I CSK 1512/25

I CSK 1512/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Dończyk 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa E.P. i R.P. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 31 stycznia 2025 r., I ACa 131/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. obciąża pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu. (A.G.) UZASADNIENIE Pozwany Bank spółka akcyjna w W., który od dnia 24 kwietnia 2026 r. działa pod firmą Bank1 spółka akcyjna (zmiana firmy ujawniona w KRS), wniósł 16 kwietnia 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 31 stycznia 2025 r. (sygn. akt I ACa 131/24), zarzucając naruszenia przepisów prawa materialnego. Wniosek o jej przyjęcia do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. wskazując na istnienie potrzeby wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie oraz występowanie istotnych zagadnień prawnych, które to przesłanki ujął w uzasadnieniu wniosku w ramach siedmiu odrębnych przyczynach kasacyjnych. Skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c. (przyczyna nr 1) oraz I CSK 1512/25 2 występowanie sześciu istotnych zagadnień prawnych (przyczyny nr 2-7), dotyczących w szczególności skutków abuzywności klauzul przeliczeniowych stosowanych w umowach kredytowych, dopuszczalności ustalania treści stosunku prawnego po wyeliminowaniu postanowień abuzywnych, chwili właściwej dla oceny dalszego obowiązywania umowy, możliwości zastępowania postanowień abuzywnych przepisami dyspozytywnymi, w tym zastosowania art. 358 § 2 k.c., znaczenia oświadczenia kredytobiorcy dla możliwości przyjęcia sankcji nieważności umowy ze względu na cele wyrażone w Dyrektywie Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29, dalej: „dyrektywa 93/13”), a także momentu powstania po stronie banku opóźnienia w zwrocie świadczeń spełnionych przez kredytobiorcę oraz dopuszczalności naliczania odsetek za opóźnienie za okres poprzedzający złożenie przez kredytobiorcę stosownego oświadczenia po pouczeniu przez sąd. W treści wniosku wskazano także art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., odnoszący się do przesłanki oczywistej zasadności skargi, jednakże w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie zawarto jakichkolwiek twierdzeń, argumentów czy wywodów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej z tej przyczyny, co prowadzi do wniosku, że powołanie tej przyczyny miało charakter wyłącznie formalny lub nastąpiło omyłkowo, bez zamiaru rzeczywistego jej podniesienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. – będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. I CSK 1512/25 3 Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania może być spełniona w dwóch rozłącznych sytuacjach: gdy zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (zdanie pierwsze) albo gdy występują rozbieżności w orzecznictwie sądów dotyczące wykładni tych przepisów (zdanie drugie). Przez rozbieżności w orzecznictwie, uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, należy rozumieć istnienie zróżnicowanych albo sprzecznych rozstrzygnięć w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie te same przepisy prawne, wyłożone lub zastosowane w sposób prowadzący do wydania odmiennych orzeczeń albo innych decyzji procesowych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15). Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie wymaga wskazania konkretnych przepisów prawa, w odniesieniu do których zachodzi potrzeba ich wykładni, określenia w czym wyraża się ta rozbieżność oraz powołania orzeczeń, w których przyjęto różną (rozbieżną) wykładnię konkretnego przepisu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 września 2006 r., IV CSK 268/06). Wymagane jest także przedstawienie odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08 i z 11 czerwca 2019 r., V CSK 613/18). Sama wielokierunkowość stosowania prawa oraz różnorodność orzecznictwa nie stanowią wystarczającej podstawy do przyjęcia skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wątpliwości wskazane przez skarżącego muszą istnieć również w chwili orzekania o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Argumentacja dotycząca rozbieżności w orzecznictwie wymaga przytoczenia orzeczeń wskazujących na rzeczywistą i aktualną rozbieżność w wykładni przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 lipca 2024 r., I CSK 1225/23). Z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, może być uznana za spełnioną wyłącznie wówczas, gdy skarga kasacyjna formułuje istotne zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz I CSK 1512/25 4 rozstrzygnięcia sprawy. Zagadnienie to powinno być wyraźnie przedstawione, poparte wskazaniem możliwych, alternatywnych rozwiązań