I CSK 2585/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
23 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku B.K. i A.P.
przy uczestnictwie C.A., T.A., K.A., E.G., P.G., B. spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w W., C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w W. i miasta stołecznego W.
o dział spadku,
na skutek skargi kasacyjnej E.G. i P.G.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie
z 27 lutego 2025 r., V Ca 1736/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. ustala, że każdy z uczestników ponosi koszty swojego
udziału w sprawie w postępowaniu kasacyjnym.
(P.H.)
UZASADNIENIE
Uczestnicy E.G. i P.G. wywiedli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego w Warszawie z 27 lutego 2025 r., wydanego
w sprawie z wniosku B.K. i A.P., przy udziale pozostałych uczestników: C.A., T.A.,
B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., C. spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w W., miasta stołecznego W. i K.A., o dział spadku.
I CSK 2585/25
2
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazali na jej oczywistą zasadność polegającą na błędach Sądu drugiej
instancji w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista
zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej
wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym
o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą
i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną
w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,
I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,
I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,
I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,
I CSK 5328/22).
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Uczestnicy pod pozorem
oczywistej zasadności w istocie pytają o trafność stanowiska Sądu Okręgowego
wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawili
wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla nich
rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.
Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń
faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem
I CSK 2585/25
3
się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że
w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu
instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.
Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego
i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżący błędnie traktują skargę
kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Znamienne, że sądy obu instancji
wyczerpująco i wnikliwie odniosły się do przeprowadzonych dowodów. Sądy
szczegółowo ustaliły stan faktyczny, zgłoszenie roszczenia stwierdzenia
zasiedzenia nieruchomości przez poszczególnych uczestników, a także stan
prawny każdej nieruchomości. Nadto Sądy w sposób wyczerpujący ustaliły także
posiadanie samoistne nieruchomości. Odniosły się szczegółowo do każdej
z działek i wydanych aktów własności ziemi, jak również do kwestii zasiedzenia
przez małżonków pozostających w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej.
Podkreślenia wymaga, że wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki
z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono
uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie
podlegały różnym ocenom.
Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu
Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez
Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest
celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu
przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności
postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono
w oparciu o art. 520 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
I CSK 2585/25
4
(P.H.)
[a.ł]
