I CSK 2605/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Piotr Telusiewicz
2 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 2 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa R. B. i W. B.
przeciwko Bankowi […] spółce akcyjnej w […]
o zapłatę i ustalenie ewentualnie o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku […] spółki akcyjnej w […]
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 21 marca 2025 r., I ACa 2512/23,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od pozwanego na rzecz każdego z powodów po
2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości
odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia
od dnia doręczenia obowiązanemu odpisu niniejszego
postanowienia.
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 21 marca 2025 r., Sąd Apelacyjny w Gdańsku, w sprawie z
powództwa R. B. i W. B. przeciwko Bankowi […] spółce akcyjnej w […], o zapłatę i
ustalenie ewentualnie o ustalenie i zapłatę, na skutek apelacji pozwanego od
wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku z 28 lipca 2023 r., oddalił apelację (pkt I) oraz
orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt II).
I CSK 2605/25
2
2. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona
pozwana, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie całego pkt II oraz pkt I w
części w jakiej Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu I
instancji co do żądania zasądzenia kwoty 235 605,78 zł wraz z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie: od kwoty 198 498,11 zł od 5 lutego 2021 r. do dnia
zapłaty oraz od kwoty 37 107,67 zł od 21 maja 2022 r. do dnia zapłaty.
3. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując
się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na
ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony
wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie
służy zaś merytorycznej ocenie skarg)i kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej
jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest
usprawiedliwione.
5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na
skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że
skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń,
I CSK 2605/25
3
będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do
czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą
być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się
instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie. Tak więc, nie w każdej sprawie,
nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy
wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania,
w przeciwnym razie Sąd Najwyższy stałby się wbrew obowiązującym regulacjom
sądem trzeciej instancji. Nie jest rolą Sądu Najwyższego korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
6. Skarga kasacyjna strony pozwanej nie zawiera argumentów
dostatecznych dla uznania, że skarżący skutecznie wykazał, iż w sprawie zachodzi
powołana przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
7. Złożenie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
przesłance oczywistej jej zasadności oznacza, zgodnie z poglądem utrwalonym w
judykaturze, że skarżący musi przedstawić dokładny wywód, na czym – jego
zdaniem – polega oczywista zasadność skargi w danej sprawie z przytoczeniem
przepisów, których naruszenie ją spowodowało oraz argumentację wskazującą na
to, dlaczego opisane naruszenie doprowadziło do wydania oczywiście
nieprawidłowego orzeczenia. Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej, w trybie z art.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 8
października 2015 r., IV CSK 189/15 i przywołane tam orzecznictwo). Skarżący,
przedstawiając – jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie skargi kasacyjnej
„oczywiste naruszenie prawa” – powinien zatem wykazać kwalifikowany charakter
tego naruszenia (zob. postanowienia SN: z 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP
2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
49; z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20).
I CSK 2605/25
4
8. Przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje do twierdzenia o spełnieniu
przywoływanej wyżej przesłanki. Dość liczne orzecznictwo dotyczące
przedstawionego zagadnienia prowadzi do konkretnych konkluzji, które zostały
wrażone w jednym z nowszych orzeczeń Sądu Najwyższego. Wskazano, że
możliwość uwzględnienia instytucji potrącenia w toku postępowania cywilnego ma
ograniczony charakter. Może ona przybrać jedynie postać uwzględnienia zarzutu
potrącenia, którego skuteczne sformułowanie wymaga spełnienia przesłanek
wymienionych w art. 2031 k.p.c. Wynika to z wykładni słownikowej tego przepisu,
nie wzbudzającej obecnie większych wątpliwości w orzecznictwie (zob.
postanowienie SN z 20 sierpnia 2025 r., I CSK 1564/25). Słuszność ma zatem Sąd
Apelacyjny, stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, że „pozwany nie powołał się na
zarzut potrącenia w kwalifikowany sposób, tj. nie zakomunikował go wyraźnie jako
zarzut potrącenia, a jedynie powołał się na zarzut potrącenia złożony przez
kredytobiorców w odpowiedzi na pozew w sprawie z powództwa Banku przeciwko
nim w innej sprawie z powództwa Banku.”
9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
10. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.). O kosztach postępowania
kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w związku z § 2 pkt 7
i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października
2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
[a.ł]
I CSK 2605/25
5
