I CSK 2210/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
10 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.K.
przeciwko Szpitalowi Wojewódzkiemu […] w S.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Szpitala Wojewódzkiego […] w S.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z 21 stycznia 2025 r., I ACa 2251/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego pozwanego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 2210/25
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany Szpital
Wojewódzki […] w S. powołał się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Zdaniem
pozwanego, w sprawie konieczne jest rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego
wyrażającego się w pytaniu o możliwość potraktowania polecenia Ministra Zdrowia
z dnia 4 września 2020 r. (dalej – „polecenie z dnia 4 września 2020 r.”), którego
adresatem był Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ), jako źródła prawa powszechnie
obowiązującego, rodzącego obowiązek działania po stronie określonych podmiotów
leczniczych, a w konsekwencji jako źródła roszczeń osoby współpracującej wobec
podmiotu leczniczego. Na wypadek odpowiedzi twierdzącej, pozwany sformułował
dodatkową wątpliwość, czy wysokość świadczenia wypłacanego przez podmiot
leczniczy na rzecz osoby udzielającej świadczeń zdrowotnych może być
proporcjonalnie obniżona na podstawie wskazanych bliżej we wniosku kryteriów.
Zwrócił także uwagę – w tym samym kontekście – na potrzebę wykładni art. 10a
ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z
zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób
zakaźnych i wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r., poz. 764,
dalej – „ustawa o Covid”) i art. 415 k.c.
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)
wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on
precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten
powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób
abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy
tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,
nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.
151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK
623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK
547/14).
I CSK 2210/25
3
Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej
zaskarżonym wyrokiem wystąpiła powołana przyczyna kasacyjna.
Podłożem sformułowanej we wniosku wątpliwości było założenie, że
podstawą uwzględnionego żądania było polecenie z dnia 4 września 2020 r.
Jednakże, jak wynikało z materiału sprawy, Sąd Apelacyjny uznał, że obowiązek
zgłoszenia powódki do NFZ wynikał z umowy z dnia 20 października 2020 r.
zawartej przez pozwanego z NFZ, której zawarcie było konsekwencją polecenia z
dnia 4 września 2020 r. Sąd Apelacyjny wskazał jasno, że pozwany – w ocenie
Sądu – błędnie zinterpretował tę umowę i zaniechał zgłoszenia powódki do NFZ,
mimo że była ona uprawniona do uzyskania dodatkowego świadczenia.
Zakwestionowanie tego stanowiska, pomijając, że kwestia ta wybiegała poza
powołaną we wniosku przyczynę kasacyjną, wymagałoby podniesienia zarzutu
naruszenia art. 65 k.c., regulującego kwestię wykładni umowy, czego w skardze
kasacyjnej nie uczyniono. Sąd Apelacyjny nie przyjął zarazem, aby polecenie z dnia
4 września 2020 r. stanowiło źródło powszechnie obowiązującego prawa, lecz
wskazał, iż miało ono umocowanie w podstawie ustawowej.
Niezależnie od tego należało dostrzec, że kwestia charakteru prawnego
polecenia z dnia 4 września 2020 r. nie stanowi novum i była przedmiotem analizy
w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10
kwietnia 2025 r., I PSKP 25/24 i z dnia 15 października 2025 r., I PSKP 32/25). W
judykaturze tej zanegowano, jakoby polecenie z dnia 4 września 2020 r. mogło być
kwalifikowane jako źródło prawa pracy w rozumieniu art. 9 k.p., podniesiono
natomiast, że stanowi ono akt wewnętrzny (art. 93 Konstytucji RP), nakładający
określone obowiązki na NFZ. Wskazano również, że polecenie, o którym mowa, nie
stanowiło podstawy prawnej obowiązku podmiotu leczniczego wypłaty
dodatkowego świadczenia zatrudnionym przez niego członkom personelu
medycznego. Obowiązek taki po stronie pozwanego szpitala mógł natomiast
powstać dopiero na skutek działań NFZ podjętych w wykonaniu polecenia z dnia 9
kwietnia 2020 r.
Druga spośród wskazanych we wniosku wątpliwości została sformułowana
na wypadek twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, co uniemożliwiało
I CSK 2210/25
4
odniesienie się do niej na etapie orzekania w przedmiocie przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania. Zaznaczyć należało jedynie, że na kanwie zbliżonych
sporów, powstających w relacji pracowniczej, w judykaturze wyjaśniono, iż
świadczenie przewidziane poleceniem z dnia 4 września 2020 r. ma charakter
świadczenia sui generis na rzecz osób wykonujących zawód medyczny i
spełniających warunki do jego nabycia, finansowanego ze środków publicznych i o
określonej wysokości, toteż nie jest dopuszczalne jego proporcjonalne obniżenie w
zależności od godzin pracy w bezpośrednim kontakcie z pacjentem z podejrzeniem
lub z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10
kwietnia 2025 r., I PSKP 25/24).
Pozostałe rozważania zawarte we wniosku, w tym odnoszące się do winy
pozwanego, odrywały się od przedstawionego zagadnienia prawnego i stanowiły w
istocie prawną polemikę ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego. Polemika taka może
stanowić element uzasadnienia podstaw kasacyjnych, nie mogła jednak uzasadniać
analizowanej przyczyny kasacyjnej. Poczynione we wniosku rozważania, z
uwzględnieniem wcześniejszych uwag, nie stwarzały również podstaw do przyjęcia,
aby in casu zachodziła potrzeba wykładni art. 10a ust. 1 ustawy o Covid lub
art. 415 k.c. w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., co wymagałoby wykazania, że
rozważane przepisy – w kontekście okoliczności sprawy – budzą tego rodzaju
wątpliwości interpretacyjne, które wykraczają poza typowe trudności, immanentne
każdemu procesowi sądowego stosowania prawa.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Paweł Grzegorczyk
(K.G.)
[a.ł]
I CSK 2210/25
5
