I CSK 1482/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
28 października 2025 r.
SSN Krzysztof Wesołowski
na posiedzeniu niejawnym 28 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku H. A.
z udziałem T. W. i T. A.
o rozgraniczenie,
na skutek skargi kasacyjnej T. W.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie
z 27 listopada 2024 r., II Ca 1594/21,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
M.L.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną uczestniczki T. W. od postanowienia Sądu
Okręgowego w Lublinie z 27 listopada 2024 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
I CSK 1482/25
2
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na
przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została
spełniona.
Uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej
przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać
naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub
procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania.
Oczywistość naruszenia ma miejsce wtedy, gdy jest ono widoczne prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia
w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Uzasadnienie wniosku oparte na tej
przesłance wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do
wykazania kwalifikowanego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa,
możliwego do stwierdzenia bez badania sprawy, bez pogłębionej merytorycznej
analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych. Uzasadnienie
wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia uzasadnienia podstaw
kasacyjnych, gdyż na tym etapie postępowania nie dochodzi do oceny ich
zasadności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 września 2025 r., I CSK
5/25).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżąca wskazała, że w jej ocenie skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona,
ponieważ „dopuszczony w postępowaniu apelacyjnym przez Sąd dowód z opinii
I CSK 1482/25
3
biegłego M. D. z dnia 18 marca 2024r. zaoferował do decyzji Sądu trzy warianty
rozgraniczenia wskazując na pierwszeństwo wariantu I-go opinii, który w ocenie
biegłego wynika z dokumentacji do uwłaszczeń na dzień 4 listopada 1971 r.”
Skarżąca wskazała, że powyższa opinia stała się podstawą do zmiany
orzeczenia Sądu pierwszej instancji i dokonania przez Sąd drugiej instancji
rozgraniczenia według punktów nr […] mimo, że biegły nie wytyczył tego rodzaju
przebiegu granicy według pierwszego kryterium art. 153 k.c. Powołując się na
pogląd Sądu Najwyższego skarżąca wskazała, że sąd musi dysponować
geodezyjnym wyznaczeniem granicy i dowodem jej zaewidencjonowania u Starosty
L. Tymczasem powoływany w pkt I zaskarżonego postanowienia operat geodezyjny
z 15 marca 2024r. nie obejmuje wariantu przebiegu granicy wyznaczonej liniami
prostymi łączącymi punkty nr […]. Powyższa okoliczność spowoduje, zdaniem
skarżącej, odmowę wpisu postanowienia do ksiąg wieczystych oraz wykonanie
orzeczenia.
Nie można zgodzić się ze skarżącą, że wskazywane przez nią okoliczności
dowodzą, iż jej skarga jest oczywiście uzasadniona. Ustalenie przebiegu granic
według stanu prawnego (co miało miejsce w niniejszej sprawie) wymaga ustalenia
na podstawie dokumentów i innych dowodów, jaki jest zakres prawa własności.
Granica określa przestrzenny zasięg nieruchomości i stanowi zmaterializowaną
linię w terenie. Granica w ujęciu geodezyjnym jest ustalana przez uprawnionego
geodetę zgodnie z procedurami określonymi w rozdziale 6 ustawy z dnia 17 maja
1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1151)
i tak wytyczona powinna być granicą prawną odzwierciedlającą w przestrzeni
obszar nieruchomości i wyodrębniającą tę nieruchomość, jako przedmiot odrębnej
własności. Sąd powinien określić położenie współrzędnych punktów granicznych
wyznaczających obszar nieruchomości jako odrębnego przedmiotu własności.
Oznacza to potrzebę ustalenia przebiegu granicy w miejscu uwidocznionych
w dokumentacji geodezyjnej punktów granicznych, jeżeli wyznaczają granicę
prawną, w miejscu położenia znaków granicznych, o ile są usytuowane na granicy
prawnej albo w innym miejscu, jeżeli dowody zgromadzone w sprawie, wskazują na
inny jeszcze przebieg granicy (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 20
listopada 2014 r., V CSK 71/14).
I CSK 1482/25
4
Wytyczona przez Sąd drugiej instancji granica przedmiotowych
nieruchomości spełniała powyższe wymagania. Sąd Okręgowy wytyczył ją bowiem,
zgodnie ze stanem prawnym, wyznaczonym przez linię przebiegającą przez punkty
[…], oznaczone przez geodetę M. D. na mapie do sporządzonego operatu
technicznego, wpisanego do ewidencji materiałów państwowego zasobu
geodezyjnego i kartograficznego Starosty L. dnia 15 marca 2024 roku pod
numerem […].
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji.
M.L.
[r.g.]