oraz wykazaniem, że nie zostało ono dotychczas rozstrzygnięte lub że istnieje potrzeba zmiany dotychczasowej wykładni (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 18 września 2012 r., II CSK 180/12, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 i z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16). Powinno ono także cechować się analogiczną wagą jak pytanie prawne kierowane przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 § 1 k.p.c., a więc dotyczyć poważnych wątpliwości, które nie dają się rozwikłać przy zastosowaniu powszechnie przyjętych reguł wykładni (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12, z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15 oraz z 24 października 2012 r., I PK 129/12). Samo sformułowanie pytań nie jest wystarczające – niezbędna jest również ich analiza oraz przedstawienie rozbieżności występujących w orzecznictwie lub doktrynie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 grudnia 2011 r., II PK 183/11, z 20 grudnia 2011 r., II PK 207/11, 9 stycznia 2017 r., II CSK 423/16, z 16 maja 2018 r., II CSK 12/18, z 10 maja 2018 r., I CSK 798/17, z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 585/17, oraz z 8 kwietnia 2018 r., V CSK 577/17). W ocenie Sądu Najwyższego skarga kasacyjna nie spełnia przesłanek przyjęcia jej do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 1 k.p.c. W ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący powołał się wyłącznie na istnienie rozbieżności w orzecznictwie, nie wskazując poważnych wątpliwości interpretacyjnych wymagających dokonania wykładni przepisów prawa. Argumentacja przedstawiona we wniosku nie wykazuje istnienia rzeczywistych i aktualnych rozbieżności w orzecznictwie. Wskazane zagadnienia prawne nie mają również cech nowości wymaganych od istotnego zagadnienia prawnego, gdyż były już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, również w orzeczeniach zapadłych po wniesieniu skargi kasacyjnej, dotyczących zbliżonych treścią umów kredytowych. W rezultacie ukształtowała się jednolita i utrwalona linia orzecznicza, która usuwa powoływane przez skarżącego wątpliwości interpretacyjne. Jak wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z 13 maja 2024 r., I CSK 585/23, nie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził już swój I CSK 1512/25 5 pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a strona nie wykazała okoliczności uzasadniających jego zmianę. Taka sytuacja występuje również w niniejszej sprawie. Nie można uznać za istotne zagadnienie prawne lub przyjąć istnienia potrzeby wykładni przepisów prawa w sytuacji, w której ten sam problem prawny został już wcześniej oceniony przez Sąd Najwyższy, w tym również na gruncie skargi kasacyjnej wniesionej przez ten sam podmiot i opartej na zasadniczo identycznej argumentacji i formule, w której kilka miesięcy wcześniej odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. m.in. uzasadnienia postanowień Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2026 r., I CSK 118/25 i I CSK 146/25 oraz z 30 stycznia 2026 r., I CSK 169/25). Skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności faktycznych lani prawnych, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od dotychczasowego stanowiska judykatury lub jego modyfikację. Analizując powołane przez skarżącego przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdza, że żadna z nich nie została wykazana w sposób uzasadniający uwzględnienie wniosku na podstawie art. 3989 § 1 pkt 2 i 1 k.p.c. Przechodząc do oceny poszczególnych przyczyn kasacyjnych, należy stwierdzić, że przyczyna kasacyjna nr 1, oparta na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie wykazuje istnienia aktualnych rozbieżności w orzecznictwie wymagających wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c. Zagadnienie zakresu abuzywności klauzul charakterystycznych dla umów kredytów indeksowanych do waluty obcej było wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, który konsekwentnie przyjmuje funkcjonalne powiązanie klauzuli kursowej i klauzuli ryzyka walutowego oraz ich wpływ na określenie głównych świadczeń stron (zob. m.in. