I CSK 2390/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
25 lutego 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 lutego 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku A.L.
z udziałem Gminy Miasta G.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej A.L.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku
z 28 lutego 2024 r., XVI Ca 474/23,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika 1350 zł
(jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym,
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia
zobowiązanemu do dnia zapłaty.
[AG]
I CSK 2390/24
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 28 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku zmienił
postanowienie Sądu Rejonowego w Gdyni z 10 marca 2023 r. w sprawie z wniosku
A.L. z udziałem Gminy Miasta G. o stwierdzenie zasiedzenia, oddalając wniosek.
Wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła
postanowienie Sądu drugiej instancji w całości oraz wniosła m.in. o uchylenie tego
postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego
rozpoznania.
W odpowiedzi uczestnik wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi
nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności
uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne
i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany
na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
I CSK 2390/24
3
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony –
co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art.
3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej.
W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazano oczywistą zasadność skargi. W ocenie wnioskodawczyni Sąd Okręgowy
naruszył przepisy prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie.
Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi
kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz
szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają
uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje
prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to
twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia
prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,
przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienia SN:
z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02; z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05;
z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06).
W analizowanej skardze kasacyjnej nie wykazano tak rozumianej oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej. Podniesione zarzuty stanowią jedynie polemikę
z wykładnią przepisów prawa dokonaną przez sąd. Ponadto skarżąca kwestionuje
ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonaną w toku instancji, co uchyla się
spod kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
i § 11 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c.,
z uwzględnieniem § 2 pkt 6 w zw. z § 5 pkt 1 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
I CSK 2390/24
4
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).
[a.ł]
