I CSK 2120/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
11 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa B. A.
przeciwko J. Z. i A. Z.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej J.Z. i A. Z.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 27 września 2024 r., VI ACa 325/19,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanych na rzecz powoda kwotę 2.700 (dwa
tysiące siedemset) zł, z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia
pozwanym odpisu niniejszego postanowienia tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
[dr]
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem
I CSK 2120/25
2
skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do powyższych przesłanek,
a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego co do przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez
skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Pozwani wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
z powołaniem się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na
naruszenia: art. 385 i art. 3851 k.c., art. 5 k.c. art. 6 ust. 1 EKPC, art. 45 Konstytucji
RP, art. 354 k.c., art. 628 k.c., art. 455 k.c. w zw. z art. 405 k.c. art. 65 k.c., art. 6
k.c. art. 384 k.p.c., art. 280 k.p.c. art. 233 § 1 k.p.c. art. 227 k.p.c. art. 278 § 1 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 321 § 1 k.p.c. w zw. z art. 187 § 1 pkt
1 k.p.c. w sposób przedstawiony w zarzutach skargi kasacyjnej.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do
rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia
zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego
i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość
naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia
w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu z art.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od podstaw
kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa
(procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do
stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest wadliwe i dlatego skarga powinna
zostać przyjęta do rozpoznania.
Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia
argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia
powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez
merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC
I CSK 2120/25
3
2004, nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia
2011 r., IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do
powtórzenia uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak również być sformułowane
w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności, która na tym etapie
postępowania nie jest możliwa.
Z wiążącej Sąd Najwyższy podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia
wynika, że pozwani nie dokonali formalnego odbioru robót budowlanych z umowy
podstawowej oraz robót dodatkowych. Po wykonaniu przez powoda prac
dodatkowych pozwani zaczęli zgłaszać zastrzeżenia co do ceny i jakości prac,
odmawiając zapłaty wynagrodzenia zarówno za prace podstawowe, jak
i dodatkowe. Pozwani pomimo istnienia wad, na które się powołują, odebrali
faktycznie roboty budowlane i od kilku lat zamieszkują w budynku odbudowanym
przez powoda.
W niniejszej sprawie ustalono, że pozwani zaakceptowali należność za
wykonanie prac oraz cenę materiałów budowlanych niezbędnych do prowadzenia
prac remontowo - budowlanych, które miał zakupić powód w wysokości 150.830
zł plus 135.000 zł, co łącznie wyniosło 285.830 zł. Pozwani zapłacili powodowi
kwotę 215.000 zł, a więc różnica między kwotą umówioną, a uiszczoną z tego tytułu
wynosiła 70.830 zł. W kosztorysie robót została ujęta pozycja orynnowania, której
nie wykonał powód. W związku z tym na podstawie opinii biegłego sąd drugiej
instancji ustalił, że wynagrodzenie powoda z umowy należy pomniejszyć o 6.970,94
zł. Uznając, że pozwani są zobowiązani do zapłaty z tytułu prac podstawowych
objętych umową kwoty w wysokości 63.859,06 zł.
Sąd drugiej instancji ustalił wynagrodzenie powoda za prace dodatkowe
wskazane szczegółowo w zleceniu dla biegłego, którego wysokość wynosiła
111.166,20 zł. Suma tych kwot (63.859,06 zł +111.166,20 zł) wynosi 175.025,26 zł.
Sąd drugiej instancji uwzględnił kwotę 18.941,70 zł wskazaną przez biegłego jako
wartość występujących w nieruchomości wad i dokonał jej rozliczenia (175.025,26
zł – 18.941,70 zł), a zatem kwota do zapłaty tytułem wynagrodzenia powoda
powinna wynosić 156.083,56 zł.
I CSK 2120/25
4
Podstawowym obowiązkiem inwestora jest zapłata umówionego
wynagrodzenia. Stanowi ono świadczenie wzajemne zamawiającego, będące
odpowiednikiem świadczenia wykonawcy. Dlatego też podstawą zasądzenia
dochodzonej kwoty nie mogły być i nie były przepisy dotyczące bezpodstawnego
wzbogacenia, tj. art. 405 k.c., lecz przepisy o umowie o roboty budowlane
i wynagrodzeniu za jej wykonanie, po ustaleniu uzgodnień, których strony
– korzystające w tym zakresie ze swobody ukształtowania stosunku umownego
– dokonały. W świetle powyższego sądy meriti uznały, że pozwani z tytułu
wykonania przez powoda robót budowlanych objętych umową o roboty budowalne
są zobowiązani do zapłaty powodowi wynagrodzenia w kwocie 144.332,23 zł.
Skonfrontowanie motywów wyroku z argumentacją przytoczoną w uzasadnieniu
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza tezy
skarżących o popełnieniu przez Sąd drugiej instancji oczywistych błędów w związku
wykładnią i zastosowaniem prawa, w świetle którego spór istniejący między
stronami należało rozstrzygnąć.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz –
co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 §
1 k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935), orzeczono jak w postanowieniu.
[dr]
[a.ł]
