I CSK 271/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
15 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku A. S.
z udziałem M. W.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej A. S.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Płocku
z 11 października 2024 r., IV Ca 309/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. oddala wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni A. S. wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego w Płocku z 11 października 2024 r., wydanego w sprawie z udziałem
M. W. o podział majątku wspólnego.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wnioskodawczyni
powołała się na przesłankę oczywistej zasadności składanego środka zaskarżenia,
wskazując że doszło do naruszenia art. 43 § 1 k.r.o. w zw. z art. 551 k.c. poprzez
niezalieczenie pozarolniczych działalności gospodarczych małżonków do majątku
wspólnego jako przedsiębiorstwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 271/25
2
Przesłankę oczywistej zasadności można wykazać, wskazując jedynie na
argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie należy więc
powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż
stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia
2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III
CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK
412/20).
Skarżąca nie uczyniła zadość temu wymaganiu. W uzasadnieniu wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podjęła bowiem polemikę ze
szczegółowymi ustaleniami sądów powszechnych rozpoznających sprawę, na
podstawie których sądy te oceniły, że strony nie prowadziły przedsiębiorstwa jako
zorganizowanej całości gospodarczej. Ze względu na ograniczoną wprost w art.
39813 § 2 k.p.c. kognicję Sądu Najwyższego, która nie obejmuje weryfikacji ustaleń
faktycznych poczynionych przez sądy meriti ani oceny przeprowadzonych przed
nimi dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) taki sposób uzasadnienia wniosku o przyjęcie
skargi rozpoznania, jaki zaprezentowała wnioskodawczyni, nie mógł wywołać
oczekiwanych przez nią skutków.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania orzekł
zaś na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.
Mariusz Załucki
[SOP]