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 2, oraz wyroki Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, z 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22 i z 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22, z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22, z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22, z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22). I CSK 1512/25 6 Odnośnie do zagadnień prawnych, przyczyna kasacyjna nr 2 dotyczy możliwości ustalenia treści stosunku prawnego po wyeliminowaniu postanowienia abuzywnego, na etapie poprzedzającym ewentualne zastąpienie go przepisem dyspozytywnym, poprzez zastosowanie art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 56 k.c. w związku z innymi przepisami prawa krajowego oraz konstrukcji analogii legis i analogii iuris. W utrwalonym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego przyjmuje się, że luka powstała po wyeliminowaniu postanowienia abuzywnego nie może być uzupełniana w drodze wykładni oświadczeń woli, odwołania do norm o charakterze ogólnym, zwyczaju ani analogii, lecz wyłącznie przy zastosowaniu przepisu prawa krajowego mającego charakter dyspozytywny, przy spełnieniu warunków określonych w orzecznictwie (zob. wyroki TSUE: z 3 października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak, Justyna Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank International AG, ECLI:EU:C:2019:819, z 14 czerwca 2012 r., C- 618/10, Banco Español de Crédito, ECLI:EU:C:2012:349, z 26 marca 2019 r., C- 70/17, Abanca, ECLI:EU:C:2019:250, z 30 kwietnia 2014 r., C-26/13, Kásler, ECLI:EU:C:2014:282, z 2 września 2021 r., C-932/19, OTP Jelzálogbank, ECLI:EU:C:2021:673, z 18 listopada 2021 r. C-212/20, M.P., B.P. przeciwko "A", ECLI:EU:C:2021:934 i z 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, Bank BPH, ECLI:EU:C:2021:341, a także wyroki Sądu Najwyższego: z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22, z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 941/22, z 25 lipca 2023 r., II CSKP 1487/22 i z 6 września 2024 r., II CSKP 1644/22). Przyczyna kasacyjna nr 3 odnosi się do chwili właściwej dla oceny możliwości dalszego obowiązywania umowy po wyeliminowaniu postanowienia abuzywnego. Także to zagadnienie zostało już wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym kwalifikacja postanowienia jako abuzywnego dokonywana jest według stanu istniejącego w chwili zawarcia umowy, a sankcja przewidziana w art. 3851 § 1 k.c. wywołuje skutek ex tunc. W konsekwencji zarówno ocena abuzywności, jak i ocena skutków eliminacji postanowienia niedozwolonego dla dalszego obowiązywania umowy wymagają odniesienia do chwili jej zawarcia (por. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 2, oraz z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, a także postanowienie Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2025 r., I CSK 602/24). I CSK 1512/25 7 Zagadnienie ujęte w ramach przyczyny kasacyjnej nr 4, dotyczące dopuszczalności zastąpienia postanowienia abuzywnego przepisem dyspozytywnym, także zostało już rozstrzygnięte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego. W orzecznictwie tym przyjmuje się, że zastąpienie postanowienia niedozwolonego przepisem prawa krajowego ma charakter wyjątkowy i jest dopuszczalne jedynie przy spełnieniu warunków określonych przez TSUE, w szczególności gdy brak takiej substytucji prowadziłby do szczególnie niekorzystnych skutków dla konsumenta, przy czym decydujące znaczenie ma w tym zakresie stanowisko samego konsumenta (por. wyroki TSUE z 3 października 2019 r., C-260/18, oraz z 2 września 2021 r., C-932/19, a także uchwałę składu siedmiu Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56). Przyczyna kasacyjna nr 5 odnosząca się do możliwości zastosowania art. 358 § 2 k.c. jako przepisu dyspozytywnego zastępującego klauzulę kursową również dotyczy zagadnienia wielokrotnie wyjaśnianego w orzecznictwie. W judykaturze wskazywano już zarówno granice zastosowania tego przepisu do umów kredytów indeksowanych, jak i brak podstaw do przyjęcia jego automatycznego stosowania w miejsce postanowienia uznanego za abuzywne (por. wyroki Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, oraz z 26 kwietnia 2024 r., II CSKP 150/24). Ponadto, zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 marca 2019 r., C-70/17, Abanca Corporación Bancaria SA, ECLI:EU:C:2019:250, niedozwolone postanowienie umowne nie może zostać automatycznie zastąpione przepisem prawa krajowego bez wyraźnej i świadomej zgody konsumenta. W konsekwencji wykluczono możliwość przyjęcia, że art. 358 § 2 k.c. znajduje zastosowanie z mocy prawa w miejsce abuzywnej klauzuli kursowej w umowach kredytów indeksowanych. Przyczyna kasacyjna nr 6 dotyczy znaczenia oświadczenia konsumenta oraz celu dyrektywy 93/13 przy ocenie możliwości dalszego obowiązywania umowy po wyeliminowaniu postanowień abuzywnych. Także to zagadnienie zostało już wielokrotnie wyjaśnione w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego. W orzecznictwie tym przyjmuje się, że eliminacja nieuczciwego warunku może prowadzić do upadku całej umowy, jeżeli po jego usunięciu nie jest możliwe dalsze obowiązywanie umowy zgodnie z prawem krajowym, oceniane przy zastosowaniu I CSK 1512/25 8 obiektywnych