze stron może pozywać przed sądy obce. Paragrafy 4 i 5 dopuszczają natomiast rozwiązania korzystne dla słabszej strony, a § 6 nakazuje odpowiednie stosowanie art. 1104 § 2 KPC.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis znajduje zastosowanie tam, gdzie spór ma element zagraniczny i gdzie strony chcą z góry przesądzić, sąd jakiego państwa będzie rozstrzygał ewentualne spory. Warunkiem jest istnienie oznaczonego stosunku prawnego - nie można skutecznie wyłączyć jurysdykcji polskiej co do wszelkich przyszłych, nieokreślonych sporów między stronami. Umowa może dotyczyć wyłącznie spraw o prawa majątkowe, a więc nie obejmie na przykład spraw o prawa niemajątkowe. Sąd polski bada dopuszczalność takiej umowy z uwzględnieniem ograniczeń z § 2, a także tego, czy klauzula nie jest jednostronna w rozumieniu § 3.
Przykład
Polska spółka zawiera z kontrahentem z Niemiec pisemną umowę dostawy, w której strony postanawiają, że wszystkie spory majątkowe z tej umowy rozstrzygać będą sądy niemieckie, z wyłączeniem sądów polskich. Gdy dochodzi do sporu o zapłatę, a kontrahent zostaje pozwany w Polsce, może powołać się na tę klauzulę. Inaczej byłoby, gdyby umowę zawarł konsument mieszkający w Polsce - wówczas, stosownie do § 2 pkt 3, wyłączenie jurysdykcji polskiej nie działa, choć zgodnie z § 4 konsument może mieć zapewnioną dodatkową możliwość pozwania przed sąd obcy. Podobnie klauzula pozwalająca tylko dostawcy pozywać za granicą nie wyłączy jurysdykcji polskiej.
Częste nieporozumienia
Częstym błędem jest przekonanie, że każda klauzula o sądzie zagranicznym w umowie wiąże bezwzględnie - art. 1105 KPC wprowadza istotne wyjątki chroniące pracowników, konsumentów i ubezpieczonych. Mylone bywa też wyłączenie jurysdykcji z zapisem na sąd polubowny, który podlega odrębnym regulacjom. Nie wystarczy sama zgoda stron: umowa musi mieć formę pisemną i być skuteczna według prawa obcego. Wreszcie klauzula asymetryczna, przyznająca prawo pozywania za granicą tylko jednej stronie, nie odbiera sprawie jurysdykcji polskiej. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena skuteczności klauzuli zależy od treści umowy i przepisów prawa obcego.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.