POSTANOWIENIE

25 lipca 2024 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Dariusz Dończyk

na posiedzeniu niejawnym 25 lipca 2024 r. w Warszawie
‎w sprawie z powództwa W. B.
‎przeciwko R. G.
‎o zapłatę,
‎na skutek skargi kasacyjnej W. B.
‎od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
‎z 6 grudnia 2022 r., V Ca 1411/22,

1. odrzuca skargę skargę kasacyjną;

2. zasądza od powoda W. B.
‎ na rzecz pozwanego R. G. kwotę 1817 (tysiąc
‎ osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów
‎ postępowania kasacyjnego z odsetkami, w wysokości odsetek
‎ ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
‎ pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
‎ powodowi odpisu niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. – będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powód W. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt V Ca 1411/22, opierając ją na podstawie kasacyjnej z art. 398³ § 1 pkt 2 k.p.c., w ramach której podniósł zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. przez jego niezastosowanie w związku z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 233 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. wskazując na dwa istotne zagadnienia prawne.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik pozwanego R. G. wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych wraz z odsetkami.

Bliższa ocena zarzutu wypełniającego podstawę skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej. Zgodnie z art. 398³ § 1 pkt 2 k.p.c., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast według art. 398³ § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zakaz ten obejmuje także zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. jako przepisu wprost regulującego sposób oceny dowodów. Odrzucenie skargi kasacyjnej jako opartej na niedopuszczalnych zarzutach obejmuje także taką sytuację, w której dopuszczalne nawet zarzuty naruszenia prawa procesowego czy materialnego w istocie zmierzają do obejścia zakazu przewidzianego w art. 398³ § 3 k.p.c. (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76, z 30 maja 2006 r., I PK 300/05, niepubl., z 24 czerwca 2009 r., III CSK 73/09, niepubl., z 23 stycznia 2015 r., III CSK 328/14, niepubl. oraz z 10 sierpnia 2018 r., I CSK 221/18, niepubl., z 29 maja 2021 r., IV CSK 441/20, niepubl. i z 17 grudnia 2021 r., IV CSK 271/21, niepubl.). Ocena ta jest aktualna w stosunku do zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej. W istocie bowiem, skarżący, pod pretekstem dopuszczalnych zarzutów naruszenia prawa procesowego, określonych w art. 386 § 4 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., faktycznie usiłuje zakwestionować ocenę dowodów i w konsekwencji dokonane na podstawie tej oceny ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną, tj. czy między stronami istniała umowa dotycząca wniesienia przez pozwanego w imieniu powoda wniosku o przerwę w karze oraz czy pozwany z tej umowy się wywiązał.

Wynika to z faktu, że te, wyżej wymienione zarzuty są powiązane z art. 233 § 1 k.p.c. Każdy zarzut naruszenia prawa materialnego czy procesowego, który w swej istocie zmierza do kontroli kasacyjnej oceny dowodów lub ustaleń faktycznych należy uznać za niedopuszczalny. Wniosek ten potwierdza to też treść przedstawionego w skardze istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego możliwości oceny przez sądy meriti wiarygodności wyjaśnień złożonych przez powoda, co potwierdza wniosek, że skarga kasacyjna zmierza do obejścia ograniczenia wynikającego z art. 393³ § 3 k.p.c.

Z przytoczonych względów należało odrzucić skargę kasacyjną jako niedopuszczalną (art. 398⁶ § 3 w zw. z art. 398³ § 3 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego – na stosowany wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną – orzeczono na podstawie art. 98 § 1, § 1¹, 3-4, art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz przepisów § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U., poz. 1800 ze zm.).

[SOP]

[ms]

‎