kryteriów (por. m.in. wyroki TSUE z 14 marca 2019 r., C-118/17, Zsuzsanna Dunai p. ERSTE Bank Hungary Zrt, ECLI:EU:C:2019:207 i z 3 października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak, Justyna Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank International AG, ECLI:EU:C:2019:819 oraz postanowienie z 30 maja 2024 r., C-325/23, JF i OP przeciwko Deutsche Bank Polska S.A., ECLI:EU:C). Jednocześnie podkreśla się, że wola konsumenta ma znaczenie przy ocenie dopuszczalności utrzymania nieuczciwego warunku lub zastosowania rozwiązania chroniącego go przed szczególnie niekorzystnymi skutkami, nie przesądza jednak samodzielnie o możliwości dalszego obowiązywania umowy. O tym decyduje przede wszystkim obiektywna ocena skutków eliminacji postanowienia abuzywnego dla dalszego istnienia stosunku prawnego, dokonywana z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, a także wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 2025 r., II CSKP 393/23). W konsekwencji żadne z tych zagadnień nie może zostać uznane za nowe ani nierozstrzygnięte w orzecznictwie. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że przedstawione w ramach przyczyny kasacyjnej nr 7 zagadnienie dotyczące pozostawania banku w opóźnieniu oraz dopuszczalności naliczania odsetek za opóźnienie pozostaje bez związku z podstawami skargi kasacyjnej. Skarżący nie sformułował bowiem zarzutów naruszenia przepisów regulujących opóźnienie dłużnika ani odsetki za opóźnienie, w szczególności art. 481 § 1 k.c., którego wykładni domaga się w istocie w ramach wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zachodzi zatem rozbieżność pomiędzy przedstawionym zagadnieniem prawnym a podstawami kasacyjnymi, co samo przez się wyklucza możliwość uznania tej przyczyny za skutecznie wykazaną jako uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Niezależnie od tego waloru nowości nie można przypisać również zagadnieniu dotyczącemu początkowej daty naliczania odsetek za opóźnienie od świadczeń podlegających zwrotowi w związku z niemożnością utrzymania umowy kredytu po wyeliminowaniu postanowień abuzywnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 marca 2026 r., I CSK 1732/25, a także postanowienie Sądu Najwyższego z 6 lutego 2026 r., I CSK 860/25). I CSK 1512/25 9 Podsumowując, argumentacja przedstawiona przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powiela stanowisko prezentowane przez ten sam podmiot w innych postępowaniach kasacyjnych dotyczących tożsamej problematyki prawnej. Wskazywane przez skarżącego problemy wykładni przepisów, jak i podnoszone zagadnienia prawne były już przedmiotem oceny Sądu Najwyższego również w sprawach wszczętych przez tego samego skarżącego, zakończonych odmową przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 listopada 2024 r., I CSK 3252/23 i I CSK 4448/23, z 20 grudnia 2024 r., I CSK 1805/23 i I CSK 1634/23, z 30 grudnia 2024 r., I CSK 2944/23, z 14 kwietnia 2025 r., I CSK 2819/23 i I CSK 2796/23, z 29 maja 2025 r., I CSK 3628/23, I CSK 3692/23 i I CSK 3016/24, a także z 23 października 2025 r., I CSK 3672/23 oraz z 25 listopada 2025 r., I CSK 1102/24, z 29 stycznia 2026 r., I CSK 118/25 i I CSK 146/25, z 30 stycznia 2026 r., I CSK 169/25, także z 26 lutego 2026 r., I CSK 1036/25 i I CSK 408/25 oraz z 26 marca 2026 r., I CSK 1732/25 oraz powołane w tych orzeczeniach orzecznictwo). Skarżący nie przedstawił nowych argumentów prawnych ani okoliczności, które mogłyby uzasadniać zmianę aktualnie utrwalonej linii orzeczniczej lub potrzebę jej dalszego rozwijania, co przemawia przeciwko przyjęciu skargi do rozpoznania. Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela stanowisko wyrażone w powołanych orzeczeniach i odwołuje się do przedstawionej w nich argumentacji. Nie ma potrzeby jej ponownego szczegółowego przytaczania, skoro skarżący nie wskazał argumentów przemawiających za zmianą dotychczasowego kierunku wykładni oraz odnośnie poruszonej problematyki Niezależnie od tego część argumentacji zawartej we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozostaje bez związku z podstawami kasacyjnymi, co samoistnie eliminuje możliwość uwzględnienia wniosku w tym zakresie na etapie przedsądu. Wskazać należy również, że nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z tych względów należało odmówić przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego (art. 3989 § 2 k.p.c.). I CSK 1512/25 10 O kosztach postępowania kasacyjnego – na stosowany wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną – orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c., obciążając nimi na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. pozwaną, która przegrała sprawę w postępowaniu kasacyjnym. (A.G.) [SOP]