I CSK 1509/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Kamil Zaradkiewicz
25 lipca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 lipca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa S.Z.
przeciwko W.O.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej S.Z.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 5 grudnia 2024 r., I AGa 170/23,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od S.Z. na rzecz W.O. kwotę 2700 (dwa tysiące
siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia powodowi do
dnia zapłaty.
[M.O.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 5 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w sprawie z
powództwa S.Z. przeciwko W.O. o zapłatę, na skutek apelacji pozwanego od
wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z 10 października 2023 r., V GC 229/22, w
pkt. 1 zmienił zaskarżony wyrok w całości w ten sposób, że oddalił powództwo oraz
rozstrzygnął o kosztach procesu, zaś w pkt. 2. orzekł o kosztach postępowania
I CSK 1509/25
2
odwoławczego.
Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu Apelacyjnego w
Białymstoku wniósł powód, zaskarżając je w całości. Powód wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w
Białymstoku do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 39815 k.p.c., z
pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym
postępowania kasacyjnego.
W ocenie skarżącego skargę kasacyjną należy uznać za oczywiście
uzasadnioną, z uwagi na to, że: a) Sąd Apelacyjny stwierdził, że powodowi
przysługiwało roszczenie o zapłatę kary umownej za opóźnienie w usunięciu wady
(art. 483 § 1 k.c.), a nie odszkodowanie na zasadach ogólnych (471 k.c.), mimo że
pozwany odmówił usunięcia wady (nie wykonał umowy w tej części); b) Sąd
Apelacyjny, mimo związania wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 7 maja
2020 r. w sprawie o sygn. akt: I ACa 983/19 z powództwa Skarbu Państwa
przeciwko S.Z. i K.Z. co do stanu faktycznego (art. 82 w zw. 85 k.p.c.), w niniejszej
sprawie dokonał odmiennych ustaleń co do istnienia wad w bramach.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę jej
przyjęcia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie podlegała przyjęciu do rozpoznania merytorycznego.
Wbrew ocenie strony powodowej skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie
jest oczywiście uzasadniona. Jako przyczynę kasacyjną strona skarżąca wskazała
bowiem oczywistą zasadność skargi.
Na tle tej przesłanki przyjmuje się, że chodzi o szczególne, kwalifikowane,
wręcz rażące wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, bez wnikliwego
wgłębiania się w merytoryczną analizę trafności orzeczenia (postanowienia SN: z
10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 7 października 2010
r., I CSK 189/10; z 28 lipca 2011 r., I CSK 77/11), o wyraźny i istotny błąd z zakresu
prawa procesowego lub materialnego, który może mieć wpływ na wynik sprawy
(postanowienie SN z 26 kwietnia 2012 r., II CSK 640/11).
Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że o przyjęciu skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie decyduje (a zatem nie musi wyłącznie rozstrzygać) per se nawet
I CSK 1509/25
3
oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz istotny jest skutek polegający na
wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob.
zamiast wielu postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02,
OSNP 2004, nr 13, poz. 230; z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07; z 11 kwietnia 2008
r., I UK 46/08; z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08; z 8 października 2015 r., IV CSK
189/15). Oczywiste naruszenie prawa przez Sąd odwoławczy ma być jednoznaczne,
niepodlegające rozbieżnym ocenom i widoczne już prima facie, bez potrzeby
pogłębionej analizy wskazanej w motywach rozstrzygnięcia argumentacji.
W niniejszej sprawie należało uznać, że, po pierwsze, skoro powód
konsekwentnie dochodził odszkodowania na podstawie art. 471 k.c., to Sąd ad
quem nie miał podstaw w świetle art. 321 k.p.c. do uwzględnienia powództwa
zasądzając na rzecz powoda określoną kwotę tytułem kary umownej.
Sąd II instancji przyjął ponadto, że powództwo nie było usprawiedliwione co
do zasady z uwagi na niewykazanie nienależytego wykonania zobowiązania przez
pozwanego, a wywód zawarty w tej części uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania nie zwalcza tego stanowiska.
Co do drugiej wskazanej we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania kwestii, Sąd II instancji nie ustalił, aby we wcześniejszej sprawie z
powództwa Skarbu Państwa przeciwko powodowi i W.O. (pozwanemu w
rozpoznawanej sprawie) został przypozwany. Sąd ustalił jedynie, że taka druga
sprawa się toczyła.
Powód w pozwie (k. 7) przywołał co prawda jako dowody określone
dokumenty z akt tego wcześniejszego postępowania, ale ich nie załączył wu, jak
też nie wnosił o to, aby sąd zwrócił się o akta wcześniejszej sprawy celem
przeprowadzenia dowodów z określonych dokumentów znajdujących się w aktach
tego postępowania.
Tym samym skarżący nie wykazał występowania w niniejszej sprawie
przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego
orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. art. 99 w zw. art. 391 § 1 w zw. z art.
39821 k.p.c.).
I CSK 1509/25
(M.M.)
[SOP]
4
SSN Kamil Zaradkiewicz
