I CSK 1746/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
25 listopada 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 listopada 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Z. spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością w N.
przeciwko G.K.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej G.K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z 18 grudnia 2024 r., XXIII Ga 2012/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700 (dwa
tysiące siedemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia,
tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
[dr]
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
I CSK 1746/25
2
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do przytoczonych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
z powołaniem się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.)
w konsekwencji wydania wyroku z naruszeniem: art. 2352 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art.
227 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 381 k.p.c., art. 2352 § 1 i 2 k.p.c.
w zw. z art. 3271 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 381 k.p.c.,
art. 381 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c., art. 2352 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c.
art. 2352 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3271 § 1 i 2 k.p.c., które są tożsame
z podniesionymi zarzutami kasacyjnymi.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do
rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia
zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego
i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość
naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia
w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu z art.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od podstaw
kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa
(procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do
stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga powinna zostać
przyjęta do rozpoznania.
Uzasadnienie wniosku skarżącego nie odpowiada tym wymaganiom, gdyż
stanowi w zasadzie powtórzenie zarzutów skargi oraz po części ich uzasadnienia.
Wniosek nie zawiera argumentacji wykazującej oczywisty charakter zarzuconych
I CSK 1746/25
3
naruszeń prawa, które mogłoby ewentualnie świadczyć o oczywistej zasadności
skargi. Większość zarzutów skarżącego nie uwzględnia dokonanych w sprawie
ustaleń faktycznych lub stanowi wprost polemikę z nimi, chociaż ustawodawca
wyłączył możliwość oparcia skargi na zarzutach dotyczących błędów w ustaleniach
faktycznych lub ocenie dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) i przyjął, że Sąd Najwyższy
dokonanymi ustaleniami byłby związany przy rozpoznawaniu sprawy (art. 39813 § 2
k.p.c.).
Skonfrontowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku i uzasadnienia
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza zatem tezy
o oczywistej zasadności tego środka zaskarżenia. Z ustaleń dokonanych w sprawie
wynika, że powód ma prawo żądania zapłaty wynagrodzenia częściowego, gdyż
zgodnie z umową zapłata wynagrodzenia za przedmiot umowy miała następować
na podstawie faktur częściowych wystawianych przez niego jako wykonawcę nie
częściej niż raz w miesiącu, odpowiadających wykonanym robotom budowlanym.
Niezależnie od zgłoszonych przez pozwanego zarzutów, że część prac została
wykonana przez powoda nieprawidłowo, niezgodnie z umową, przepisami prawa
i ze sztuką, bądź też nie została wykonana w ogóle, Sąd drugiej instancji ustalił ten
zakres prac, które zostały wykonane, nie mają wad, a powód w niniejszym
postępowaniu żąda za nie wynagrodzenia. Zgłoszone roszczenie dotyczy bowiem
wyłącznie wynagrodzenia za konstrukcję i pokrycie dachu, a te zostały przez
powoda wykonane poprawnie. Sąd Apelacyjny wyjaśnił przy tym, że jedynie wady
istotne uzasadniają odmowę odbioru, zaś strony nie mogą odstąpić od tej zasady
na podstawie zawartego porozumienia.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem w orzecznictwie sąd ma obowiązek
dopuszczenia dowodu z opinii dalszych biegłych lub opinii instytutu naukowego
albo naukowo-badawczego, gdy zachodzi taka potrzeba. Może mieć to miejsce,
jeżeli uzyskana już opinia zawiera istotne luki, nie odpowiada na postawione tezy
dowodowe, jest niejasna, nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy
przedstawiona ekspertyza nie pozwala organowi orzekającemu zweryfikować
zawartego w niej rozumowania co do trafności wniosków końcowych. Potrzeby
powołania kolejnego biegłego nie uzasadnia natomiast sam fakt, że opinia
powołanego już biegłego jest dla strony lub uczestnika postępowania niekorzystna
I CSK 1746/25
4
(zob. przykładowo wyroki Sądu Najwyższego z 18 lutego 1974 r., II CR 5/74; I CKN
174/97; z 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99, OSNP 2000, nr 22, poz. 807; z 18
października 2001 r., IV CKN 478/00; z 10 stycznia 2002 r., II CKN 639/99; z 23
czerwca 2017 r., I CSK 627/16, postanowienie Sądu Najwyższego z 19 sierpnia
2009 r., III CSK 7/09).
W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z sytuacji uzasadniających
potrzebę powołania kolejnego biegłego. Wbrew twierdzeniom pozwanego brak
wskazanej podstawy prawnej w postanowieniu wydanym w trybie art. 2352 k.p.c.
o pominięciu wniosku dowodowego z opinii kolejnego biegłego przez sąd pierwszej
instancji nie stanowi uchybienia procesowego, które może mieć istotny wpływ na
wynik sprawy. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił
bowiem należycie przesłanki takiego rozstrzygnięcia i stwierdził, że dotychczasowa
opinia biegłego jest spójna i logiczna, uznając przy tym, że przed wydaniem wyroku
zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej
sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz –
co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391
§ 1 k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), orzeczono jak w postanowieniu.
[dr]
[SOP]
